Bijbelstudie: God is trouw (44)

We kijken ditmaal naar de tweede psalm uit het tweede boek van de Psalmen. Het verhaal gaat dat koning David het lied had uitgeschreven op zijn schild en dat hij de psalm bad voor hij ten strijde trok.

Psalm 67 heeft een bijzondere vorm die we wel vaker tegenkomen bij de Psalmen. Na de aanhef volgen drie zinnen met twee regels, vervolgens precies in het midden vinden we een zin met drie regels en dan daarna weer drie zinnen met twee regels. Het is de vorm van de menora, de zevenarmige kandelaar. Het herinnert aan de boom van het leven in de hof van Eden. In het midden is de stam, die is dikker en daaromheen aan beide kanten drie gestileerde takken.

Ik begrijp wel waarom David dit lied bad, want het begint met de bede dat God genadig zal zijn en met het licht van Zijn Aangezicht aanwezig zal zijn. Dat is belangrijk als je de oorlog in gaat. Maar het draait om meer in deze psalm. De zegen wordt niet alleen genoemd als het gaat om de strijd tegen de vijanden van Israël; Psalm 67 eindigt ook met de dankbaarheid dat de Heere Zijn zegen gegeven heeft aan het gewas op de akkers.

De lofzang gaande gehouden

Dat brengt ons bij het Bijbelse feest van Loofhutten als God gedankt wordt voor de oogst van de late vruchten. Tijdens dat Loofhuttenfeest werden zeventig stieren geofferd. Daarmee werd Gods zorg afgesmeekt voor de volkeren. Misschien wel om de volgende redenen: Het is altijd beter wanneer God de vijandige naties bekeert dan hen bestrijdt. Maar ook dit: God is niet alleen de God van Israël, Hij is ook Koning over de volkeren. Heel de aarde is van Hem. Het past de volkeren Hem te loven.

“Israël beseft ook dat de Heere hen verkozen heeft om door hen heen de hele wereld te bereiken.”

Hij geeft immers aan elk mensenkind de levensadem en zonder Zijn zegen zou de wereld uiteenvallen. Israël beseft ook dat de Heere hen verkozen heeft om door hen heen de hele wereld te bereiken. Niet dat in de beweging naar de wereld God ineens ophoudt de God van Israël te zijn, maar uiteindelijk draait het om de gehele aarde.

Israël staat in zekere zin als knecht van God in dienst van de wereld. En zo heeft het niet in de laatste plaats namens de wereld de lofzang gaande gehouden. Stel je voor als ze daarmee gestopt was. Het Joodse volk heeft de Naam van God ook bekendgemaakt onder de volkeren bij monde van de profeten en de apostelen. Het waren Joden die de Bijbel schreven! En deze psalm zegt dat als de volkeren wat meer naar Israël zouden kijken, ze zouden inzien dat Jeruzalem zo gezegend is omdat de Joden de enige en ware God aan hun zijde hebben. Dat is ook het slot van Psalm 67: “God zegent ons, opdat alle einden der aarde Hem vrezen.”

Gericht op de volken

Als we in deze serie spreken over de trouw van God, dan gaat het ook om de trouw van God voor de wereld. Na de zondvloed en na de toren van Babel heeft God zich teruggetrokken op die ene natie die Hij zelf in het leven geroepen heeft, maar Zijn doel is de hele mensheid.

“Gods trouw is sterker dan de ontrouw van de naties. Zij zullen ooit jubelen en zich verheugen, zegt deze psalm.”

De gerichtheid op de volkeren vinden we ook in de structuur van Psalm 67. Het middelste woord is het Hebreeuwse woord ‘volkeren’ in vers 5b. Dat middelste woord wordt aan beide kanten omgeven door 23 woorden, de getalswaarde van de kabod, de heerlijkheid van de Heere. In de verzen 4, 5 en 6 komt het woord ‘volkeren’ zeven keer voor, waarbij de verzen 4 en 6 identiek zijn. Die beide verzen zijn niet zomaar hetzelfde, ze tellen op deze manier elk 26 letters, de getalswaarde van de naam van God, JHWH. Bovendien telt de hele psalm, inclusief de twee sela’s, 49 woorden, zeven keer zeven. Het is dus een zorgvuldig gecomponeerd lied, waarbij Israël, de volkeren en de Heere innig met elkaar verbonden zijn.

Doof

Het is triest dat de volkeren de trouw van God niet opmerken. Onlangs nog verlieten zeventig naties de vergadering van de VN toen Israël het woord kreeg. Dat doen ze blijkbaar ook met het heilige Woord dat Israël aan de wereld geschonken heeft. Van Jezus lezen we dat Hij klaagt dat Zijn volk de tijd niet heeft opgemerkt dat de Heere naar hen omzag en hen bezocht in de Messias. Van veel volkeren van de wereld moet dat ook gezegd worden. We leven in een tijd dat de ene profetie na de andere in vervulling gaat. De tijden versnellen zich, maar de wereld houdt zich doof.

En toch gaat ook deze psalm op Gods tijd in vervulling. De volkeren zullen de God van Israël eerbiedig vrezen. Gods trouw is sterker dan de ontrouw van de naties. Zij zullen ooit jubelen en zich verheugen, zegt deze psalm. En de profeet Zacharia voorziet dat zij die over zijn, de Heere zullen aanbidden op het Loofhuttenfeest, elk jaar opnieuw, in Jeruzalem en nergens anders.