9 november is de herdenkingsdag waarop het Joodse volk het door de overheid geïnitieerde geweld tegen de Joden in Hitler-Duitsland gedenkt. Op die dag in 1938 gingen 1.400 synagogen in vlammen op, werden 7.500 winkels en gebouwen van Joodse Duitsers vernield en werden 30.000 Joden naar concentratiekampen afgevoerd. Dat alles onder het toeziend oog van de massa, die inmiddels zoveel anti-Joodse propaganda had geslikt dat zij niet in verzet kwam.

Het was niet het begin, maar wel een verdere opstap naar de uitroeiing van zes miljoen Joden in Europa. De Joodse jurist Raphael Lemkin noemde deze massale vernietiging genocide: het opzettelijk vernietigen van een nationale, etnische, raciale of religieuze groep. Hij streed ervoor om genocide als internationaal misdrijf erkend te krijgen. Dat leidde tot de internationale conventie inzake de voorkoming en bestraffing van genocide. ‘Dat nooit weer’ werd het adagium. De genocide op de Joden mag en zal nooit meer gebeuren.

De propagandaoorlog tegen de Joodse staat heeft inmiddels een nieuw hoogtepunt bereikt. De Joden in Israël zouden zelf schuldig zijn aan genocide. Genocide van dezelfde orde. Massamoord op Palestijnen. Dat alles moet kennelijk het geweten sussen van hen wier grootouders en overgrootouders niet handelden zoals zij hadden moeten handelen, door de slachtoffers van toen tot de zogenoemde daders van nu te maken. Volgens hen zijn Joden nu genocideplegers en zullen wij door onze kinderen ter verantwoording worden geroepen omdat we niet meelopen in 'gemoedelijke' Rode Lijn-demonstraties.

Beschuldigingen van genocide en kindermoord behoren tot de oude antisemitische beschuldigingen die worden gebruikt om Joden uit te sluiten en kapot te maken. In de ogen van deze soms naïeve, maar vaak bewuste uitsluiting kan het niet zo zijn dat Joden ergens recht of aanspraak op kunnen maken. Zij moeten de paria's zijn en blijven.

Ook al spreken de feiten echter anders. De bevolking in Gaza is de afgelopen jaren gegroeid; er heeft geen massamoord plaatsgevonden. Het Israëlische leger heeft alles in het werk gesteld om burgerdoden te voorkomen. Daarbij wist Hamas dat voor Israël het leven heilig is. Dat geldt zelfs voor het leven van de kinderen en familieleden van degenen die Israël willen verdelgen en het vermoorden van 1.200 Israëlische burgers op 7 oktober 2023 hun grootste overwinning noemen sinds de overwinning van Mohammed op de Joden in Khaybar in Arabië, in het jaar 628.

Daarna zijn zij doorgegaan met hun geweld tegen Joden, met als doel – zoals hun handvest aangeeft – alle Joden de zee in te drijven, zodat er niet meer aan Israël wordt gedacht.

God verstrooit echter de boze gedachten van de heidenvolken en Hij lacht erom, zoals onder andere Psalm 2 beschrijft. Hij brengt Zijn volk thuis in het land dat Hij aan Abraham, Isaak en Jakob beloofd heeft. Hij gaat door en zegent Zijn land en volk.

Vandaag worden de nieuwe parlementsleden in de Knesset beëdigd. Daar worden de waarden van het Joodse volk opnieuw benoemd. Daar wordt Psalm 122 voorgelezen en worden de gevallenen en gewonden herdacht. De overlevenden van 7 oktober 2023 en hun nabestaanden krijgen daar een plaats en worden herdacht. Voor de God van Israël leven zij allen.

Wij mogen uitzien naar de grote dag van de opstanding. Israël komt thuis in zijn land; de tijd van het herstel van alle dingen is aanstaande. De Messias zal zitten op de troon van zijn vader David. Halleluja.