Volgens Schouten staat de herdenking volledig in het teken van de Joodse slachtoffers die tijdens de Tweede Wereldoorlog vanuit Rotterdam werden gedeporteerd. „Door te herdenken, blijven we ons herinneren waartoe haat, uitsluiting en ontmenselijking kunnen leiden”, schrijft de burgemeester. „Het vraagt van ons dat we ieder mensenleven in gelijke waarde zien.”

De discussie ontstond nadat onder meer DENK en de Partij voor de Dieren stelden dat de Israëlische ambassadeur niet welkom zou moeten zijn vanwege de oorlog in Gaza. Ook een groep organisaties en individuen riep de burgemeester op haar deelname te heroverwegen als de ambassadeur aanwezig zou zijn.

Schouten houdt echter vast aan haar besluit. Ze benadrukt dat de herdenking bedoeld is om stil te staan bij de duizenden Joodse inwoners van Rotterdam en de Zuid-Hollandse eilanden die tussen 1942 en 1943 via Loods 24 werden weggevoerd. Voor de meesten van hen eindigde die deportatie in de vernietigingskampen.

Tegelijkertijd erkent de burgemeester dat de oorlog in het Midden-Oosten veel emoties oproept. „Het verdriet, de woede en de machteloosheid over het immense leed dat in Gaza en het Midden-Oosten plaatsvindt, werkt door in het leven van veel Rotterdammers”, schrijft zij. Juist daarom is het volgens haar belangrijk „om vast te houden aan de essentie van de herdenking bij Loods 24”. Daarbij onderstreept zij dat „herdenken geen keuze is tussen het ene of het andere verdriet”.

De oproep om de Israëlische vertegenwoordiging te weren leidde tot kritiek van de Joodse Gemeente Rotterdam. Die waarschuwde ervoor de Holocaustherdenking niet te politiseren en riep de initiatiefnemers op „deze polariserende lijn te verlaten”.