Wat voor impact heeft de oorlog op uw leven?

Ira: “Ik had nooit kunnen denken dat ik in een land in oorlog zou leven. Ik heb vaak in de Bijbel gelezen dat er oorlogen zullen zijn, maar ik dacht altijd dat dat ergens anders zou gebeuren. Op een dag werden we echter wakker door hevig geschut en luide explosies en beseften we dat de oorlog hier bij ons plaatsvond. De eerste dagen waren chaotisch, angstig en stressvol. Toch besloten we zonder twijfel in Oekraïne te blijven om mensen en de Joodse gemeenschap te helpen, juist in deze moeilijke tijden.

Om veiligheidsredenen moesten we onze kinderen naar België sturen. Dat was voor mij het moeilijkste. Ik herinner me dat ik ze aan de grens een knuffel gaf, zonder te weten wanneer ik ze weer zou zien. Ik zal nooit de angstige blik van mijn jongste dochter van acht vergeten, toen zij met een grote menigte vluchtelingen moest meelopen en haar ouders achterliet.”

Koen (de man van Ira): “Het moment waarop onze drie kinderen de grens over moesten, staat ook in mijn geheugen gegrift. Het was een heel emotioneel moment. Wat er daarna allemaal door je hoofd spookt, is moeilijk te beschrijven.

Wat betreft ons werk in Oekraïne voor Christenen voor Israël waren we goed voorbereid. We beschikten over een ingerichte opvangplaats voor 300 personen, een grote generator, een keuken, een medisch centrum, duizenden kilo’s voedsel en duizenden liters diesel voor de busjes, evenals een groep vrijwilligers. Tegelijk wist ik, toen de oorlog uitbrak, dat ons werk een totaal andere fase inging.”

Nataliya: “In het begin was het eerlijk gezegd moeilijk te geloven wat er gebeurde. Ik was erg angstig, maar wat ons op de been hield, was het geloof dat we niet alleen waren. Nu, tijdens de bijna dagelijkse beschietingen, begin ik er bijna aan te wennen, hoe vreemd dat ook klinkt. Tegelijk merk ik dat het verlies van vrienden en kennissen en de plotselinge explosies een grote impact hebben op mijn gezondheid. Als de oorlog ooit ten einde komt, zal het niet meer worden zoals vroeger, en dat moeten we accepteren.”

Waar vindt u op dit moment kracht en hoop?

Ira: “In deze moeilijke tijd zijn mensen wanhopig op zoek naar hoop, vertrouwen en vrede. Sommigen stellen hun hoop op Trump, anderen op Europa, de NAVO of op zware wapens en vergeten daarbij dat ons vertrouwen en onze hoop, zelfs die van het leger, op God gericht moeten zijn. Hij bepaalt de uitkomst van veldslagen en Hij is de kracht van het leger. Waar ik mijn kracht en hoop in vind? Ik wil antwoorden met de woorden van een bekend lied:

Mijn enige hoop bent u
Jezus, mijn enige hoop bent u
Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat,
Mijn enige hoop bent u
Mijn enige vrede bent u, Jezus
Mijn enige vreugde bent u, Jezus
Alles wat ik nodig heb, bent u
Jezus, alles wat ik nodig hebt, bent u
Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat
Alles wat ik nodig heb, bent u.

Koen: “Ons werk in Oekraïne is nooit eenvoudig geweest, maar we voelen ons gesterkt door de Bijbel. In Gods Woord staan zoveel bemoedigingen, juist voor moeilijke tijden. Je weet dat je door je werk regelmatig te maken kunt hebben met hindernissen. Tegelijk voelen we dat er voor ons gebeden wordt. Ik zeg altijd: ‘jullie gebeden zijn als brandstof voor ons werk’.”

Nataliya: “Alleen in God vindt mijn ziel rust. Daarnaast heb ik ontdekt dat ik regelmatig even buiten Kiev moet opladen, gewoon om rustig te kunnen slapen. Ook vind ik steun in de kerk en bij Christenen voor Israël. Hoe goed is het om als broeders en zusters samen te zijn, vooral wanneer zij dezelfde geest en richting delen.”

Wat motiveert u om ondanks de uitdagingen van de oorlog voor Christenen voor Israël te blijven werken?

Ira: “Mijn belangrijkste motivatie is dat ik een roeping heb om de Almachtige en anderen te dienen en betekenis te vinden in wat we doen. We leven in een bijzondere tijd, zijn betrokken bij een heel bijzonder werk voor Israël en het Joodse volk en zien met eigen ogen de profetie in vervulling gaan.

Te midden van alle onzekerheid is de steun die wij bieden aan mensen die immigreren naar Israël en aan de Joodse gemeenschap - of het nu gaat om vervoer, voedselpakketten of andere behoeften – een echte reddingsboei. Het raakt levens en geeft een gevoel van hoop. Ik weet zeker dat zij dit nooit zullen vergeten. Ik denk dat we in deze donkere dagen meer dan ooit Gods hand en Zijn wonderen zien. Mijn motivatie put ik ook uit gebed en aanbidding, om hoop en kracht te behouden.”

Koen: “Dat beaam ik. Het is belangrijk om trouw te blijven, ook onder moeilijke omstandigheden. ‘Troost, troost Mijn volk’ geldt niet alleen in vredige tijden, maar troosten is ook - of misschien juist - nodig wanneer het oorlog is. Aan het begin van de oorlog hebben we tegen alle medewerkers en vrijwilligers gezegd dat zij zelf mogen beslissen om te blijven of te vluchten. We gaan niemand veroordelen in de keuze die hij of zij maakt. Maar wij blijven op onze post, want onze taak gaat door: als niet-Joden helpen bij de terugkeer van Joden naar het Beloofde Land. Toen ik aan het begin van de oorlog met mijn vader belde, zei hij ook: ‘Een soldaat moet op zijn plaats blijven.’

Nataliya: “Zelf spreek ik niet over werk, want ik denk dat ‘bediening’ een beter woord is voor ons team. Er is een innerlijk vertrouwen dat de Heere ons heeft gegeven en toevertrouwd, om op dit moment voor Zijn volk te zorgen.”

Wat vindt u van de onderhandelingen tussen Rusland en Oekraïne?

Koen: “Ik ben hier eerder pessimistisch dan optimistisch over. Daarmee is alles wel gezegd. Zolang Rusland niet krijgt wat het wil, zal de oorlog doorgaan, denk ik. We zien dat ondanks de onderhandelingen de aanvallen vanuit Rusland alleen maar toenemen, vooral op de toch al verzwakte infrastructuur.”

Nataliya: “Om eerlijk te zijn meng ik me niet in de politiek. Ik vertrouw politici niet en ik heb ook nauwelijks tijd om te volgen wat er gebeurt. Informatie is tegenwoordig vaak de meest onbetrouwbare bron. Ik geloof alleen dat de almachtige God ons zal helpen.”

Gelooft u dat de onderhandelingen tot vrede kunnen leiden?

Ira: “Ik zou het graag willen geloven, maar zoals de geschiedenis bewijst, zal het waarschijnlijk slechts een tijdelijke pauze zijn en een voorbereiding op een nieuwe invasie. Het goede nieuws is dat God alles onder controle houdt.”

Koen: “Ik denk dat Oekraïne uiteindelijk geen keuze heeft dan toegeven aan de eisen van Rusland.”

Nataliya: “De geschiedenis kent gelukkig voorbeelden van vreedzame oplossingen van oorlogen door middel van onderhandelingen. Tegelijk is de Heere de enige die een einde kan maken aan oorlogen. Naar mijn mening is berouw van de mensen over al hun zonden nodig.”

Wat is uw hoop voor de toekomst van Oekraïne?

Ira: “Er is een gezegde: ‘Een pessimist is een goed geïnformeerde realist’. Toch wil ik optimistisch zijn over de toekomst van Oekraïne. Het is mijn land, waar mijn ouders en voorouders vandaan komen, waar ik ben geboren en opgegroeid. Op dit moment bloedt mijn hart voor Oekraïne. Ik deel de pijn en het lijden van mijn volk, maar ik bid ook voor berouw en genezing. Dat de Heere het land zal zegenen en beschermen, dat Hij Zijn aangezicht naar Oekraïne zal keren en het vrede zal schenken.”

Koen: “Wij blijven bidden voor een einde aan de oorlog, maar nog meer dat tijdens de oorlog veel mensen hun hoop in God zullen vinden, door het lezen van de Bijbel en daarin het plan ontdekken dat de Heere voor iedereen heeft, ook voor Israël, opdat het goed zal gaan met Oekraïne.”

Nataliya: “Als je met je natuurlijke ogen kijkt naar wat er gebeurt, verdwijnt de hoop. Maar wij kennen de Schrijver van de geschiedenis en het einde van het Boek der Boeken. ‘God, help ons het geloof te bewaren!’”

In Oekraïne ondersteunen we verschillende projecten, onder andere 'Breng de Joden thuis' en 'Voedselpakketten Oekraïne'. Wilt u hier ook aan bijdragen? Klik dan hier voor meer informatie of om te doneren.