Natuurlijk was de aandacht voor de kibboetsen van korte duur, en binnen enkele dagen keerde de aandacht van de wereld zich tegen Israël, lang voordat Israël ook maar één vergeldingskogel had afgevuurd op de demonische Hamas-enclave in Gaza, en dat is tot op de dag van vandaag nog steeds het geval. De landen van de wereld zijn wispelturig en, eerlijk gezegd, verwerpelijk vanwege hun opzettelijke en groteske acceptatie en rechtvaardiging van terrorisme tegen Israël, terwijl ze de Joodse staat demoniseren en de schuld geven van de oorlog die hen is opgedrongen.

Wat velen niet beseffen, is dat Hamas niet alleen de kibboetsgemeenschappen in de omgeving van Gaza en de bezoekers van het Nova Festival heeft aangevallen, maar dat ze er ook in slaagden door te dringen tot de gemeenschap Ofakim in de Negev-woestijn, zo’n 29 km van de grens met Gaza. Niemand had verwacht dat de terroristen ooit zo ver in Israël zouden doordringen.

Vijftien Hamas-terroristen drongen in de vroege ochtend van Simchat Torah – een zeer heilige dag in de Joodse kalender – de stad Ofakim binnen en vermoordden vervolgens 25 onschuldige burgers en 5 veiligheidsmedewerkers, en verwondden bovendien vele anderen. Het idee dat Hamas zo ver Israël binnen zou kunnen dringen, was zo onverwacht dat er nauwelijks voorbereidingen waren getroffen op de aanval.

Het trauma voor de gemeenschap van Ofakim was enorm en houdt nog steeds aan, vooral bij de jongeren. Zoals bij alle Israëli’s het geval is, hebben zij ofwel directe familieleden of vrienden verloren door terrorisme of oorlog, of kennen zij iemand die dierbaren heeft verloren door terrorisme of oorlog. De Joodse gemeenschap is klein en hecht, en dat geldt ook voor Joden in de diaspora.

Christians for Israel Australia werd door Karen Hayesod benaderd om te investeren in een door jongeren uit Ofakim opgericht initiatief genaamd Youth Futures (‘Empowering Youth At-Risk and their Families’), een organisatie die zeer nauw samenwerkt met kinderen die ernstige trauma’s hebben opgelopen, een initiatief dat we met veel enthousiasme hebben gesteund.

We hebben geholpen door een zonnescherm voor buiten te doneren, waardoor de kinderen in het centrum nu tijd buiten kunnen doorbrengen tijdens de zeer hete zomermaanden, waarin de temperatuur van juni tot begin september constant rond de 35 graden schommelt. We hadden het voorrecht om het centrum afgelopen november, na afloop van onze ANZAC Solidarity Tour, te bezoeken om de faciliteit te bekijken, de kinderen te ontmoeten en ook het zonnescherm te zien.

Het personeel, allemaal gediplomeerde begeleiders en leerkrachten, vertelde ons over de methoden die worden gebruikt om de kinderen te helpen, hoe ze met hun families omgaan en de vooruitgang die wordt geboekt. De verhalen van de kinderen waren hartverscheurend, maar ook bemoedigend. Kinderen en jongeren, die hebben meegemaakt wat geen enkel kind zou mogen meemaken; ze moeten in het reine komen met onbeschrijfelijk geweld en haat, simpelweg omdat ze Joods zijn. Ze hebben gezien hoe hun gemeenschap werd afgeslacht en kampen met de voortdurende angst en het trauma dat de terroristen niets liever willen dan terugkeren om hen de volgende keer te doden.

Christians for Israel Australia voelt zich bevoorrecht dat we deze kinderen hebben mogen bijstaan in hun herstel, in de wetenschap dat we – al is het maar in beperkte mate – bijdragen aan het opgroeien van de volgende generatie jonge Israëli’s, zodat zij niet alleen van hun land en hun volk houden, maar ook sterk staan.

Tijdens ons verblijf in Ofakim werden we meegenomen naar de plek waar de hevigste gevechten plaatsvonden. De aanval van Hamas op 7 oktober begon net na 06.30 uur toen er een regen van raketten neerkwam op de kibboetsen, Nova en de stad Ofakim; slechts enkele minuten later staken vijftien terroristen in twee pick-uptrucks de grens met Israël over en reden rechtstreeks naar Ofakim.

Het eerste slachtoffer in Ofakim werd om 07.06 uur vermoord terwijl het over de promenade ten westen van de stad liep. Kort daarna schoten de terroristen op huizen in de buitenwijk Mishor Hagefen en gingen ze in de Bayit Vegan-straat van huis tot huis, waarbij ze iedereen doodden die ze konden vinden. Het leger was op dat moment in de minderheid en onvoorbereid, omdat niemand had verwacht dat Hamas zo’n gewaagde aanval zou plegen, en zeker niet zo ver van Gaza.

De terroristen zetten hun moordtocht voort en bereikten de Tamar-straat, waar ze het huis van David en Rachel Edry binnenvielen, hen gijzelden en bijna twintig uur lang onder schot hielden. En hier beschrijf ik jullie niet alleen de moed van het Joodse volk, maar ook hun eer en waardigheid. Terwijl Ian en ik, samen met onze gids voor die dag, op de hoek stonden waar het ergste van de aanval had plaatsgevonden, kijkend naar een enorme muurschildering en een gedenkteken voor de gevallen helden op die noodlottige dag, kwamen we erachter dat we vlak naast het huis van David en Rachel Edry stonden. Onze gids vertelde ons hoe Rachel eerste hulp had verleend aan een van de gewonde terroristen, hoe ze hen ontbijt, lunch en avondeten had gegeven, en zelfs chocoladekoekjes voor hen had gebakken.

Terwijl ze hen opmerkelijk gastvrij onthaalde, arriveerden onderhandelaars van het leger en de politie om te proberen met de terroristen te praten. De hoofdonderhandelaar was een politieagent, de zoon van David en Rachel. Helaas weigerden de terroristen zich over te geven, en moest dodelijk geweld worden gebruikt om David en Rachel te redden. Terwijl we op de hoek stonden te praten, keek onze gids op en zei: “Daar is Rachel Edry!” Ze liep de straat over, op weg naar haar huis. We werden aan elkaar voorgesteld, en ze omhelsde ons beiden hartelijk en bedankte ons voor onze komst naar Israël en onze steun aan haar land.

Ze vertelde ons haar verhaal nogmaals en zei dat toen de terroristen hun huis binnenstormden, ze tegen haar man had gezegd dat Simchat Torah een heilige dag was, en dat ze op zo’n dag gasten in hun huis verwelkomen, en dat ze deze ‘gasten’ daarom zou bedienen. En dat is precies wat ze deed. We hoorden dat haar man David slechts enkele maanden na de aanslag van 7 oktober was overleden; de stress en het trauma waren te groot voor hem. Ze opende haar telefoon en liet ons foto’s zien van de bloederige ravage in haar huis nadat zij en David waren gered. Ze konden zelfs niet terugkeren naar hun huis omdat het volledig gerenoveerd moest worden; Rachel was pas een paar maanden eerder teruggekeerd toen wij het voorrecht hadden haar te ontmoeten.

Een van de inwoners van Ofakim, Oded Omesi, merkte op: "Binnen (in het huis van de familie Edry) gebeurde er een wonder. Maar buiten het huis was het een kleine holocaust.” Tijdens ons bezoek aan de kinderen bij Youth Futures Ofakim deden we een oefening met hen, waarbij we in een kring rondgingen om te vertellen wie onze helden zijn en waarom. De meeste kinderen noemden familieleden die hadden gevochten en/of waren omgekomen tijdens het bloedbad van 7 oktober, en ik keek toe en luisterde terwijl ze hun verhalen vertelden, overweldigd door hun moed en kracht.

Toen was het mijn beurt. Ik zei tegen hen: “Ik wilde zeggen dat de aartsvader Jozef mijn held is, omdat hij zoveel heeft doorstaan, maar toch de wereld heeft gezegend. (Verraden door zijn familie, als slaaf verkocht, vals beschuldigd en gevangengezet, maar uiteindelijk werd hij onderkoning van Egypte en redde hij zijn familie, en de toenmalige bekende wereld.) Maar het is moeilijk om slechts één held te hebben. Daarom is het Joodse volk mijn held, omdat jullie zoveel doorstaan en toch de hele wereld zegenen.”

De veerkracht van het Joodse volk blijft me verbazen.