Een niet-Joodse president kan een goede shaliach zijn, een boodschapper van G-d. En ja, wij mogen, en moeten, dankbaarheid hebben wanneer zo iemand het Joodse volk, het land Israël, gijzelaars, veiligheid of religieuze vrijheid helpt. Maar een boodschapper is niet de Bron. Een president is geen Rebbe en geen Rosh Yeshiva. Een politieke bondgenoot, zelfs een oprechte, blijft een mens met zijn eigen belangen, druk, berekeningen en beperkingen. Iemand die vandaag warm over Israël spreekt, kan morgen spreken vanuit Amerikaanse belangen, persoonlijke nalatenschap, ego, olieprijzen, wereldwijde druk, adviseurs, of zijn eigen gevoel dat “ik alleen een deal kan sluiten.” Dat is niet per se verraad. Dat is simpelweg een basar ve’dam, vlees en bloed.

Wel of niet terugslaan?

Zondagavond 7 juni vuurde Iran een salvo ballistische raketten af richting Noord-Israël. Het was de eerste rechtstreekse Iraanse raketaanval op Israël sinds het staakt-het-vuren van april 2026. Volgens Barak Ravid, een Israëlische diplomatiek correspondent, zei Trump hierover: “Het Iraanse raketvuur heeft niemand geraakt. Ik hoop dat Israël niet reageert. Als Bibi hen terug aanvalt, blijft dit gewoon doorgaan zoals het de afgelopen 47 jaar is gegaan, of de afgelopen 3.000 jaar.” Trump zou daaraan hebben toegevoegd: “Ik ga Bibi nu bellen en hem zeggen dat hij niet moet reageren. Beide kanten hebben hun deel al gedaan. Israël heeft zijn aanval gehad, en Iran heeft zijn aanval gehad. We hebben er niet nog één nodig.”

En precies die woorden doen pijn op straat in Israël. Want vanuit ons perspectief is “er is niemand geraakt” niet het hele verhaal. Ballistische raketten die op Joden worden afgevuurd, worden niet “niets” omdat G-d ze liet missen, of omdat luchtafweersystemen ze hebben onderschept. Een mislukte moordpoging blijft een moordpoging. Een wonder verandert een rasha (een kwaadaardig mens) niet plotseling in een vredelievende onderhandelingspartner.

David HaMelech (Koning David) heeft ons dit al geleerd: “Vertrouw niet op edelen, op een mens bij wie geen verlossing is” (Psalmen 146:3). Er staat niet: “Bedank edelen niet.” Er staat: “Vertrouw niet op hen.” En misschien ligt precies daar de dunne lijn. Wij moeten hakaras hatov hebben, dankbaarheid. Wij moeten politiek realistisch zijn en doen wat wij kunnen doen. Maar emotionele afhankelijkheid? Dat niet.

En juist hier zien we hoe ingewikkeld de situatie is. Trump zou Netanyahu hebben gezegd niet terug te slaan, omdat hij de onderhandelingen wilde beschermen en geloofde dat een deal binnen handbereik was. Maar Israël sloeg wel terug. Volgens het leger voerde de Israëlische luchtmacht aanvallen uit op militaire doelen in West en Centraal-Iran, kort nadat Iran zijn raketsalvo richting Noord-Israël had gelanceerd. Volgens lokale mediaberichten werden explosies gemeld in verschillende Iraanse steden.

Dus zelfs op het gewone politieke vlak is het beeld niet eenvoudig. De Amerikaanse president zegt het ene. Meestal luistert Israël, maar soms doet Israël toch wat zij nodig acht. Iran vuurt. Israël antwoordt. Diplomatie trekt de ene kant op, veiligheidsrealiteit de andere kant, en iedere leider speelt met vuur terwijl hij denkt dat hij de vlam onder controle heeft.

Maar wij kennen de woorden van Shlomo HaMelech (koning Salomo): “Het hart van een koning is als waterstromen in de hand van G-d” (Spreuken 21:1). Het hart van een koning ligt in de hand van Hashem. Hij buigt het waarheen Hij wil. Vandaag spreekt de koning warm. Morgen zet hij druk. Vandaag klinkt hij als een vriend. Morgen klinkt hij koud, verward of door eigenbelang geleid. Ook dat komt van Boven.

Alles hangt samen

En er is hier nog een punt waar ik de afgelopen keer ook al over heb geschreven. Onze Geleerden leren ons: “lev melachim vesarim beyad Hashem”, de harten van koningen en ministers liggen in de hand van G-d. Wanneer de Joodse staat zelf begint met het najagen, onder druk zetten en vernederen van Lomdei Torah, degenen die Thora leren, wanneer jesjiva-studenten worden behandeld als een probleem dat opgelost moet worden in plaats van als de verdienste dat het Joodse volk beschermt, dan moeten we niet verbaasd zijn wanneer de harten van buitenlandse, niet-Joodse leiders plotseling koud, verward of door eigenbelang geleid worden.

Dit is geen politieke slogan. Het is een eenvoudige geestelijke spiegel. Wanneer Thora van binnenuit wordt verzwakt, wordt ook het respect en de bescherming van buitenaf wankel. De houding van de wereld tegenover ons is niets anders dan een weerspiegeling van onze eigen houding tegenover datgene wat ons eeuwig maakt.

Wanneer wij Thora eren, worden de volkeren van Boven bewogen om ons te eren. Wanneer wij Thora goedkoop maken, kan Hashem het hart van koningen in één moment omdraaien. En dezelfde leider die gisteren nog klonk als onze beste vriend, kan ineens spreken op een manier die ons verbijsterd achterlaat.

Wanneer Thora geëerd wordt, brengt zij shemirah, bescherming. Wanneer Thora bespot, verzwakt of als een last behandeld wordt, raakt er iets beschadigd in de geestelijke bescherming van het Joodse volk.

MEGA

Daarom moeten wij aan geen van beide kanten dronken worden. Niet dronken van Trump-liefde, en niet dronken van Trump-teleurstelling. Beide zijn twee kanten van dezelfde vergissing: een leider van vlees en bloed te centraal maken.

Onze Geleerden leren: “Wij hebben niemand op wie wij kunnen steunen behalve onze Vader in de Hemel.” Begrijp mij niet verkeerd, dat betekent niet dat wij niets doen. Maar het betekent wel dat wij weten waar de verlossing vandaan komt.

Dus het antwoord op de vraag: “Wat is er gebeurd met de Amerikaanse president die wij waardeerden?” is dat hij nog steeds dezelfde mens is. Soms nuttig. Soms gevaarlijk. Soms behulpzaam. Vaak ijdel. Soms moedig. Soms dwaas. Soms een boodschapper voor het goede, en soms een herinnering dat geen enkele politieke figuur de ge’oela, de verlossing, is.

Onze taak nu is niet om te roepen: “Trump heeft ons verraden,” en ook niet om te zeggen: “Trump weet het het beste.” Onze taak is om te zeggen: wij danken iedere shaliach voor het goede, maar wij vertrouwen geen enkele shaliach als de Bron. Wij eren Thora van binnenuit. Wij openen onze ogen. En wij herinneren ons dat G-d ons kan redden met Trump, zonder Trump, of ondanks Trump.

Het juiste antwoord is om dit alles te onthouden en trots te roepen: “Make Emuna Great Again”, maak ons geloof en vertrouwen in G-d weer groot.