Van de politici, ngo’s en mainstreammedia die de genocideleugen hebben verspreid, is geen enkele erkenning gekomen van de ineenstorting van de groteske onwaarheden die zij over hongersnood en het moedwillig doden van hulpverleners en journalisten hebben verspreid – onwaarheden die ongekende aanvallen op Joden in het hele Westen hebben aangewakkerd.

In plaats daarvan zijn ze, zonder ook maar een moment adem te halen, begonnen met het promoten van de nieuwe vermeende Israëlische massale wreedheid van ‘kolonistengeweld’.

Dit richt veel meer schade aan dan de genocidebeschuldiging. Die was overduidelijk absurd, een omkering van de werkelijkheid van de genocidale Palestijns-Arabische aanval en Israëls volkomen rechtvaardige oorlog uit zelfverdediging.

De bewering over ‘kolonistengeweld’ bevat daarentegen een element van waarheid, maar dat wordt enorm overdreven om de staat Israël zelf te beschadigen.

Het verhaal dat in het Westen wordt verteld, is dat fanatieke en gewelddadige Israëlische ‘kolonisten’ lokale Arabieren lastigvallen en aanvallen om hen van hun land te verdrijven, zodat deze ultranationalistische, religieuze Joden nog meer ‘illegale’ buitenposten kunnen bouwen in een landroof door heel ‘de Westelijke Jordaanoever’ van Judea en Samaria.

De afgelopen dagen heeft dit geleid tot een subverhaal over gewelddadige ‘kolonisten’ die Arabieren die ineengedoken in hun huizen zitten in de dorpen Qusra en Jalud zouden belegeren.

Het lijdt geen twijfel dat er een probleem is met fanatieke Israëlische jongeren die Arabisch eigendom of moskeeën aanvallen en dat dit probleem niet goed is aangepakt. Het Israëlische leger heeft inmiddels een negentienjarige Israëliër gearresteerd vanwege de ongeregeldheden in Qusra. De autoriteiten hadden dit probleem de kop moeten indrukken, maar hebben dat verwerpelijk genoeg niet gedaan.

Maar deze gewelddadige Israëliërs zijn met zeer weinigen.

David Zini, het hoofd van de Israëlische veiligheidsdienst (Shin Bet), heeft gezegd dat er een harde kern van 70 tot 100 daders is, van wie de meesten niet eens ‘kolonisten’ zijn, maar delinquente jongeren uit andere delen van het land.

Andere Israëlische bronnen schatten het aantal van deze delinquenten op 200 tot 500.

Maar een half miljoen Israëlische inwoners wonen in deze betwiste gebieden – overwegend gezagsgetrouwe mensen. En terwijl zij in het hele Westen op groteske wijze worden zwartgemaakt, worden zij dagelijks geconfronteerd met gewelddadige en soms dodelijke aanvallen door Arabieren.

De overgrote meerderheid van de aanvallen in deze betwiste gebieden wordt uitgevoerd door Arabieren tegen Joden – duizenden incidenten van stenengooien, steekpartijen, brandstichting, auto-aanslagen, vernielingen en moord.

Bovendien zit er nog een andere kant aan de verhalen over deze belegeringen.

Vorige sjabbat was ernaar verluidt sprake van een belegering van een Arabisch huis op de heuvel Talpiot, nabij Jeruzalem, waarbij gemaskerde Israëliërs per auto arriveerden.

Maar volgens lokale Israëlische inwoners beklommen tientallen gemaskerde Arabische relschoppers uit het nabijgelegen dorp Kfar Qasim de heuvel, vergezeld door buitenlandse persfotografen. Ze gooiden stenen naar bewoners en richtten barricades op om te voorkomen dat legertroepen arriveerden.

Vervolgens zouden meer Arabieren een verlaten huis zijn binnengegaan, zich daar hebben verschanst en vanuit het huis stenen naar de Joden hebben gegooid, in een poging het incident af te schilderen als opnieuw een ‘belegering’. Video’s die door lokale Israëlische inwoners zijn gemaakt, tonen gemaskerde Arabieren die stenen gooien terwijl buitenlandse journalisten achter hen staan te filmen.

Diezelfde sjabbat vielen gemaskerde mannen, die als ‘kolonisten’ werden omschreven, een NBC-ploeg in het nabijgelegen Jalud aan. De Amerikaanse journalisten onderzochten een zeer vergelijkbare bewering dat ‘kolonisten’ het huis van een Arabische familie zouden hebben ‘belegerd’.

De beelden van NBC zelf laten zien dat gemaskerde mannen rechtstreeks naar een cameraploeg rijden, hen aanvallen en vervolgens vertrekken. Maar er was geen bewijs dat dit überhaupt Israëliërs waren, laat staan ‘kolonisten’.

Er is ook een patroon van Amerikaanse betrokkenheid bij dit soort situaties.

Loui Ridi, een Palestijns-Amerikaan uit Ohio die fulltime in Amerika woont, zei dat hij drie jaar geleden zijn huis – het huis van de ‘belegering’ – in Qusra had gebouwd.

In The New York Times erkende Ridi dat hij een week nadat de belegering was begonnen naar het huis was teruggekeerd, met een Amerikaanse vlag in zijn handen, ‘als een signaal aan het Amerikaanse volk en de Amerikaanse regering om actie te ondernemen’ en ‘sancties op te leggen aan deze kolonisten’.

Zoals Reuters berichtte, begaf Ridi zich bij zijn aankomst naar Qusr, ‘vergezeld door verschillende journalisten’. Heeft iemand ooit gehoord van een belegering waarbij iemand zich daadwerkelijk van buitenaf achter de belegeringslinies bij het belegerde gebied voegt, terwijl hij met een vlag zwaait en wordt vergezeld door een hele stoet journalisten? Klinkt dat als wanhoop – of als een politieke stunt?

Al deze verhalen zijn uiteraard moeilijk te verifiëren. Maar mediaberichten over ‘kolonistengeweld’ erkennen niet eens dat er een andere kant aan deze verhalen zit. En deze journalisten stellen ook niet de meest voor de hand liggende vragen.

Waarom zijn er bijvoorbeeld zo veel buitenlandse filmploegen toevallig ter plaatse wanneer Israëlische ‘kolonisten’ hun vermeend onuitgelokte aanvallen uitvoeren? Of waarom zijn er op dezelfde dag meerdere vergelijkbare meldingen van belegeringen van gezinswoningen?

Of waarom vallen spontane aanvallen van Israëliërs op lokale Arabieren samen met de regelmatige komst van buitenlandse activisten die het Israëlische leger provoceren en gewelddadige ongeregeldheden veroorzaken, zoals vorige sjabbat in Hebron – bij weer een verbazingwekkend toeval – werd gefilmd?

De overgrote meerderheid van de aanvallen in deze betwiste gebieden wordt uitgevoerd door Arabieren tegen Joden – duizenden incidenten van stenengooien, steekpartijen, brandstichting, auto-aanslagen, vernielingen en moord.

De afgelopen dagen, terwijl politici en journalisten de beschuldigingen over ‘kolonistengeweld’ tot een ware hetze hebben opgeklopt, meldden inwoners van de heuvels van Judea dat Arabieren uit een nabijgelegen dorp de weidegronden van een Israëlische boerderij waren binnengedrongen en dodelijk gif hadden verstopt in de drinkbakken van de kuddes.

Joodse herders die aankwamen en hun stervende geiten aantroffen – waarvan video’s op sociale media werden geplaatst – zeiden dat ze vervolgens werden aangevallen met stenen door tientallen Arabieren die in de buurt lagen te wachten.

Joodse inwoners zeggen dat de kuddes van boeren regelmatig worden gestolen en in de Arabische kasba terechtkomen. Wanneer legertroepen eropuit trekken om ze terug te halen, worden zij aangevallen door honderden Arabieren met stenen en vuurwerk.

De extremistische of wraakzuchtige aanvallen van Israëliërs op Arabieren, hun huizen of hun moskeeën vinden plaats en zijn schokkend en onvergeeflijk – net als hun nihilistische aanvallen op militairen. Maar dit is een uiterst complexe situatie die wordt ingezet als wapen om Israël zelf te delegitimeren en te vernietigen.

Westerse media en politici erkennen nooit de aanvallen op de ‘kolonisten’, die feitelijk zijn ontmenselijkt.

De heersende dwaasheid is dat zij daar überhaupt niet zouden mogen zijn, omdat zij zich in een ‘illegale bezetting van Palestijns land’ zouden bevinden. Dus als zij worden aangevallen of zelfs vermoord, hebben ze het volgens die redenering aan zichzelf te danken en verdient hun lot niet eens vermelding.

Afgezien van de harteloze onmenselijkheid van deze houding getuigt zij ook van grove onwetendheid over de geschiedenis en het internationaal recht.

Helaas is een aanzienlijk aantal leden van het leger en de politie, die net als het merendeel van de Israëlische mainstreammedia links zijn, ook tegen de ‘kolonisten’ gekant en schetsen zij een vertekend beeld waarop het giftige Westen gretig voortborduurt. En Israëlische politici, onder wie de premier en de president, hebben slechts de Israëlische ‘relschoppers’ veroordeeld en ervan afgezien de andere kant van het verhaal te vertellen.

Wie aanneemt dat dit betekent dat de beweringen over ‘kolonistengeweld’ waar zijn, doet er goed aan zich te herinneren hoe de Israëliërs in 2000 onmiddellijk de verantwoordelijkheid op zich namen voor het vermeende neerschieten en doden van een Palestijns-Arabische jongen, Mohammed al-Durah, toen een demonstratie in de Gazastrook tijdens de Tweede Intifada kennelijk onder vuur kwam te liggen van het leger.

Later bewijsmateriaal wees erop dat de jongen niet was gedood en dat de hele demonstratie in scène was gezet.

Maar de Israëliërs waren minder bezorgd om de waarheid vast te stellen dan om de zaak snel te sussen en ervoor te zorgen dat die zou verdwijnen. Het resultaat was een laster tegen Israël die ontelbare moorden aanwakkerde, waaronder de moord op de Amerikaanse journalist Daniel Pearl.

Hetzelfde politiek laffe denken lijkt hier opnieuw aan het werk te zijn. Israël staat nu onder enorme druk vanwege ‘kolonistengeweld’, zowel vanuit de regering-Trump als vanuit Amerikaanse Joden, voor wie dit de belangrijkste kwestie is geworden omdat ook zij de verdraaide verhalen geloven.

Naast het eindelijk aanpakken van de werkelijke daders zou Israël niet alleen moeten reageren met het werkelijke verhaal achter deze ‘kolonistenaanvallen’, inclusief de rol van buitenlandse provocateurs. Het zou de wereld ook moeten vertellen dat zijn burgers het wettelijke recht hebben om in deze betwiste gebieden te wonen. Het zou bovendien iedere afzonderlijke Arabische aanval op deze Joodse inwoners openbaar moeten maken.

Maar zoals altijd denkt de Israëlische regering dat het geen zin heeft om het onverbeterlijk anti-Joodse Westen te overtuigen van de waarheid en rechtvaardigheid van Israëls zaak.

Het resultaat is dat er onnoemelijk veel schade wordt toegebracht aan de Joodse staat, terwijl Israël opnieuw nalaat zich te mengen in de oorlog die tegen het land wordt gevoerd op het slagveld van de publieke opinie.