En toch ben ik nu hier. In Nederland. In de stilte.

Wat ik misschien nog het moeilijkst vind om uit te leggen, is dat het soms rustiger voelt om juist in Israël te zijn. Alsof mijn hoofd daar beter begrijpt wat er gebeurt. Alsof de spanning daar logisch is, passend bij de situatie. Hier klopt die tegenstelling niet altijd. Nederland is veilig, stil, groen, normaal. Maar in mij gaat de oorlog gewoon door.

Zelf begrijp ik dat gevoel ook niet helemaal.

Wat me de afgelopen dagen opvalt, is hoe snel een oorlog naar de achtergrond verdwijnt wanneer je geen nieuws kijkt. Wanneer je met niemand over Israël praat. Misschien is dat laatste nog wel het makkelijkst, want veel mensen weten heel zeker wat hun mening is. Vaak nog voordat ze echt luisteren. Dus het onderwerp vermijden, is dan het beste.

Dus ik zwijg en spreek over andere dingen. Ik kijk geen nieuws. Dan lijkt het bijna alsof er geen oorlog bestaat.

Wat een bijzondere ervaring.

Natuurlijk is de oorlog niet echt weg. Mijn alarmapp staat dag en nacht aan. Ik wil weten wat er gebeurt. En ja, ook de afgelopen dagen ging er weer een alarm af in het dorp waar ik woon. In mijn hart ben ik in Israël, het is geen seconde uit mijn gedachten.

Maar even niet horen. Even niet kijken. Even niet erover praten.  Wat een andere wereld is dat.  En dat is ook wel heel erg wrang om te ervaren.