Mijn vriendin Marieke is Israëlische. Ze komt oorspronkelijk uit Nederland en woont in Dishon, in het noorden van Israël, een plaats letterlijk op de grens met Libanon. Ik bel haar, enigszins beschaamd, want sinds het uitbreken van de oorlog met Iran hebben we geen contact gehad. De oorlog bepaalt het leven in Israël, en dus ook dat van haar en mij.

“Het is hier in het noorden vreselijk. Er is nauwelijks werk. Onze oudste zoon is net uit het leger; hij heeft vijf jaar gediend. Hij woont in Metula, omdat het daar nog enigszins betaalbaar is. Onze andere zoon heeft om diezelfde reden voor Kiryat Shmona gekozen. Dit zijn juist twee steden die, sinds Hezbollah zich in de oorlog met Iran heeft gemengd, het zwaarst worden geraakt. Soms rennen ze op een dag wel vijftien keer naar een schuilkelder. En dat gaat ’s nachts ook door.”

Twee jaar geleden moest Marieke een moeilijke beslissing nemen. Haar grote passie en trots, haar zwemschool moest ze sluiten. De kosten om hun huis veilig te maken werden simpelweg te hoog. Een vaste baan biedt nu in ieder geval financiële zekerheid. Nu werkt ze in loondienst. “Ik heb geluk dat ik een baan heb, want zovelen hier in het noorden zitten zonder werk.”

Ondanks alles probeert ze optimistisch te blijven.

“Ik hoop dat deze oorlog de laatste zal zijn. Dat Iran, de bron van veel geweld in de wereld, eindelijk wordt aangepakt. Hezbollah, Hamas en vele andere terreurorganisaties worden door dit land gefinancierd. Ik hoop dat deze oorlog echt het verschil brengt. Uit het verlangen naar vooruitgang. Want uiteindelijk wil ik maar één ding: dat mijn kinderen aan een toekomst kunnen gaan denken. En dat het leven eindelijk weer verder gaat.”

Als we klaar zijn met ons gesprek, gaat de alarmapp op mijn telefoon. Een raket in Metula. De realiteit van een bizar leven.

Tien minuten later stuurt Marieke me een appje. “De zoon van een vriendin van me uit ons dorp, hij is reservist, is net opgeroepen. Hij moet naar Libanon. We hadden zo gehoopt dat dit niet zou gebeuren.”

Laten we blijven bidden en hopen dat deze ellende snel voorbij is.