“Ik glimlach elke morgen naar haar,” vertelde Eldin. “Goedemorgen, mijn prinsesje; het is weer een nieuwe dag."

De 41-jarige wiskundelerares en Israëlische druzenmoeder, die haar dochter heeft verloren, is sinds de aanval – waarbij twaalf jongeren in de leeftijd van 10 tot 16 jaar omkwamen – een uitgesproken pleitbezorger geworden voor veerkracht en eenheid in Israël, waarbij ze haar diepe geloof gebruikt om door te gaan.

"Als je één reden hebt om te vallen, heb je er duizend om weer op te staan”, vertelde ze aan JNS.

Eldin, wier druzische familie na de aanval het Israëlische staatsburgerschap aannam, zei dat ze getroost is door Israëli’s die contact met haar hebben gezocht om hun steun aan te bieden. "Ik zag de menselijkheid van het Joodse volk in hun ogen en in hun harten”, zei ze.

Verandering in de verhoudingen met Israël

De dodelijke aanval van 27 juli 2024 op het druzenstadje Majdal Shams op de hellingen van de Hermon, en het daaropvolgende geweld tegen druzen-gemeenschappen in het naburige Syrië het jaar daarop door troepen die loyaal waren aan de Syrische president Ahmed al-Sharaa, hebben geleid tot een ingrijpende verandering van de verhoudingen tussen de druzen-gemeenschap op de Golanhoogten en Israël.

De druzen, die zich in de elfde eeuw afsplitste van de sjiitische islam, voeren hun spirituele afstamming en voorouders terug op de Bijbelse Jethro, de schoonvader van Mozes. Ze worden door soennitische extremisten als ketters beschouwd en zijn het doelwit geweest van radicale islamitische groeperingen, zoals onlangs nog in Syrië.

Volgens het Israëlische Centraal Bureau voor de Statistiek wonen er ruim 150.000 druzen in Israël, voornamelijk in Galilea, wat neerkomt op ongeveer 1,6 procent van de bevolking.

De meeste Israëlische druzen zijn zeer loyaal aan het land waarin ze wonen en dienen in het leger, waar ze al bekend staan om hun hoge deelname aan gevechtseenheden.

De druzen op de Golanhoogten – die Israël in 1981 annexeerde en waarvan de soevereiniteit in 2019 door de Amerikaanse president Donald Trump werd erkend – onderhielden van oudsher nauwere sociale en politieke banden met Syrië. Maar in een ingrijpende ommekeer sluiten zij zich steeds meer aan bij Israël na de tragedie in Majdal Shams en de daaropvolgende aanslagen op hun broeders in Syrië.

Ongeveer de helft van de bijna 30.000 druzen die op de Golan wonen, heeft nu de Israëlische nationaliteit.

‘We kiezen nog steeds voor het leven en het licht’

Voor Eldin veranderde alles op die noodlottige zomeravond. Haar twee zonen hadden het voetbalveld pas een minuut eerder verlaten toen de raket, met ongeveer vijftig kilogram explosieven, insloeg. Ze hadden hun zusje op een haar na gemist; zij kwam om bij de explosie, zo vertelde hun moeder.

“Ik heb een diep geloof in God,” zei ze. “Maar ik heb ervoor gekozen door te gaan, om een brug van menselijkheid te bouwen.”

De afgelopen twee jaar is ze, gesterkt door de steun van Israëli’s en buitenlandse bezoekers, een uitgesproken pleitbezorger geworden voor coëxistentie en eenheid in Israël. Zo nam ze onder meer deel aan de documentairefilm Ima uit 2026 – Hebreeuws voor ‘moeder’ – over veerkracht.

De druzische moeder nam woensdag als panellid deel aan een wereldwijde leiderschapsconferentie van Keren Kayemeth LeIsrael-Jewish National Fund in Opper-Galilea. Ze sprak tijdens een sessie met de titel ‘Mijn noorden: een mozaïek van veerkracht, daadkracht en hoop’.

"De mensen die ter plaatse in Noord-Israël aan het werk zijn, zijn helden“, zei Eyal Ostrinsky, wereldvoorzitter van KKL-JNF. "Een gemeenschap bij elkaar houden tijdens een crisis, temidden van een voortdurende oorlog, en ervoor zorgen dat de mensen kunnen blijven dromen van een betere toekomst, is een van de moeilijkste taken die er zijn.“

Ondanks haar verlies houdt Eldin nog steeds vast aan die dromen. "Jullie hebben bomen geplant voor toekomstige generaties, zodat ze sterk kunnen groeien en wortel kunnen schieten“, zei ze tegen het publiek. "We moeten hetzelfde doen met onze kinderen.“

Ze herinnert zich nog steeds de bejaarde Israëlische man die enkele maanden na de begrafenis van haar dochter zes uur vanuit zijn huis in Zuid-Israël had gereisd om zijn medeleven te betuigen. Hij klopte op haar deur en vroeg: "Bent u de moeder van Alma?“ Ze zou alleen willen dat ze naar zijn naam had gevraagd.

“Ik zag het hart van het Joodse volk,” zei Eldin. “Het noorden – het kloppende hart van Israël – heeft een zware prijs betaald, maar we kiezen nog steeds voor het leven en het licht,” voegde ze eraan toe.