Oorspronkelijk had Toe Bisjwat een praktische, religieuze betekenis. Het was een belangrijk ijkpunt voor de toepassing van wetten rondom de oogst die naar de tempel moest worden gebracht. Tegenwoordig staat het feest vooral in het teken van het planten van bomen en stekjes. Overal in het land zie je mensen samenkomen: grootouders, ouders, kinderen en kleinkinderen, handen in de aarde, lachend, werkend en hopend dat hun boom sterk zal groeien. In het dorp waar ik woon, is het net zo: de gemeenschap voelt zich net zo verbonden met de natuur als met elkaar. Toe Bisjwat is inmiddels de nationale boomplantdag van Israël geworden, en een feest van leven en toekomst.

De stekjes komen van het Joods Nationaal Fonds (JNF), dat sinds 1901 al zo’n 240 miljoen bomen heeft geplant. De meeste aanplantingen vinden plaats in februari, rond Toe Bisjwat, wanneer jonge boompjes de grootste kans hebben om uit te groeien tot sterke, volwassen bomen. In de begindagen van de staat Israël kwamen de zaden nog uit het buitenland, want er waren simpelweg te weinig bomen. Tegenwoordig worden ze lokaal verzameld in JNF kwekerijen verspreid over het hele land.

Toe Bisjwat valt samen met een bijzondere tijd in het jaar: de amandelboom staat in bloei, de regen komt overvloedig neer, en nieuw leven ontluikt overal om je heen. Het is geen officiële feestdag, er is geen werkverbod, maar het heeft een diepe symboliek. Het herinnert ons aan groei, hoop en onze wortels, zowel in de aarde als in ons leven.

Elke keer als ik een nieuw boompje zie uitkomen, voel ik die verbondenheid. Het is niet zomaar groen; het is een levend bewijs dat verandering, zelfs in een land dat ooit dor en kaal leek, mogelijk is. Toe Bisjwat nodigt ons uit om niet alleen bomen te planten, maar geeft ook hoop.