Het werk aan de muren gaat door. Iedereen is bezig op zijn eigen plek. Sterke mannen maar ook zalfbereiders en edelsmeden met hun dochters. Wat een enthousiasme.
De vijanden zitten niet stil en zeggen nog steeds dat het toch niet lukt en dat het werk wat gedaan is zomaar weer kan worden afgebroken. Maar iedereen zet door onder de bezielende leiding van Nehemia en in vertrouwen op God. “De God des Hemels zal het ons doen gelukken”, dat is wat Nehemia telkens zegt.
Maar dan staat een man ineens overeind, hij recht zijn rug en zucht. Iemand anders gaat zitten en schudt zijn hoofd. En weer iemand die dat ziet, klimt ook van zijn ladder af en legt zijn steen neer. De eerste scheuren in de eenheid zijn zichtbaar en de eerste mensen haken af. De groep van Juda zegt: “De kracht van de dragers schiet te kort en puin is er te veel.” Dit keer komt de tegenstand niet van buiten maar van binnen. Bij sommigen is de rek eruit en anderen beginnen te twijfelen of ze gewoon niet moeten stoppen. Je moet ook realistisch zijn.
‘Angst is afgoderij’
Ik was kortgeleden in Israël en tijdens een van de ontmoetingen hoorde ik iemand zeggen: “Angst is afgoderij!” Het was iemand die samen met een vriend aan de rand van de woestijn een boerderij had gebouwd. En ook een prachtige synagoge. Hij vertelde enthousiast over David, die hier in de woestijn veel van zijn psalmen geschreven had. Zijn project moest een plek worden waar jonge mensen weer op een unieke manier de woorden van David zouden lezen en leren.
Er was veel tegenstand geweest. Arabieren uit de omgeving hadden stenen gegooid naar hun auto’s, maar dat was gestopt. Toen kwamen er linkse Israëli’s die alles ongedaan wilden maken en hem voor het gerecht hadden gebracht. En toch was alles goed gekomen. En hij zei het dus: “Angst is afgoderij want dan maak je de tegenstand groter dan de kracht van God!” Het zijn woorden die bij mij zijn blijven hangen. Hij had en heeft gelijk. Maar is moedeloosheid dan ook zonde?
Angst is afgoderij want dan maak je de tegenstand groter dan de kracht van God.
Moedeloos of moedig?
Maar er is toch te veel puin? En het is toch begrijpelijk dat het sommige mensen te veel wordt? Kijk naar onszelf! Halen we onze doelstelling wel om de koers van de kerk te veranderen? Is het werk niet te groot? Telkens weer doemen er weer andere problemen op. De ene keer is het de dogmatiek met haar vervangingsleer, een andere keer de angst voor verdeeldheid, weer een andere keer de vrees dat uitgesproken liefde voor Israël een grote drempel zal opwerpen voor de mensen die we willen bereiken. Houden we het vol om te pleiten voor Judea en Samaria? Houden we het vol om overal de goede boodschap te brengen van Jezus, de Koning van de Joden, en van de immense trouw van God aan Zijn beloften? Is moedeloosheid zonde? Is het wantrouwen? Is het de twijfel dat ook God niet helpen kan en dat we daarom onze strategie moeten aanpassen?
Voor de Joden en Nehemia komt daar ook nog het gerucht bij dat de tegenstanders een nieuwe aanval beramen. Het gerucht is hardnekkig: ze zijn van plan om stiekem te infiltreren en dan van binnenuit toe te slaan, zodat aan het werk afbreuk wordt gedaan.
Maar is er een alternatief? Is het alternatief om te stoppen? Om misschien alleen met een deel van de muur verder te gaan of hem zo af te bouwen dat de vijanden ons met rust laten? Nehemia weet dat er geen alternatief is. En hij neemt zijn maatregelen. Hij laat iedereen bewapenen. Ze zullen nu verder werken met troffel en zwaard. De lastdragers dragen met één hand een spies en met de andere hand trekken ze of dragen ze de stenen. De bouwers dragen voortaan een zwaard en de hoornblazer die alarm zal slaan, staat naast Nehemia. Opnieuw wijst hij op God: “Denkt aan de grote en geduchte Heere” (Nehemia 4:14). “Onze God zal voor ons strijden” (Nehemia 4:20).
De muur wordt helemaal afgebouwd. En niet alleen de muur. Er komt ook een dag van boete en gebed, een dag waarop men opnieuw trouw belooft aan de Thora.
En Nehemia doet nog iets om de rest weer moed te geven. Zelf werkt hij mee. Hij schrijft: “En ik, mijn broeders, mijn knechten en de mannen van de wacht die mij volgden, wij kwamen nooit uit de kleren” (Nehemia 4:23). Bovendien eten de bouwlieden aan zijn tafel. Hij spreekt niet eens het geld aan wat de koning van Perzië geven wil. Iedereen eet en drinkt op zijn kosten.
Laatste uitdaging
Maar dan lezen we in het boek Nehemia over de laatste uitdaging. De tegenstanders lijken redelijk te worden; ze gooien het over een andere boeg. Ineens lijken ze Nehemia te begrijpen. Ze zeggen: “Jullie maken je groot en we horen jullie ook zeggen dat er werkelijk een koning in Juda is en dat is natuurlijk gevaarlijk gezien de politieke realiteit. Zullen we beraadslagen? Kunnen we niet het een en ander met elkaar regelen? We nodigen je uit voor een ontmoeting in het dal van Ono.”
Maar Nehemia doorziet het. Het klinkt allemaal aardig en redelijk maar het einde is hetzelfde: stoppen met het bouwen aan de muur. Bovendien zitten de brieven die ze sturen vol met leugens en halve waarheden (Nehemia 6). En misschien is dat ook wel de laatste uitdaging. Dat onze tegenstanders ons willen helpen. Misschien is het beter dat we onze boodschap aanpassen. Dat we wat minder rechtlijnig zijn. Ze zeggen: “Natuurlijk houdt iedereen van Joden, maar je kunt toch ook wel eens zeggen dat je Netanyahu een crimineel vindt? Je kunt toch ook pleiten voor een opdeling van het land en Judea en Samaria laten schieten? Je kunt toch ook gewoon een beetje meebuigen met het andere narratief - je weet wel: genocide en dat alle inwoners van het hartland, we bedoelen kolonisten, alle Arabieren willen verdrijven. Is dat nu zo moeilijk? Dan ben je gewoon voor iedereen weer acceptabel en dan ben je gewoon die aardige Israëlorganisatie met hier en daar een stukje muur. Zo beroerd zijn we ook weer niet. Hier en daar een muurtje, een lezinkje, een doosje correcte en natuurlijk koosjere wijn, als je begrijpt wat wij bedoelen.”
Maar het antwoord is duidelijk: “O, NEE”
De muur wordt helemaal afgebouwd. En niet alleen de muur. Er komt ook een dag van boete en gebed, een dag waarop men opnieuw trouw belooft aan de Thora, een dag die uitloopt op het koor van de Levieten, die zeiden: “Staat op, prijst de Heere, uw God, van eeuwigheid tot eeuwigheid; ja, men prijze uw heerlijke naam, die verheven is boven alle lof en prijs” (Nehemia 9:1-5). En als Nehemia een moment voor zichzelf heeft en in gebed tot God gaat, zegt hij: “Gedenk mij, mijn God, ten goede al wat ik aan dit volk gedaan heb” (Nehemia 5:19).
Meer in deze Bijbelstudiereeks
Bijbel
Bijbelstudie: God is trouw
28 mei 2026
Bijbelstudie: God is trouw (35)
Het werk aan de muren gaat door. Iedereen is bezig op zijn eigen pl...
Bijbel
Bijbelstudie: God is trouw
14 mei 2026
Bijbelstudie: God is trouw (34)
Het boek Nehemia vertelt over de herbouw van de muren van Jeruzalem...
Bijbel
Bijbelstudie: God is trouw
23 april 2026
Bijbelstudie: God is trouw (33)
In de geschiedenis van God met Israël gebeurt niet alles in een kee...
Bijbel
Bijbelstudie: God is trouw
9 april 2026
Bijbelstudie: God is trouw (32)
We slaan in onze serie weer een nieuw Bijbelboek open: Ezra. Maar h...
Bijbel
Bijbelstudie: God is trouw
26 maart 2026
Bijbelstudie: God is trouw (31)
Josafat is een nobele en vrome koning, heel anders dan zijn tijdgen...
Bijbel
Bijbelstudie: God is trouw
12 maart 2026
Bijbelstudie: God is trouw (30)
Ik vind 2 Kronieken 16:7 een van de mooiste verzen uit het boek 2 K...
Bijbel
Bijbelstudie: God is trouw
26 februari 2026
Bijbelstudie: God is trouw (29)
Het eerste deel van Kronieken brengt ons opnieuw bij de bouw van de...
Aanbevolen artikelen
Bijbel
27 mei 2026
De koffer van Corrie
Vorige week waren we met een excursie van Christenen voor Israël op...
.jpg?width=1366&height=765&mode=fit&format=jpeg&signature=f81f06bd354b3336f3aa64a31e60c03b817a9218)
Bijbel
Overdenking
21 mei 2026
Pinksteren begint bij Israël
Handelingen 2, de uitstorting van de Heilige Geest, is de geboorte ...
