Een drone die onlangs ontplofte op de parkeerplaats van de toeristische locatie van de kibboets en daarbij vier burgers verwondde, heeft het gevoel onder bewoners alleen maar versterkt dat er in werkelijkheid geen sprake is van een “staakt-het-vuren”. Sommigen twijfelen tussen blijven in hun “droomhuis” of vertrekken naar een rustigere plek.

Eli Ben-David, inwoner van de kibboets, beschreef het dagelijks leven daar. “We horen explosies en onderscheppingen. Vanmorgen waren er minstens twee lanceringen richting Libanon [voor defensieve doeleinden]. Maar telkens wanneer die onderscheppingsraketten worden afgevuurd, voelt het alsof een gevechtsvliegtuig recht over je huis vliegt.”

Ondanks de beschietingen van Hezbollah zijn de richtlijnen van het Israëlische Home Front Command niet aangepast, hoewel bepaalde evenementen, zoals de Sjawoe’ot-vieringen, wel zijn afgelast. “Officieel is er een soort staakt-het-vuren. Maar er sloeg een drone in bij onze toeristische locatie. We leven met het gevoel dat we ons momenteel in een zeer gevaarlijk gebied bevinden,” aldus Ben-David.

Hij benadrukte dat bewoners toch proberen een normaal dagelijks leven vol te houden. “Wie moet werken, gaat werken. Wie de kinderen naar school moet brengen, doet dat. Natuurlijk met allerlei angsten, want onderweg kan er zomaar een luchtalarm afgaan. We hebben veiligheid nodig van onze staat zodat we ons leven kunnen leiden. Mijn vrouw noemt het ‘Operatie Staakt-het-vuren’, omdat ze het om de paar weken weer verlengen."

Amit Barzilai, moeder van drie kinderen, rijinstructeur en lid van de kibboets, keerde terug naar Rosh Hanikra na het uitbreken van de eerste oorlog met Iran afgelopen juni. Ze vertelde dat zij en haar gezin daar hun “droomhuis” hadden gebouwd, met uitzicht op zee en het uitkijkpunt. Maar op de route naar de school van haar kinderen staat niet eens een schuilkelder langs de weg.

“Er is geen staakt-het-vuren,” zei ze. “Er is spanning wanneer de kinderen op de bus naar school stappen. De staat heeft mijn bedrijf niet gesloten. Ze zeiden: ‘Je kunt gewoon blijven werken’, maar zo eenvoudig is het niet. Ik ben ook verantwoordelijk voor andere leerlingen en er is angst voor de kinderen, dat er ineens een sirene afgaat terwijl hier in de omgeving geen beschermde ruimtes zijn en ze langs de kant van de weg moeten gaan liggen.”

Barzilai beschreef het moment waarop de drone ontplofte. “De knal was verlammend. Ik sprong zonder waarschuwing uit bed. Het is onmogelijk om zo te leven.”

Erger dan de raketten

Ze voegde eraan toe dat de onderscheppingen boven hun hoofden nog angstaanjagender waren. “Die onderscheppingsraketten zijn nog erger dan de raketten zelf. Ze vallen ook neer en verspreiden scherven zonder enige waarschuwing.”

Barzilai, wiens man deel uitmaakt van het lokale snelle respons-team, zei voortdurend bang te zijn voor haar kinderen. “De jongens zijn altijd bij basketbaltrainingen; mijn dochter doet aan artistieke gymnastiek. Ik rijd hen voortdurend overal naartoe. Welke moeder zou zich constant zorgen moeten maken dat er dingen uit de lucht op haar kinderen vallen?"

"Onze toeristische locatie krijgt momenteel steeds de status ‘groen’, want als ze een andere kleur aangeven, kost dat de staat geld. Genoeg met het normaliseren van drones. Elke keer weer een sirene of een raket - zo kan het niet doorgaan. Als dit zo doorgaat, vertrekken mensen gewoon. Mijn vrienden en ik zullen uiteindelijk ook vertrekken, en dat zou zonde zijn. Je kunt zo niet leven met kinderen, voortdurend bezorgd en angstig,” zei ze.

“Het doet me pijn om onze soldaten hun leven te zien riskeren als schietschijven,” voegde ze eraan toe. Barzilai riep de besluitvormers op het noorden niet te vergeten. “Mensen komen hier niet eens meer in de buurt.”

T., die eerder een veiligheidsfunctie had binnen de kibboets, sloot zich bij haar woorden aan en benadrukte dat er helemaal geen echt staakt-het-vuren bestaat. “Dit is op dit moment een oorlogsgebied. We proberen een burgerleven in stand te houden midden in een militaire operatie. Hier zijn alleen maar drones, drones en nog eens drones. Er is geweervuur en er zijn explosies. Hezbollah erkent deze overeenkomst niet en blijft hier voortdurend schieten.”

Sinds vanochtend waren er al vijf luchtalarmen in het gebied geweest. Volgens hem vraagt de situatie om een duidelijke beslissing. “Ik zie geen scenario waarin dit verandert. Ik denk dat we naar een totale oorlog moeten gaan. Dat gebeurt niet, en er is geen andere keuze.”

T. heeft twee dochters. “Elke dag wanneer je ze naar de kleuterschool brengt, maak je je zorgen. De kleuterschool is nog in aanbouw. Er staan alleen muren en er is geen veilige ruimte. Er is wel een schuilkelder verderop, maar die kun je niet op tijd bereiken.”

Oorspronkelijk gepubliceerd door Israel Hayom.