Als u dacht dat u begreep wat er in het Midden-Oosten gebeurde, dan heeft u niet goed genoeg gelet op de gedurfde en onvoorspelbare zetten van president Donald J. Trump. Wekenlang heeft Trump onophoudelijk gestreefd naar een historische overeenkomst met het islamitische regime van Iran - en in een verrassende zet heeft hij donderdag de geplande aanvallen op Iran afgeblazen, waarbij hij alles inzet op wat hij een op handen zijnde overeenkomst noemt.

Vanuit de Oval Office verklaarde Trump dat het document binnen enkele dagen klaar zou kunnen zijn om te worden ondertekend. Vannacht maakten de Verenigde Staten en Iran bekend dat ze afspraken hebben gemaakt over het einde van de oorlog en de Straat van Hormuz. Details van deze afspraken zijn nog niet bekend. De Islamitische Republiek stelde onlangs nog onder geen enkele omstandigheid concessies te doen aan haar “rode lijnen”. Volgens het officiële persbureau IRNA maakte het regime duidelijk dat het aan niemand verantwoording verschuldigd is.

Ondertussen bloedt de regio al. Vorige week nog lanceerde het islamitische regime van Iran nieuwe raketaanvallen op Israël, een gevaarlijke escalatie die voortkomt uit de aanhoudende uitwisseling van aanvallen tussen Israël en Hezbollah langs de Libanese grens. De lont werd aangestoken toen een hoofdkwartier van Hezbollah in de wijk Dahieh in Beiroet werd getroffen. In een stap die schokgolven door de regio deed gaan, drong Trump er bij premier Netanyahu op aan zich in te houden – niet terug te slaan – waarbij hij volhield dat een akkoord binnen handbereik lag en waarschuwde dat de Verenigde Staten niet aan de zijde van Israël zouden staan bij een eventuele aanval op het islamitische regime.

En met die uitspraak lijkt er iets eeuwenouds in beweging te komen. Voor wie met profetische ogen toekijkt, worden de tekenen steeds moeilijker te negeren — de gestage, ontnuchterende vervulling van bijbelse profetieën, die met elke dag die voorbijgaat dichterbij komt: dat Israël uiteindelijk alleen zou staan tegenover zijn vijanden. De klok tikt. Akkoord of geen akkoord?

Judea en Samaria - VN-rapport over ‘geweld door kolonisten’ gebaseerd op vertekende gegevens

Dan is er nog een ander oorlogsfront — een dat zelden de krantenkoppen haalt zoals het verdient. Judea en Samaria. In de buitenwereld bekend als de Westelijke Jordaanoever. Dit is het eeuwenoude hart van het Joodse volk – en toch werkt diezelfde wereld die het Palestijnse terrorisme negeert, actief aan het verdrijven van Joodse inwoners uit hun eigen thuisland. Het favoriete wapen? Vertekende gegevens, gemanipuleerde statistieken en zorgvuldig opgestelde verhalen die zijn ontworpen om een juridische en politieke zaak op te bouwen tegen de aanwezigheid van Israël in het land. Zoals eerder gemeld, is het laatste rapport van de VN over zogenaamd “geweld door kolonisten” daar een schoolvoorbeeld van. “De methodologie van de VN is onbetrouwbaar, aangezien zij van oudsher zelfs incidenten van zelfverdediging door Joden als ‘geweld door kolonisten’ heeft geteld,” vertelde deskundige op het gebied van internationaal recht Eugene Kontorovich aan JNS.

Een nieuw VN-rapport dat Israël ervan beschuldigt een toename van "kolonistengeweld" in Judea en Samaria mogelijk te maken, wordt stevig bekritiseerd door onderzoekers die stellen dat de bevindingen grotendeels verzonnen zijn. Het rapport is afkomstig van de Onafhankelijke Internationale Onderzoekscommissie van de VN — een orgaan dat Israël herhaaldelijk heeft veroordeeld en het eerder beschuldigde van genocide, uithongering en systematische vernietiging. Israël weigert vanwege duidelijke vooringenomenheid met de commissie samen te werken, en ook de Verenigde Staten hebben kritiek op haar geuit. Volgens Eugene Kontorovich en Avraham Shalev van het Kohelet Policy Forum ligt het kernprobleem in het feit dat de gegevens van de VN ernstig gebrekkig zijn. De belangrijkste bron - het VN-agentschap OCHA - bestempelt volgens hen vrijwel alles als "kolonistengeweld", waaronder Joodse daden van zelfverdediging, Israëlische militaire antiterreuroperaties en zelfs het wandelen van Joden in het gebied of hun bezoek aan de Tempelberg.

Tussen 98 en 99 procent van de geregistreerde incidenten betrof Israëlische veiligheidstroepen, en helemaal geen kolonisten. De ruwe gegevens zelf zijn afkomstig van ngo's, waarvan er verschillende – waaronder Addameer, Al-Haq en DCI-P – door het Israëlische Ministerie van Defensie zijn aangemerkt als terreurorganisaties vanwege banden met de PFLP. Als je de cijfers daadwerkelijk bekijkt, stort het beeld volledig in. Negen Palestijnse doden die in 2025 aan kolonisten worden toegeschreven, komt neer op een percentage per hoofd van de bevolking dat lager is dan in de meeste grote Europese steden – vergelijkbaar met Boise, Idaho. Ondertussen negeert het rapport volledig de andere kant van de medaille: in 2025 verijdelde de Shin Bet 1.374 Palestijnse terreurplannen, terwijl 25 Israëli's werden vermoord en 197 gewond raakten. Kortom – een politiek gemotiveerd rapport, vermomd als onderzoek.

Gaza – VS bouwen militaire basis aan grens met Gaza zonder duidelijk doel

Nu de oorlog met Iran en Hezbollah de media-aandacht domineert, mogen we niet uit het oog verliezen wie dit conflict in de eerste plaats is begonnen. In Gaza toont Hamas weinig interesse in onderhandelingen over een staakt-het-vuren – en zolang de regering-Trump hen blijft behandelen als een legitieme staatsactor, blijft vrede even ver weg als altijd. Een veiligheidsbron zei: "De kans dat de gevechten in de Gazastrook worden hervat, is groter dan de kans op een diplomatieke overeenkomst." Terwijl de wereldwijde aandacht op Iran is gericht, gaan de stille voorbereidingen voor Trumps Gaza-plan onverminderd door. Het centrale obstakel blijft ongewijzigd – Hamas weigert te ontwapenen, de gesprekken in Caïro zijn mislukt en Israëlische veiligheidsbronnen achten hernieuwde gevechten nu waarschijnlijker dan een diplomatieke oplossing.

Ondanks de impasse is het Amerikaanse leger begonnen met de bouw van een grote nieuwe basis aan de grens met Gaza, nabij kibboets Re'im, die bedoeld is als militair en civiel hoofdkwartier voor de troepen die het plan van Trump uitvoeren. Er zijn al aanbestedingen uitgeschreven voor de bouw. Vijf landen hebben toegezegd troepen te sturen – Indonesië, Marokko, Kazachstan, Kosovo en Albanië – terwijl Bangladesh, Pakistan en Azerbeidzjan in principe bereidheid hebben getoond. De meeste hebben hun toezeggingen opgeschort vanwege de aanhoudende oorlog met Iran, hoewel Indonesië doorgaat met het trainen van zijn aangewezen troepenmacht van ongeveer 5.000 manschappen. Israël heeft verklaard dat het geen soldaten zal accepteren uit landen die het als vijandig beschouwt, waaronder Pakistan en Turkije. De basis wordt volledig gecoördineerd met het Israëlische Ministerie van Defensie en het leger, en zou binnen enkele maanden operationeel kunnen zijn. De infrastructuur wordt aangelegd. De troepen worden getraind. Maar totdat Hamas in actie komt, is deze basis wellicht een hoofdkwartier dat wacht op een oorlog — of een akkoord — dat nog niet is gekomen.

Hamas onderhandelt niet — het rekt tijd

Bijna drie jaar na het bloedbad van 7 oktober en zes maanden na het begin van Trumps staakt-het-vuren-initiatief is één realiteit onmiskenbaar: Hamas blijft gewapend, heeft de controle en is volstrekt niet bereid om te ontwapenen. Deze week hebben bemiddelaars uit Egypte, Qatar en Turkije opnieuw een ontmoeting gehad met Hamas in Caïro, in een poging de groep te overtuigen om mee te werken aan het plan van Trump voor de demilitarisering van Gaza. De gesprekken zijn mislukt. Hamas blijft voorwaarden stellen – volledige terugtrekking van Israël, veiligheidsgaranties voor zijn leiders en politieke integratie – voordat het zelfs maar wil overwegen om wapens in te leveren. Het onderhandelt niet te goeder trouw. Het onderhandelt om te overleven. De voorstellen die op tafel liggen – het ‘in bewaring geven’ van wapens bij de Palestijnse autoriteiten of het plaatsen ervan onder internationaal toezicht – staan los van de realiteit. Hamas heeft decennialang tunnels gebouwd, raketten opgeslagen en zich militair verschanst. Het gaat dat niet overdragen omdat bemiddelaars er beleefd om hebben gevraagd.

Wat de zaak nog erger maakt, is dat Qatar en Turkije – twee van Hamas' langst bestaande politieke en financiële ondersteuners – als bemiddelaars optreden. Verwachten dat zij druk op Hamas uitoefenen om te ontwapenen is absurd. Het bredere plaatje is al even verontrustend. Hamas, Hezbollah en Iran interpreteren de wens van Washington naar stabiliteit steeds vaker als zwakte. In plaats van aan Amerikaanse eisen te voldoen, stellen zij voorwaarden en dicteren zij de voorwaarden. Zij lijken ervan overtuigd dat de VS zullen toegeven in plaats van de confrontatie aan te gaan. Elk staakt-het-vuren heeft Hamas in staat gesteld zich te hergroeperen. Elke onderhandeling heeft de organisatie tijd gekocht.

Bijna drie jaar later blijft de organisatie uitdagend en georganiseerd — wat geen diplomatieke vooruitgang is, maar een diplomatieke mislukking. De harde waarheid is simpel: terroristische organisaties onderhandelen zichzelf niet uit hun eigen bestaan. Totdat de regering-Trump ophoudt Hamas als een legitieme politieke speler te behandelen en echte druk gaat uitoefenen op Hamas en zijn sponsors, zal de wereld blijven toekijken naar hetzelfde zinloze schouwspel — bemiddelaars die een terroristische groepering smeken om wapens op te geven die zij nooit van plan is af te staan.

Israël tegen Libanon: onze strijd is tegen Hezbollah, niet tegen jullie

Ondertussen wordt de strijd tegen Hezbollah geïntensiveerd. Wapenopslagplaatsen en terroristische infrastructuur worden systematisch aangevallen. De voorraad die Hezbollah heeft opgebouwd – recht onder de neus van een machteloze Libanese regering en ineffectieve VN-vredestroepen – is enorm, zoals blijkt uit het feit dat de groep nog steeds in staat is om geavanceerde raketten en drones op Israël af te vuren. Israël heeft zijn standpunt duidelijk gemaakt: zijn strijd is gericht tegen Hezbollah, de marionet van Iran – niet tegen Libanon of zijn bevolking!

In opeenvolgende boodschappen vorige week richtten zowel premier Netanyahu als president Herzog zich rechtstreeks tot het Libanese volk, waarbij ze een scherp onderscheid maakten tussen Libanon als natie en Hezbollah als bezettingsmacht. Netanyahu's boodschap was zowel een oproep als een waarschuwing. Hij herinnerde de Libanese burgers aan wat hun land ooit was – de cafés, de cultuur, de rust – allemaal vernietigd door Hezbollah en Iran. Hij maakte duidelijk dat Israël bijna 10.000 Hezbollah-strijders heeft uitgeschakeld en Zuid-Libanon systematisch aan het zuiveren is van terreur, maar benadrukte dat Israël vrede zoekt, geen verovering. “Zodra Hezbollah is ontmanteld, zijn de mogelijkheden eindeloos”, zei hij.

Herzog, die in het Arabisch sprak vanaf de noordgrens van Israël, stak een directe vredeshand uit naar de president en het volk van Libanon, maar stelde daarbij een duidelijke voorwaarde: Libanon moet zich losmaken van de invloed van Iran en Hezbollah en functioneren als een werkelijk soevereine natie. Hij merkte op dat het Hezbollah was – niet Israël – die herhaaldelijk VN-resoluties en staakt-het-vuren-overeenkomsten heeft geschonden. Beide leiders brachten dezelfde kernboodschap over: Israël zal zichzelf zonder aarzeling verdedigen, maar zijn visie voor de regio is samenwerking en welvaart, geen oorlog. De deur naar vrede staat open — maar alleen Libanon kan erdoorheen gaan, en alleen als het zijn toekomst terugwint van Teheran.

Laten we deze week bidden voor het volk van Israël, voor hun leiders en hun bondgenoten. Bid voor de vijanden van het Joodse volk. Dat hun harten zich tot God zullen wenden en dat hun kwade plannen zullen worden gedwarsboomd. Laten we bovenal naar God blijven kijken en erop vertrouwen dat Hij Zijn beloften zal nakomen. Bid voor de vrede van Jeruzalem en de spoedige komst van de Messias van Abraham, Isaak en Jakob. Hij alleen kan Zijn volk beschermen en een koninkrijk van vrede en gerechtigheid inluiden.