Eerst werd de vader van het gezin tien jaar geleden gedood bij een Palestijnse schietaanval vanuit een passerende auto, terwijl twee van zijn kinderen achter in de auto zaten. Vervolgens kwam enkele jaren later een van zijn zonen om het leven bij een verkeersongeval, op weg naar zijn werk. Daarna werd een neef gedood toen hij op 7 oktober 2023, tijdens de invasie van Zuid-Israël, Hamasstrijders probeerde tegen te houden.

De genadeklap kwam slechts enkele weken na het bloedbad, toen een tiener die de eerste aanslag had overleefd, zelf om het leven kwam terwijl hij als 22-jarige luitenant van de Israëlische krijgsmacht tegen Hamas vocht in Gaza. Het was Pedayah Mark.

“Wij waren de overlevenden”, vertelde de 24-jarige Tehila Mark aan JNS. Ze doelde op de eerste aanslag, waarbij zij en haar broer zagen hoe hun vader werd doodgeschoten. “Het is gewoon niet te bevatten wat we hebben meegemaakt.”

“Het is onbeschrijfelijke pijn”, zei haar 27-jarige zus Orit Mark-Ettinger. “We konden niet geloven dat ons dit opnieuw overkwam.”

Tieners verliezen hun vader

Op de eerste zomerdag van 2016 zaten de kinderen van het gezin Mark achter in de auto bij hun ouders. Het was vrijdagmiddag en ze waren op weg naar Jeruzalem om de Sjabbat bij hun grootmoeder door te brengen.

Slechts enkele minuten nadat ze hun huis in de Israëlische plaats Otniel, in het Hebrongebergte, hadden verlaten, openden twee Palestijnse schutters het vuur. Ze doorzeefden de auto met 29 kogels. De bestuurder, de 46-jarige rabbijn Michael Mark, vader van tien kinderen, kwam om het leven. Zijn vrouw Chava en hun dochter Tehila, die achter in de auto zat, raakten zwaargewond.

De auto raakte van de weg, sloeg over de kop en kwam ondersteboven tot stilstand. “Ik maakte mijn gordel los en begon naar een mobiele telefoon te zoeken om hulp in te roepen”, vertelde Tehila Mark. Ondertussen keerden de terroristen terug in de richting van de auto.

Een onverwachte held

Een Palestijnse automobilist die met zijn vrouw onderweg was, stopte langs de kant van de weg bij het omgeslagen voertuig en liep naar de kinderen toe. Daarmee voorkwam hij dat de aanvallers terugkeerden.

“We dachten dat hij een terrorist was, omdat we niet begrepen wat er was gebeurd. Maar toen hij zei dat hij ons zou helpen, kreeg ik het gevoel dat hij geen terrorist was”, vertelde Mark.

De Palestijnse automobilist gebruikte een krik om de deur open te wrikken. Vervolgens zette hij de Israëlische kinderen in zijn auto, bij zijn vrouw, die verpleegkundige is. Samen belden ze het Israëlische noodnummer van de veiligheidsdienst van de gemeenschap. Het nummer was uit het hoofd geleerd door het veertienjarige meisje. Een plaatselijke arts, die niet wist dat het om een aanslag ging, verleende eerste hulp.

“Vanbinnen aarzelde ik geen moment”, vertelde de Palestijnse man, die in een interview met JNS deze week alleen met zijn eerste initiaal, A, werd aangeduid. Tien jaar later kunnen zowel Tehila als hij de cijfers van het telefoonnummer van de veiligheidsdienst nog altijd moeiteloos opnoemen.

Terwijl het Arabische echtpaar met de kinderen wachtte op de komst van het leger en de ambulance, begonnen plaatselijke Palestijnen de auto te bekogelen met stenen. Ook bedreigden ze de automobilist omdat hij Joden had geholpen.

“Doe de deuren op slot”, herinnerde hij zich dat zijn kersverse vrouw tegen hem zei. Ze was bang dat de kinderen zouden worden gelyncht.

Toen de hulpverleners arriveerden, was de laatste herinnering van het tienermeisje dat haar vader in witte doeken werd gewikkeld, die al snel met bloed doordrenkt raakten.

Tijdens de Joodse rouwperiode voor haar vader kwam de Palestijnse man die hen had geholpen de familie zijn medeleven betuigen. De familie omhelsde hem hartelijk.

Later werd hij naar centraal-Israël overgebracht en kreeg hij een tijdelijke verblijfsvergunning, nadat zijn leven door zijn heldhaftige optreden in gevaar was gekomen. Anderhalf jaar later, in 2021, kreeg hij een permanente verblijfsvergunning, waardoor zijn vrouw en kind zich bij hem in Israël konden voegen.

De man had eerder als bewaker gewerkt bij een bank die werd geleid door de zoon van de Palestijnse leider Mahmoud Abbas. Hij heeft belangstelling om bij de Israëlische veiligheidsdiensten te gaan werken en probeert momenteel de Israëlische nationaliteit te verkrijgen.

Opnieuw en opnieuw slaat het noodlot toe

Terwijl de kinderen van het gezin Mark probeerden hun leven na de aanslag weer op te pakken, sloeg het noodlot opnieuw toe. In 2019 kwam hun broer Shlomi om het leven bij een verkeersongeval op weg naar zijn werk in Jeruzalem.

Vier jaar later werden ze opnieuw getroffen door een ramp, toen Hamas op 7 oktober Israël aanviel. Een neef, kapitein Elhanan Kalmanson, kwam de volgende dag om het leven tijdens de gevechten in kibboets Be’eri, de zwaar getroffen agrarische gemeenschap bij de grens met Gaza.

Luitenant Pedayah Mark diende als pelotonscommandant bij het Tsabar-bataljon van de Givati-brigade. Toen hij hoorde dat zijn neef was omgekomen, liet hij weten dat hij zijn soldaten niet in de steek wilde laten.

Enkele weken later kwamen hij en tien van zijn eigen soldaten om het leven tijdens de gevechten in Gaza.

“Ik was heel bang toen hij Gaza binnentrok”, vertelde Tehila Mark. “Als gezin hebben we betaald, en betaald, en betaald.”

“Maar toen hij stierf, stierf hij niet zonder hoop, zoals dat bij ons tijdens de aanslag het geval was”, zei ze. “Hij stierf terwijl hij met zijn soldaten vocht, als officier, en streed voor het land dat hij liefhad.”

“We namen de begraafplaats over”, vertelde Mark-Ettinger. Ze legde uit dat de familie speciale toestemming had gekregen om haar broer te begraven naast hun vader, op een burgerlijke begraafplaats.

De inmiddels 37-jarige Palestijnse man die de kinderen zeven jaar eerder had gered en al die jaren contact met de familie had gehouden, vertelde dat hij in tranen uitbarstte toen hij hoorde dat de jongen die hij had helpen redden was overleden.

Hij nam zijn eigen zoon mee en ging opnieuw naar de familie om zijn medeleven te betuigen tijdens de rouwperiode. Marks moeder vertelde hem daar dat hij haar zoon zeven extra levensjaren had gegeven.

“Ik heb de hele weg ernaartoe gehuild”, vertelde hij. “Ik was in shock. Ik herinner me hem als kind, en dat is het beeld dat ik altijd van hem zal houden: een kind.”

‘De tijd heelt niet, maar ik moet voor hem leven’

Tehila Mark, een jonge vrouw van begin twintig die op zo'n jonge leeftijd al zo veel trauma heeft meegemaakt en nog altijd lijdt aan een posttraumatische stressstoornis (PTSS), zegt dat mensen niet beseffen hoe lang de gevolgen van terrorisme blijven doorwerken, zelfs als de tijd verstrijkt.

“Wat mensen niet begrijpen, is dat ze denken dat er tien jaar zijn verstreken sinds de aanslag en dat je daarna gewoon verdergaat met je leven. Maar de aanslag blijft je voor altijd achtervolgen”, vertelde ze.

“Als ik aan mijn vader denk, zie ik zijn dode lichaam, ondersteboven in de auto”, zei ze. “Een leven na een terreuraanslag is een leven mét die terreuraanslag”, vervolgde ze. “Het gaat niet voorbij. De tijd heelt niet.” En na het verlies van haar broer, die de aanslag samen met haar had overleefd, zei ze: “Maar ik moet voor hem leven.”

Bekijk ook deze video, waarin we drie jaar geleden Orit Mark-Ettinger interviewden over de aanslag op haar familie.