Het was ook de avond van zware raketaanvallen vanuit Iran en Libanon. Daardoor kreeg de vraag die altijd tijdens de seder wordt gesteld: “Waarom is deze avond anders dan andere avonden?”, ineens een veel zwaardere lading.

Toch gaat het leven door. Er wordt gegeten, het huis wordt opgeruimd, we zitten samen en doen wat er gedaan moet worden. Maar het is niet meer hetzelfde. Alles voelt zwaarder. Moeizamer. Als er al zoiets bestaat als een gewoon ritme wordt dat voortdurend onderbroken door sirenes, alarmen en meldingen en dan het hollen naar schuilruimtes.

Vandaag ging ik even boodschappen doen in de grote supermarkt in het druzendorp. Alleen de rit ernaartoe is al spannend. Je weet nooit of er een alarm afgaat. Ik weet inmiddels precies waar de mobiele schuilruimtes staan, voor het geval dat. Het was ongeveer vijftien minuten rijden en onderweg passeerde ik er drie of vier. Maar ze waren niet nodig. Eenmaal binnen voelde ik me rustiger, overal hingen borden die naar beschermde ruimtes wezen.

Ik had alles in mijn karretje en stond net bij de kassa toen het grote alarm afging. Dat is de aankondiging dat er een raket, of meerdere, vanuit Iran onderweg is naar het noorden. Dan duurt het vier tot vijf minuten voordat je weet waar die terechtkomt in jouw gebied.

Meteen toen het alarm afging, kwam er iemand van het personeel naar me toe. En ik zag dat alle klanten zo geholpen werden. Ze stelde me gerust en zei: "We zijn hier bij elkaar en iedereen is bang." Ze wees me waar ik naartoe kon bij het volgende alarm, dat zou betekenen dat het gevaar dichtbij was en we de schuilruimte in moesten.

Het bleek verder weg te zijn. Toch bleef ik wachten met terugrijden tot het sein kwam dat alles weer voorbij was. De realiteit van zomaar even boodschappen doen. Zelfs de meest gewone momenten zijn niet meer gewoon.