Sluiten

Zoeken.

Artikelen

Activiteiten

Kennisbank

Podcasts

Projecten

Publicaties

Videos

Overig

Een zoon vervult de laatste wens van zijn verlamde vader

Door Ira Sulym-Carlier - 

22 mei 2026

Oekraïne alija

Yevgeniy (voorgrond) bij zijn vertrek uit Oekraïne. | Foto: CvI

Onlangs zijn we naar een klein, afgelegen dorp gereden, bijna in de middle of nowhere, om Yevgeniy op te halen, die alija maakt (immigratie naar Israël). Tot onze grote verrassing bracht de gps ons naar een dorpsschool en dachten we in eerste instantie dat het adres verkeerd was. Maar we hadden het mis.

Ooit was dit schoolgebouw een plek om te leren, vol leerlingen en lawaai. Maar nu er bijna geen kinderen meer in het dorp zijn, is het omgevormd tot een opvangcentrum voor vluchtelingen uit Charkov, Bahmut en Donetsk. Voormalige klaslokalen met vervaagde verf en gebarsten ramen zijn een toevluchtsoord geworden voor mensen die op zoek zijn naar vrede en herstel van de tragedie en het leed van deze verschrikkelijke oorlog.

Deze plek is ook een tijdelijk thuis geworden voor Yevgeniy uit de regio Charkov. Zijn oude, kleine huis werd verwoest door een drone. Zijn vrouw vertrok aan het begin van de oorlog naar Polen en hij bleef achter bij zijn bejaarde ouders. Zijn 86-jarige vader is verlamd en kan zich niet bewegen, maar hij had één wens voor zijn zoon: “Yevgeniy, alsjeblieft, het is tijd dat je naar Israël gaat. Doe het alsjeblieft voor mij, nu ik nog leef. Voordat ik sterf, wil ik weten dat je daar veilig aankomt”, bleef hij tegen zijn zoon zeggen. En Yevgeniy beloofde de laatste wens van zijn vader te vervullen, hoewel het niet gemakkelijk was om hem en zijn moeder achter te laten.

Nu, na drie bezoeken aan de ambassade met zijn documenten, nadat hij zijn Joodse afkomst had aangetoond en definitieve toestemming had gekregen, en nadat hij zijn diabetes onder controle had gekregen, maakt Yevgeniy alija.

Toen we aankwamen om hem op te halen, stond hij buiten al op ons te wachten. Hij wierp een laatste blik op zijn toevluchtsoord en op de vrienden en mensen die waren gekomen om afscheid te nemen. Er waren geen tranen, maar in hun ogen konden we een schreeuw vanuit het hart lezen… Yevgeniy vertrok, maar zij bleven achter op deze veilige plek, in de hoop dat ze elkaar op een dag weer zouden zien, dat de oorlog voorbij zal zijn en dat ze Yevgeniy in Israël kunnen bezoeken.

Let op! Tekst gaat verder onder de foto's.

0 Website CVI

Yevgeniy neemt afscheid. | Foto: CvI

0 Website CVI ()

Yevgeniy onderweg naar Moldavië. | Foto: CvI

De volgende dag vertrok ik met Yevgeniy en nog twee andere olim (Joden die naar Israël immigreren) uit Zaporizja voor een rit van ongeveer zes uur naar Kishenov, de hoofdstad van Moldavië. Volgens hen én volgens ons waren alle documenten van de olim volledig in orde.

Eenmaal aan de grens duurde de controle van alle officiële papieren om Oekraïne te mogen verlaten echter abnormaal lang. Helaas mocht Yevgeniy op het laatste moment toch niet door, omdat op één van zijn pensioendocumenten een stempel ontbrak.

Wat nu? De teleurstelling stond op zijn gezicht te lezen. De douanebeambte was streng en weigerde Yevgeniy de grens over te laten steken. Hij moest eerst een stempel halen bij het pensioenfonds - wat tot tien dagen kon duren - en daarna terugkomen naar de grensovergang. Zijn vliegticket was echter al geboekt voor de volgende dag. En op dat moment ging ook nog eens het luchtalarm af.

Wat moesten we nu doen? Yevgeniy terugbrengen naar dat dorp was geen optie. Daarom probeerden we alsnog een stempel te krijgen. Ik belde Ella, die verantwoordelijk is voor een kleine Joodse gemeenschap in een grensplaatsje, met de vraag of zij kon helpen. Tien minuten later belde ze terug met instructies waar we heen moesten. Na een uur hadden we de broodnodige stempel al op Yevgeniys documenten. We keerden meteen terug naar de grensovergang.

De verbazing was van het gezicht van de douanebeambte af te lezen. “Ik had jullie hier pas over een paar dagen terug verwacht, maar nu al?”, zei hij. De stempel werd met een vergrootglas gecontroleerd en alles bleek correct. Er kon zelfs een lachje af van dat strenge gezicht en uiteindelijk kon Yevgeniy toch mee met de geplande vlucht met andere olim.

De reis van Yevgeniy was vol hobbels en hindernissen, maar uiteindelijk werd de wens van zijn vader vervuld. Zijn verhaal herinnert ons aan de woorden uit Bijbel: “Ga door, ga door de poorten, bereid de weg voor het volk, verhoog, verhoog de gebaande weg, zuiver hem van stenen, steek een banier omhoog boven de volken. (…) Zeg tegen de dochter van Sion: Zie, uw heil komt” (Jesaja 62:10,11).

Wilt u ook bijdragen aan de terugkeer van Oekraïense Joden naar Israël? Uw bijdrage maakt een groot verschil voor mensen als Yevgeniy! Doneer eenvoudig via de knop onderaan deze pagina of maak uw gift over naar:

NL38 ABNA 0529 310 252
t.n.v. Christenen voor Israël
o.v.v. Breng de Joden Thuis Noorderland

Voor giften vanuit België:
BE91 000 165 450 876
t.n.v. Christenen voor Israël
o.v.v. Breng de Joden Thuis Noorderland

Breng de Joden thuis

Steun dit project

Ira Carlier

De auteur

Ira Sulym-Carlier

Ira is getrouwd met Koen en samen hebben ze drie kinderen. Ze zijn verantwoordelijk voor het werk en team van Christenen voor Israël in Oekraïne.

Doneren
Abonneren
Agenda