Wat Paulus zegt: Zoonschap (2)

“Voor hen geldt de aanneming tot kinderen.” Paulus gebruikt het Griekse woord huiothesia, wat eigenlijk letterlijk ‘aanneming tot zoon’, adoptie betekent. De Israëlieten zijn Gods aangenomen kind, Gods zoon.

In de wereld van het Romeinse Rijk was adoptie een bekend verschijnsel. Keizer Augustus bijvoorbeeld was – althans, volgens de verhalen – door Julius Caesar tot zoon aangenomen. Verschillende keizers waren adoptiezonen van hun voorganger.

Paulus wijst natuurlijk in de eerste plaats op de Bijbelse wortels van het volk Israël. Maar een Romein hoort daarin terecht de hoge positie die er ook mee bedoeld is. God heeft dit volk tot Zijn zoon aangenomen. Met die woorden moest Mozes naar de farao in Egypte gaan: “Zo zegt de Heere: Mijn zoon, Mijn eerstgeborene, is Israël” (Exodus 4:22). Met die woorden, zegt de midrasj (klassieke rabbijnse achtergrondverklaring), bezegelt God het eerstgeboorterecht van Jakob.

“God heeft Israël tot Zijn volk aangenomen. De bedoeling daarvan is dat Israël God zal dienen, en dat God voor Israël een God zal zijn.”

Uit de woorden die Mozes daadwerkelijk tot de farao richt, blijkt dat het erom gaat dat Israël Gods eigen volk is (Exodus 5:1). God heeft Israël tot Zijn volk aangenomen (Exodus 6:6). De bedoeling daarvan is dat Israël God zal dienen, en dat God voor Israël een God zal zijn die hen bevrijdt en hen brengt in het land dat Hij beloofd heeft. Dit houdt ook in dat Israël geroepen is een heilig volk te zijn voor God (Deuteronomium 14:1-2), dat is het kostbare eigendom van God en Hem helemaal toegewijd.

De aanneming tot zoon drukt ten slotte ook Gods liefde uit: “Toen Israël een kind was, had Ik hem lief, en uit Egypte heb Ik Mijn zoon geroepen” (Hosea 11:1). Herhaaldelijk komt dat terug in Deuteronomium: “Vanwege de liefde van de Heere voor u heeft de Heere u verlost uit het slavenhuis” (Deuteronomium 7:8).

Deze serie over de voorrechten van Israël verscheen eerder in onze maandkrant Israël Aktueel. Klik hier om gratis abonnee te worden!