Jip schildert al zolang ze zich kan herinneren. Maar toen ze in 1990 tot geloof kwam, kwamen haar kunstwerken in het licht van de Bijbel en het Joodse volk te staan. “Door de beelden die ik zag toen ik de Bijbel las, stroomde ik over. Ik móést gaan schilderen.” Haar schilderijen geven een intiem kijkje in haar geloofsleven. “Voor mij is schilderen bidden met God. Het is mijn manier om de dingen terug te geven, om Hem te danken, maar ook om mensen te waarschuwen voor de tijd die voor ons ligt.”

Profetisch

Ze wil zichzelf geen profeet noemen, maar haar kunstwerken hebben wel iets profetisch. “Ik denk dat de tijd van de volkeren voorbij is, dat God Zijn hand aan het weghalen is. Daarentegen is de tijd van Israël aangebroken. Daarom zouden we voorbede moeten doen voor dit land en volk, we zouden Israël moeten zegenen, en in liefde maar ook in waarheid naast hem gaan staan. Deze dingen leven heel sterk in mij. Ik kan ook niet anders dan dat schilderen.” Uiteindelijk hoopt ze dat haar schilderijen mensen aanzetten tot nadenken over de tijd waarin ze leven. “Iedere tijd vraagt om een ander antwoord. We zouden moeten nadenken over wat God nu van ons vraagt.”

Favoriet

Dit thema komt ook terug in een van haar favoriete schilderijen, dat op dit moment in de expositie hangt. “Dit schilderij is heel fantasievol. Je ziet een Joodse man, berooid en bekaaid met een lege koffer, hij is op weg naar huis. De schaapjes boven zijn hoofd verwelkomen hem. Een profeet die op de ramshoorn blaast en waarschuwt: Luister oh volken! Hij die Israël verstrooid heeft, zal het weer bijeenbrengen! (Jeremia 31:10) De waarschuwing is gericht tot de predikant die, met zijn vinger in zijn oor, ons de rug toekeert. Hij is in de vervangingstheologie blijven steken en ik vrees dat deze houding een vruchtbare voedingsbodem is voor antisemitisme, vandaar de varkentjes, die vol verwachting toekijken.”

God van Israël

Door het profetische karakter van haar kunstwerken vloeien verleden, heden en toekomst regelmatig in elkaar over. “Ik ben nu bezig met een schilderij over het gevecht van Jakob met de engel bij de beek Jabbok. In Jakob zie ik Israël. Daarom plaats ik deze geschiedenis ook in de strijd die nog komen gaat: een strijd waarin Israël een natie van priesters wordt en waarin we de komst van de Messias verwelkomen.”

Israël, het Joodse volk en het Jodendom zijn thema’s die steeds weer terugkeren in haar schilderijen. De Bijbel als een niet-Joods boek zien, is voor Jip onmogelijk. “Ieder woord is door een Joodse hand geschreven. We hebben dezelfde wortel, dezelfde stam en dezelfde vruchten. De God die ik aanbid, is de God van Israël.”

Heftige emoties

Juist die ‘Joodsheid’ van haar schilderijen roept soms heftige emoties op. Zo schilderde ze ooit een besneden Jezus aan het kruis, met een kampnummer op Zijn arm en een kroon van prikkeldraad. Een man die het schilderij zag, vertelde haar dat hij door dit beeld besefte dat hij de Joodse Jezus in de prullenbak had gegooid. Of die keer dat ze exposeerde in een synagoge, waar een Amerikaans-Joodse man binnenwandelde. Er hingen schilderijen van gedeporteerde mensen, waaronder een portret van Jezus. De man vroeg, trillend van woede, wat het portret van deze christen daar deed. “Mensen worden soms omvergeblazen als ze ontdekken dat Jezus geen christelijke Messias was, maar door en door Joods.”

Verwachting

Jip wil mensen waarschuwen voor een donkere tijd die voor ons ligt, maar tegelijkertijd schitteren licht en hoop in haar kunstwerken. “Die hoop zit in me. Ik kan ook niet anders dan dat schilderen. Ik zie uit naar de komst van de Messias. Er is op dit moment zoveel lijden, maar als de Messias komt, zal Hij scheiding brengen tussen goed en kwaad.”

U bent van harte welkom om de expositie te bezoeken in het Israëlcentrum in Nijkerk. Meer informatie vindt u op cvi.nl/expositie.

Dit interview verscheen eerder in onze maandkrant Israël Aktueel. Klik hier om gratis abonnee te worden!