Sluiten

Zoeken.

Mijn oom Sam overleefde de oorlog

Door Joanne Nihom - 

6 april 2021

2020 Website CVI (96)

Oom Sam (Samuël)

Op vrijdag 2 oktober 1942 werd ik door de ‘zwarte politie’ als eerste van onze grote familie, samen met mijn vrouw Selien en mijn zoontje Benny opgehaald uit de 2e Jan Steenstraat 57 te Amsterdam. We werden naar het Adema van Scheltemaplein gebracht, vanwaar we de volgende dag via de Polderweg naar Westerbork werden getransporteerd.

Op 23 oktober gingen we op transport naar Polen. Na twee dagen ellende stopte de trein in Kosel, twintig minuten voor Auschwitz, waar de mannen tussen de vijftien en vijftig uit de trein geslagen werden. De trein met vrouwen, kinderen en ouderen is direct naar Auschwitz doorgereden, waar, zo ik later te weten ben gekomen, mijn vrouw en zoontje op 26 oktober 1942 zijn vermoord…

uit: 'Voordat jullie het vergeten', geschreven door Samuel Vischschoonmaker

Deze week herdenken we in Israël en in Joodse gemeenschappen over de hele wereld alle mensen die vermoord werden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Van woensdag- tot donderdagavond. Stilte en herinneringen. Met een sirene op woensdagavond om acht uur en één de volgende dag om tien uur. Stilte en herinneringen. Altijd in ons hart.

De trein met vrouwen, kinderen en ouderen is direct naar Auschwitz doorgereden, waar mijn vrouw en zoontje zijn vermoord…

Oom Sam

Oom Sam, zoals ik Samuel noemde, was de neef van mijn opa Sluyser, een achterneef van mijn moeder. Dat lijkt verre familie, maar omdat zo weinigen van onze familie de oorlog overleefden, werden alle familieleden die er nog waren, als naaste, heel naaste familie beschouwd.

Oom Sam was mijn voorbeeld. Een stoere, mooie, sterke man. Met veel charisma. Geen makkelijk mens. Terwijl ik dit schrijf, hoor ik zijn stem en zijn grappen in mijn hoofd gonzen. Als klein kind voelde ik dat hij verdriet had, maar wat dat precies was, begreep ik niet. Toen ik ouder werd, probeerde ik dichter bij hem te komen, maar dat was niet altijd makkelijk. Vragen stellen durfde ik niet, dat zou hem pijn doen.

Zijn pijn was groot. Zijn wil om door te leven groter.

Voordat jullie het vergeten

Oom Sam had het ergste van het ergste meegemaakt. Toch lukte het hem na de oorlog zijn leven weer op te pakken. Een dagelijkse uitdaging, een altijd aanwezig gevecht, maar het lukte hem. Hij werd vader van vier kinderen en hij maakte nog mee dat er kleinkinderen en achterkleinkinderen kwamen. Mijn vijfentachtig jarige oom overleed op 8 december 2005. Ledor vador, van generatie op generatie.

Op de eerste pagina van zijn boek schrijft hij: “… een beknopt verhaal over mijn deportatie en terugkomst …”

Zijn schrijven is bijna zakelijk. Emotieloos. Maar het was belangrijk voor hem dat het op papier kwam.

“… dit boekje draag ik op aan mijn kinderen, kleinkinderen en aangetrouwde kinderen. Geen verhaal over de periode in het concentratiekamp, daar deze ellende bij jullie genoegzaam bekend is …”

Voordat jullie het vergeten. Lieve ome Sam, we zullen het nooit vergeten.

Nieuw boek:

Over grenzen

joannenihom-cirkel

De auteur

Joanne Nihom

Onze journaliste Joanne Nihom woont al enige jaren in Israël. “Israël is voor mij thuiskomen, onderdeel zijn van een ongelofelijke uitdaging. Israël is voor mij het land, de zee, de...

Doneren
Abonneren
Agenda