De Allerhoogste gaf de Israëlieten de opdracht om dit feest te vieren en te gedenken hoe Hij hen had verlost uit de slavernij van Egypte en hen had doen wonen in tenten tijdens de woestijnreis:

“En de HERE sprak tot Mozes: Spreek tot de Israëlieten: Op de vijftiende dag van deze zevende maand begint het Loofhuttenfeest voor de HERE, zeven dagen lang. (…) Op de eerste dag zult gij vruchten van sierlijke bomen nemen, takken van palmen en twijgen van loofbomen en van beekwilgen, en gij zult vrolijk zijn voor het aangezicht van de HERE, uw God, zeven dagen lang” (Leviticus 23:33,40).

“In loofhutten zult gij wonen zeven dagen; allen die in Israël geboren zijn, zullen in loofhutten wonen, opdat uw geslachten weten, dat Ik de Israëlieten in hutten heb doen wonen, toen Ik hen uit het land Egypte leidde: Ik ben de HERE, uw God” (Leviticus 23:42-43).

Een soeka bestaat uit vier muren en een dak dat afgedekt is met takken of loof. Joodse gezinnen brengen zeven dagen in de loofhut door en gedenken zo dat ze tijdens de tocht door de woestijn waren aangewezen op de beschermende zorg van God. Daarom laten ze het dak een stukje open, zodat de hemel te zien is waar God woont.

Met Soekot wordt een speciale plantenbundel samengesteld, de loelav. Met deze takkenbundel wordt tijdens het feest gezwaaid, uit dankbaarheid voor alles wat het afgelopen jaar heeft mogen groeien.

Loofhuttenfeest in het getto

Enkele jaren geleden was in ons Israëlcentrum de zomertentoonstelling ‘Vreugde in verdrukking’. Daar was toen te zien hoe Joden ook tijdens de Tweede Wereldoorlog, probeerden de feesten te vieren. In Leviticus staat dat het een opdracht is om het feest met ‘vreugde’ te vieren. Nu was in het concentratiekamp of het getto de vreugde ver weg. Toch bracht het Loofhuttenfeest ook toen vreugde in de harten van de Joden.

In het getto van Kovno (Litouwen) bouwden de gevangenen een loofhut in een straatje tussen twee gebouwen. Omdat de hut goed verscholen was, hoopten de Joden dat de Duitsers niet doorhadden wat er gebeurde in dat steegje. De planken die werden gebruikt voor het bouwen van de loofhut, waren meegenomen van een werkplaats waar de Joden als slaven werkten.

Hiervoor hadden ze natuurlijk geen toestemming gekregen. Als ze gepakt werden, zouden ze worden gedood. Maar om zich aan Gods geboden te houden, waren de Joden bereid te sterven. Toch liepen ze ook rond met de vraag: mag je wel van gestolen materialen een loofhut bouwen? Omdat de Duitsers het zélf éérst hadden gestolen van de Joden, vond rabbijn Ephraim Oshry het toegestaan.

Simchat Tora in het getto

Op de laatste dag van het Loofhuttenfeest wordt Simchat Tora of ‘Vreugde der Wet’ gevierd. Dan vieren Joden dat God hen de Thora gaf. Ze gebruiken in de synagoge een leesrooster waarbij in een jaar de hele Thora wordt gelezen. Op Simchat Tora wordt het laatste stuk (Deuteronomium 33 en 34) en het eerste stuk van de vijf boeken van Mozes (Genesis 1) gelezen. Op deze dag wordt in de synagoge een optocht gehouden. Alle Thorarollen in de synagoge worden uitgedeeld. Daarna dansen ze met de rollen in het rond. Ze dansen er zelfs mee de synagoge uit de straat op! Zo blij is men dat God Zijn woord aan hen heeft gegeven.

Ook tijdens de oorlog werd dit feest gevierd. Hoe treurig de omstandigheden ook waren. Iemand vertelt wat hij in het getto in Riga beleefde: "Simchat Tora was uitzonderlijk. Ik zal nooit die Simchat Tora in het getto vergeten. Woorden kunnen niet beschrijven hoe de mensen die dag zongen en dansten totdat ze totaal vergaten waar ze waren en niet meer door hadden of ze nu in het getto waren of in een synagoge in een grote stad. Alle nare gedachten werden uit hun hoofden verbannen."

Een andere Joodse man vertelt: "Op de avond van Simchat Tora ging ik op uitnodiging van de rabbijn naar de verwoeste synagoge. We zongen en dansten en voelden ons niet alleen verbonden met de Joden die aanwezig waren, maar ook met hen die al waren overleden. Een grote vreugde kwam over ons. Ik weet dat het Joodse volk zal overleven, want er staat geschreven: "Zolang de hemel is boven de aarde" (Deuteronomium 11:21), maar zelfs al zouden we de laatste generatie Joden zijn, dan zouden we nog in staat zijn om dankbaar te zijn. Iedere dag die God ons geeft in Zijn zachtmoedigheid is een gave die we met vreugde aannemen en we danken Zijn Naam.”

Het Loofhuttenfeest heeft ook een profetische betekenis. Het kijkt uit naar de komst van Gods Koninkrijk. Als alle volkeren erkennen dat er geen andere God is dan de God van Israël. Voor het vieren van Soekot mogen alle volkeren opgaan naar Jeruzalem. Zij moeten dat zelfs. Want wie het niet doet, ontvangt geen regen meer op zijn land. Zacharia 14:16: "Allen, die zijn overgebleven van al de volken, die tegen Jeruzalem zijn opgerukt, zullen van jaar tot jaar heentrekken om zich neer te buigen voor de Koning de HERE der heerscharen, en het Loofhuttenfeest te vieren."

Meer weten over het Loofhuttenfeest? Bekijk dan deze interessante uitzending: