Onze samenleving — geboortezorg, onderwijs, werk — is vooral ingericht voor mensen die gezond zijn of kunnen worden. Niet voor kinderen die hun hele leven met een beperking moeten leven. Hun weg bestaat uit afwijzing, onzekerheid, zoeken, onbegrip, zorgen, volharding en gelukkig ook liefde.

Onze dochter, geboren in 1993 in Israël, is zo’n bijzonder mens. Het duurde jaren voordat artsen ontdekten wat er aan de hand was, en nog steeds leert zij en wij wat haar zeldzame aandoening betekent voor haar leven.

Wanneer je andere ouders ontmoet die hetzelfde hebben meegemaakt, ontstaat er vaak een diepe verbondenheid. Zo ook met Rabbi Kalman Samuels. Met een paar woorden begrepen we elkaar. Hij ontdekte net als wij dat de wereld niet is ingericht voor kinderen zoals de onze, dat ze zou hard moeten strijden voor een beetje geluk.

Daarom richtte hij samen met zijn vrouw zelf die wereld in: Shalva in Jeruzalem. Een plek waar duizenden kinderen met een beperking — religieus en seculier, Joods en Arabisch — worden opgevangen. Medische zorg, therapie, sport, muziek, dagbesteding, werk, ouderondersteuning, logeeropvang: Shalva biedt het allemaal.

Dat kost veel geld. Daarom laten hardlopers zich bij elke marathon in Israël sponsoren voor Shalva.

Vanaf mijn vijftigste ben ik gaan hardlopen: eerst 5 km, toen 10 km en het laatste jaar halve marathons. Een hele marathon leek een droom. Tot ik Shalva bezocht. Toen wist ik: op 27 maart loop ik mijn eerste marathon, in Jeruzalem, om geld op te halen voor Shalva.

En juist Jeruzalem maakt het bijzonder: een stad waar geschiedenis, geloof, pijn en hoop samenkomen. Hardlopend door de straten van een stad waar de Bijbel oproept om voor haar vrede te bidden, rijgen de passen zich aan elkaar tot een eeuwenoud gebed.

Ik train hard, vier keer per week. Die 42 kilometer gaan me veel kosten, maar mijn uitdaging eindigt na één dag. Voor kinderen met een beperking duurt de uitdaging een leven lang.