“Mijnheer de voorzitter,

Voordat ik begin, wil ik even het volgende mededelen:

Als er nog andere morele lafaards zijn die deze zaal nog niet hebben verlaten, verzoek ik u dat nu te doen. Hartelijk dank.

Dames en heren,

Veertien jaar geleden stond ik op dit podium en trok ik een rode lijn.

Ik zwoer te voorkomen dat de moorddadige dictatuur van Iran atoombommen zou ontwikkelen, kernwapens die gericht waren op de vernietiging van Israël, kernwapens die de hele wereld zouden kunnen bedreigen.

Dat is precies wat we hebben gedaan.

Laat me nu iets zeggen dat u wellicht zal verbazen.

Het vernietigen van de Iraanse nucleaire installaties was moeilijk. Het was heel moeilijk om te doen. Maar voor mij was het een van de gemakkelijkste beslissingen die ik ooit als premier heb moeten nemen. Want als we het niet hadden gedaan, zouden we allemaal dood zijn.

Wilt u nu de ultieme ironie horen?

Door zichzelf te verdedigen, verdedigt Israël ook veel van de landen waarvan de afgevaardigden zojuist deze zaal hebben verlaten!

Ik wil u zelfs laten weten dat veel van hun leiders ons in privé-kring zelfs bedanken voor het uitschakelen van de Iraanse kernwapens.

Het is moeilijk om je een nog verbijsterender geval van hypocrisie voor te stellen, maar dat is precies wat het is.

Dit is niet de eerste keer dat we werden geconfronteerd met de dreiging van vernietiging.

Op 5 juni 1967 werd Israël omsingeld door vijanden die openlijk zwoeren ons te vernietigen.

We waren toen niet in Judea en Samaria, het hart van het historische thuisland van het Joodse volk. We waren niet in Gaza. We waren niet op de Golanhoogten.

En meneer al-Sharaa, u zou moeten weten dat de Joden al sinds de tijd van Mozes op de Golanhoogten zijn. Dat kunt u in de Bijbel lezen.

Op dat moment, aan de vooravond van de Zesdaagse Oorlog in 1967, bevonden we ons op geen van deze plaatsen. We bevonden ons op een piepklein stukje land – en dat is nog steeds zo – dat ongeveer een derde van één procent van de landoppervlakte van de hele Arabische wereld beslaat.

Toch beschuldigen ze Israël van kolonialisme. Wat een kolonialisme.

En wie beschuldigt ons? Onder hen zijn mensen in Groot-Brittannië en in Frankrijk. Maar zij hebben de term toch zelf bedacht? Hun koloniën strekten zich uit over de hele wereld.

Kolonialisme… Kom op zeg… Weer een leugen.

Toch ging het destijds, op dit minuscule stukje aarde – zonder Westelijke Jordaanoever, zonder Gaza, zonder de Golanhoogten – puur om het voortbestaan van deze ene en enige Joodse staat, want daar draait dit conflict om. Het gaat niet om gebieden; het gaat om een Joodse staat, ongeacht de grenzen. En toch werden we destijds met vernietiging bedreigd door drie Arabische legers die op het punt stonden ons binnen te vallen.

Weet je wat de Israëli’s destijds deden? Ze groeven massagraven ter voorbereiding op duizenden en duizenden slachtoffers. Om onze doden te kunnen begraven.

Destijds was ik een Israëlische middelbare scholier in Philadelphia.

Vijf dagen voordat de oorlog uitbrak, vloog ik terug naar Israël.

Ik trof een land aan dat volledig in duisternis was gehuld.

Israël zette zich schrap voor de klap.

Ik vloog terug om mijn broer Jonathan, Yoni, te zien.

Hij was een 21-jarige officier bij de parachutisten. En net als de rest van het leger was zijn eenheid al gemobiliseerd. Ik ging op zoek naar hem. Mij werd verteld dat de parachutisten in kampen in de boomgaarden zaten, de sinaasappelboomgaarden rond Ramle. Dus ging ik daarheen en vroeg aan een paar soldaten: 'Weten jullie waar Yoni Netanyahu is?' 'Nee.' Toen zei een van hen: 'O, bedoel je die jongen? Ja, die zit in het volgende bosje.'

Dus ging ik daarheen, en plotseling, aan het einde van een lange rij bomen, zag ik mijn broer.

Hij was totaal verrast om mij te zien.

'Bibi,' zei hij, 'wat doe jij hier?'

We renden naar elkaar toe en omhelsden elkaar.

Bij een kopje geïmproviseerde militaire koffie stelde ik hem de vraag die in mijn hoofd zat, de vraag die bij iedereen opkwam.

'Nou, Yoni,' zei ik, 'wat gaat er gebeuren?'

Hij zweeg even. En toen zei hij iets wat ik nooit zal vergeten.

'We gaan winnen,’ zei hij. ‘We hebben geen andere keuze.’

Ik herinner me die woorden alsof het gisteren was.

We gaan winnen. We hebben geen andere keuze.

En dat deden we ook.

Negen jaar later kaapten Palestijnse terroristen een passagiersvliegtuig dat op weg was naar Israël. Ze vlogen ermee naar Entebbe, in Oeganda.

Net als de nazi’s selecteerden de terroristen de Joodse passagiers – mannen, vrouwen, kinderen, baby’s. Ze dreigden ze allemaal te vermoorden als Israël geen Palestijnse terroristen zou vrijlaten.

En toen, op 4 juli 1976, de tweehonderdste verjaardag van de Verenigde Staten, leidde Yoni in een van de meest dramatische reddingsmissies van de moderne tijd zijn dappere soldaten naar het hart van Afrika.

Op wonderbaarlijke wijze redden ze 103 Joodse gijzelaars en brachten ze hen allemaal naar huis, stuk voor stuk.

Mijn broer, de commandant van de bestormingsgroep, was de enige militair die tijdens deze missie omkwam.

Ik wil Oeganda nogmaals bedanken voor het onlangs oprichten van een standbeeld van Yoni op de plek waar hij sneuvelde.

Vrienden,

Yoni’s woorden zijn vandaag de dag nog net zo waar als meer dan een halve eeuw geleden.

We zullen winnen. We hebben geen andere keuze.

Nooit werd dit duidelijker aangetoond dan op 7 oktober 2023 – de donkerste dag in de geschiedenis van Israël.

Op die gruwelijke dag stormden duizenden Palestijnse terroristen vanuit Gaza Israël binnen.

Ik wil dat jullie weten dat er op dat moment geen enkele Israëliër in Gaza was. Geen burger, geen soldaat. Geen enkele!

Het deed er geen zier toe.

De Hamas-terroristen pleegden de ergste slachting onder Joden sinds de Holocaust.

Ze gingen van huis tot huis en schoten Israëlische burgers van dichtbij neer. Ze deden dat met duivelse vreugde. Met sadistisch genot zonden ze hun moorden live uit.

En wie hebben ze vermoord? Juist die Israëli’s – hun buren – die hen werk gaven, die Palestijnse kinderen bij de grens met Gaza ophaalden en hen naar Israëlische ziekenhuizen brachten voor kankerbehandeling, en ze daarna weer terugbrachten.

Kunt u zich zo’n gruweldaad voorstellen?

Deze Hamas-monsters hebben overlevenden van de Holocaust afgeslacht. Ze hebben baby’s levend verbrand in het bijzijn van hun ouders. Ze onthoofden onze mannen. Ze verkrachtten onze vrouwen op brute wijze en vermoordden ze vervolgens.

In totaal hebben ze die dag 1.200 Israëli’s afgeslacht.

Ik wil u een idee geven van wat dit betekent voor een land met 10 miljoen inwoners. Proportioneel gezien komt dit neer op 40.000 onschuldige Amerikanen die in minder dan 24 uur zijn afgeslacht. Dat is 16 keer 9/11. Zestien keer 9/11 die zich niet ver hiervandaan hebben afgespeeld.

Op die donkerste dag verwachtten onze vijanden dat we zouden instorten.

Nou, we zijn niet ingestort. In plaats daarvan hebben we ons herpakt en gevochten als leeuwen.

De afgelopen drie jaar hebben onze heldhaftige soldaten dag in dag uit gevochten in een oorlog op zeven fronten!

Ken je nog een ander land ter grootte van New Jersey dat in staat is een oorlog op zeven fronten te voeren? En dat dan ook nog eens drie jaar lang?

Zeven fronten: Hamas, Hezbollah, de Houthi’s, Iran, milities in Irak, milities in Syrië, Palestijnse terroristen in Judea en Samaria. Ze hebben zich allemaal tegen ons verenigd om ons van de aardbodem te vegen.

Dat is hen niet gelukt.

Want in plaats van in te storten, hebben we ze allemaal verpletterende klappen toegebracht.

Samen met onze geweldige Amerikaanse vrienden hebben we het Iraanse leger, de marine, de luchtmacht en de nucleaire installaties verpletterd.

Israël heeft Hamas verpletterd. We hebben Hezbollah verpletterd.

Herinner je je de piepers nog? Nou, ik kan je dit vertellen: Hezbollah herinnert zich ze zeker nog.

Raad eens wat er is gebeurd met het grootste deel van het enorme arsenaal van Hezbollah, bestaande uit 150.000 ballistische raketten en raketten, allemaal gericht op onze burgers?

Ze zijn verdwenen.

De leiders van Hezbollah – dood. Hun geest – gebroken.

De aartsterroristen, de ergste massamoordenaars op aarde, die niet alleen Israëli’s, Amerikanen, Britten en burgers van tientallen landen vermoordden – Khamenei, Deif, Sinwar, Haniyeh en Nasrallah – en duizenden andere terroristen die ons wilden vernietigen – ook zij zijn allemaal verdwenen.

De overgebleven terroristen proberen wanhopig zich te hergroeperen. Elke dag proberen ze onze mensen te vermoorden.

En in het bijzonder proberen ze onze mensen te vermoorden in ons historische thuisland, in Judea. Dat is trouwens waar het woord ‘Jood’ vandaan komt. Judea – dat is ons land. Ze proberen ons te vermoorden, met duizenden aanslagen per jaar op gezinnen, vreedzame gezinnen die over de wegen rijden. Ze schieten op zwangere vrouwen; ze schieten hele gezinnen neer.

Natuurlijk wordt hierover niets gemeld in de internationale pers of op sociale media. Helemaal niets. Waar ze wel over berichten, is een handjevol jeugddelinquenten, zo’n 150 in getal, die stenen gooien en olijfbomen omhakken. Af en toe steken ze wat branden aan. Ik kan daar niet tegen. Ik tolereer geen eigenrichting. Wij zijn een rechtsstaat. Dus zetten we onze Shin Bet op hen in. Maar dat noemen ze dan ‘geweld door kolonisten’. En het aantal slachtoffers per jaar? Misschien twee of drie. In de hele tijd dat hierover is gediscussieerd, misschien twee of drie doden. Vergeleken met de duizenden terroristische aanslagen tegen de vreedzame kolonisten, eerbare mensen, gezagsgetrouwe mensen. Wat een verdraaiing. Het is een obsessie. Ik hoor deze discussie hier? Leiders van landen praten daar serieus over. En ze zeggen het met zo’n gewicht. 'We kunnen het geweld van kolonisten niet tolereren.' Jullie hebben geen idee waar jullie het over hebben.

En luister, twee dagen geleden… Ik zeg dit tegen mijn collega Emmanuel Macron. Twee dagen geleden, drie dagen geleden, werd een Franse burger, Netanel Shukrun, een vader van zes kinderen, neergeschoten toen hij met zijn 16-jarige zoon een bron bezocht. En een Hamas-terrorist in Judea en Samaria kwam aanlopen en schoot hem van dichtbij neer. En de laatste woorden die hij uitsprak: 'Ren weg, ren weg, zoon. Red jezelf.'

Dat was drie dagen geleden. Twee dagen geleden werd in Judea en Samaria een reserveofficier, een reservesoldaat, Neria Leiter, neergeschoten door een Palestijnse terrorist. Hij vecht nu voor zijn leven in een ziekenhuis in Jeruzalem.

Ik heb de familie bezocht vlak voordat ik aan boord van het vliegtuig stapte om hierheen te komen.

Neria, vader van vier kinderen, is de zoon van Yechiel Leiter, onze briljante ambassadeur in de Verenigde Staten.

Drie jaar geleden kwam Yechiels oudste zoon, Moshe, vader van zes kinderen, om het leven tijdens het onschadelijk maken van een met boobytraps bezaaid gebouw in Gaza.

Yechiel, mijn broer, jouw pijn is onmetelijk.

Het hele volk van Israël, en velen buiten Israël, bidden voor Neria’s leven.

Maar ondanks de pijn, ondanks de kwelling, geven we niet op.

In een recente post, voordat hij werd aangevallen, schreef Neria het volgende: 'We hebben geen ander land. Het is een voorrecht om het te verdedigen.'

Aan Neria, en aan alle helden van Israël, leg ik een heilige gelofte af:

Jullie opoffering zal niet tevergeefs zijn. We zullen onze staat blijven verdedigen. We zullen blijven winnen. Omdat we geen andere keuze hebben.

In deze strijd tegen de barbaren hebben we geen betere bondgenoot gehad dan president Trump.

Ik dank hem voor zijn moedige leiderschap. Hij heeft een enorm gevaar voor Amerika, Israël en de wereld moedig het hoofd geboden.

Al decennia geleden begreep hij dat, als ze niet zouden worden tegengewerkt, de fanatieke ayatollahs die 'Dood aan Amerika! Dood aan Israël!' scanderen, uiteindelijk hun waanzinnige fantasieën zouden uitvoeren.

Daarom hebben Israël en Amerika gezamenlijk opgetreden, niet alleen om onszelf te beschermen, maar ook om de beschaving te redden.

Moedige Amerikaanse piloten vlogen samen met moedige Israëlische piloten gezamenlijke missies boven het luchtruim van Iran.

Amerika en Israël werkten ook samen om onze resterende gijzelaars terug te halen.

We hebben ze allemaal teruggehaald.

U vraagt: waarom winnen we?

Yoni verwoordde het eenvoudig. We hebben geen andere keuze.

Gedurende deze lange oorlog is ons doel nooit gewankeld: winnen!

Winnen met onwankelbare vastberadenheid. Winnen met onverbiddelijke moed. Want dit is Israël.

Eén natie die vecht voor één toekomst.

Links en rechts. Jong en oud. Religieus en seculier.

Hebben we onze meningsverschillen?

Natuurlijk hebben we die. Wie heeft die niet?

Maar op de cruciale momenten, de momenten die ons lot bepalen, staan we samen, want wat ons verenigt is zoveel sterker: onze geschiedenis, onze waarden, onze moed.

De moed van ons dappere volk dat 1.000 enorme ballistische raketten heeft doorstaan die Iran op onze steden en onze burgers liet neerstorten.

Dames en heren,

U zit hier, in de Algemene Vergaderzaal van de VN. Weet u wat één ton, slechts één ballistische raket van één ton, zou aanrichten als die deze plek zou raken? Het zou het hele complex met de grond gelijk maken. Sterker nog, twee van zulke raketten zouden de VN met de grond gelijk maken.

U kunt zich dus voorstellen: denk eens aan duizend gigantische raketten die uit de lucht op uw steden, op uw huizen neerkomen.

Ik breng hulde aan de moed van het Israëlische volk. Ik breng hulde aan de moed van onze dappere soldaten – joden, christenen, druzen, moslims. Het meest morele leger ter wereld, de IDF.

Al drie jaar lang voeren zij dapper een oorlog op zeven fronten.

Maar er is een achtste front in deze oorlog. Het is de strijd om de waarheid.

Die wordt gevoerd in de wereldmedia, en – het meest schadelijk – op sociale media.

Verschillende buitenlandse landen hebben ontelbare miljarden uitgegeven om leugens over mijn land te verspreiden.

De eerste die dit deed, was Qatar.

Decennia geleden begon het land op grote schaal Amerikaanse universiteiten en giftige mediakanalen zoals Al Jazeera te financieren. Ze deden hetzelfde in Europa, trouwens.

Hun doel was duidelijk: jonge geesten hersenspoelen om Israël, Amerika en het Westen te haten.

Dit is hetzelfde Qatar dat onderdak biedt aan de Hamas-beulen van 7 oktober.

Het meest recente land dat zich heeft ontpopt als een superspreider van antisemitische leugens is Turkije. (Recep Tayyip) Erdoğan is een tiran die eveneens onderdak biedt aan de terreurleiders van Hamas.

Hij heeft duizenden Koerdische burgers vermoord. Hij ontkent de Armeense genocide. Hij zet journalisten en oppositieleiders gevangen. Ik denk zelfs dat hij hierin het wereldrecord in handen heeft, en dat is nogal een prestatie. Maar ik denk dat hij nummer één is.

Hij bezet illegaal Noord-Cyprus, een EU-lidstaat, en schendt regelmatig de grenzen van Griekenland, een NAVO-lidstaat.

Nu wil hij Syrië overnemen.

Dat is geen verrassing, want hij roept bijna elke dag op tot de vernietiging van Israël. Hij zegt dat hij de heerser van Jeruzalem zal worden.

Nee, meneer. Dat zal u niet lukken. Dit is ons land, onze stad, onze eeuwige hoofdstad.

Tirannen over de hele wereld proberen ons te bedreigen; ze proberen onze vastberadenheid te ondermijnen met hun leugencampagne.

Maar uiteindelijk zal het Joodse volk, net als op het militaire slagveld, zegevieren.

Het zal tijd kosten. Het zal tijd kosten om de leugens te verslaan. Het zal tijd kosten voordat de wereld erkent wat zo overduidelijk is. Dat Hamas Palestijnse burgers als menselijke schilden gebruikte. Dat het ziekenhuizen, scholen en moskeeën als commandoposten voor terroristen gebruikte. Dat het een groot deel van het voedsel stal dat wij Gaza binnenlieten.

Terwijl Hamas er alles aan deed om Palestijnse burgers in gevaar te houden, vaak onder schot, deed Israël er alles aan om hen uit de gevarenzone te halen.

We stuurden miljoenen sms’jes om burgers te waarschuwen de gevechtsgebieden te verlaten.

We voerden miljoenen telefoongesprekken.

We hebben miljoenen pamfletten uitgestrooid.

Ik wil u enkele vragen stellen. Welk genocidaal regime geeft een miljoen poliovaccinaties aan de bevolking van de vijand? Welk genocidaal regime maakt de distributie van twee miljoen ton voedsel naar Gaza mogelijk? Dat is één ton per persoon.

Israël beschuldigen van genocide is de grootste leugen van de eeuw.

Als u wilt weten hoe groot deze leugen is, als u wilt weten hoe absurd dit is, luister dan naar kolonel John Spencer. Hij is hoofd van de afdeling Stedelijke Oorlogsvoering aan West Point. Hij wordt beschouwd als ’s werelds meest vooraanstaande expert op het gebied van stedelijke oorlogsvoering.

Ik geloof dat hij hier vandaag bij ons is.

Kolonel Spencer heeft elke stedelijke oorlog bestudeerd, van de oudheid tot de moderne tijd, van het oude Griekenland tot Mosul en Gaza.

Dit is wat kolonel Spencer zegt: 'Israël heeft meer gedaan om burgerslachtoffers in oorlogssituaties te voorkomen dan enig ander leger in de geschiedenis.'

We hebben ontelbare maatregelen genomen om de burgerbevolking te beschermen. Is dit genocide? Natuurlijk niet. Het is het tegenovergestelde van genocide.

Dus tegen iedereen die deze leugens verspreidt over mijn land en over onze dappere soldaten, of ze nu in deze zaal zitten of in het kantoor van de antisemitische burgemeester van New York City, zeg ik dit:

Schaam je.

Schaam jullie voor het verdraaien van de feiten.

Schaam jullie voor het omdraaien van slachtoffer en dader.

Schaam jullie voor het spugen in het gezicht van de waarheid.

Meneer Mamdani, sinds u tot burgemeester van deze stad bent gekozen, voelen veel Joden zich niet langer veilig in New York. Ze spreken met mij. Ze vertellen het mij. Dit is niet de stad die wij ons herinneren. Ze is zo snel veranderd.

Dat is geen wonder.

U hebt criminelen geprezen die veroordeeld zijn wegens steun aan Hamas.

U rekent mensen als Hassan Piker tot uw vrienden, die zei dat Amerika 9/11 verdiende.

'Amerika verdiende 9/11.' Wat een vrienden heeft u toch.

U nodigt bij u thuis een Palestijnse journalist uit die Hamas-terroristen filmde terwijl ze Israëlische gijzelaars sloegen en martelden, en die later toegaf dat hij weigerde de video’s te publiceren om – u raadt het al – de terroristen te beschermen!

Uw vrouw heeft een bericht geliket waarin het bloedbad van 7 oktober werd geprezen.

Ze heeft nog een bericht geliket waarin stond dat Tel Aviv niet zou mogen bestaan.

U weigerde dat allemaal te veroordelen.

U beschuldigt Israël ten onrechte en herhaaldelijk van genocide.

Meneer Mamdani, u probeerde te voorkomen dat ik hierheen zou komen; u probeerde mij het zwijgen op te leggen. U kunt mij niet het zwijgen opleggen. U kunt de waarheid niet het zwijgen opleggen.

En hier is de simpele waarheid.

Israël heeft geen genocide gepleegd. Israël heeft genocide voorkomen.

En dat is precies wat de Hamas-vrienden van de heer Mamdani ons zouden hebben aangedaan als we hen niet hadden tegengehouden. Ze zouden ons tot de laatste man hebben vermoord.

De leugens die u en andere antisemieten verspreiden over de Joden en de Joodse staat hebben reële gevolgen.

In New York worden Joden bedreigd op weg naar de synagoge. Joden zijn op straat neergestoken. Joden worden gedemoniseerd. Ze worden het doelwit, simpelweg omdat ze Joden zijn.

Joden zijn vermoord in Sydney, Manchester, Montreal en Boulder, Colorado.

Ze zijn aangevallen in Los Angeles, Londen, Parijs, Berlijn en Washington, D.C.

De antisemieten van de wereld willen ons volk de stuipen op het lijf jagen.

Ik heb nieuws voor hen.

De dagen dat Joden weerloze slachtoffers waren die naar de slachtbank werden geleid, die dagen zijn voorbij!

Vandaag hebben we een staat. Vandaag hebben we een leger. Vandaag hebben we een volk dat klaar en bereid is om onszelf te verdedigen.

Dus vandaag heb ik één boodschap voor Joden over de hele wereld: Houd je hoofd hoog. Wees trots. Wees zelfverzekerd. Laat je niet intimideren. Kom in opstand.

En voor iedereen die de waarheid en gerechtigheid wil verdedigen: sluit je bij ons aan in de strijd tegen de barbaren die onze gemeenschappelijke beschaving bedreigen.

Maar ik moet eerlijk tegen jullie zijn. Niet iedereen komt in opstand. Dat hebben we gezien. Want in tegenstelling tot Israël zijn er sommigen – en de laatste tijd vooral in West-Europa – die ervoor hebben gekozen om niet in opstand te komen.

De leiders van deze landen hebben ervoor gekozen toe te geven aan de antisemitische menigten.

Ze hebben gekozen voor zwakte. Ze hebben gekozen voor verzoening.

We kunnen de trieste waarheid die voor ons ligt niet ontkennen.

Velen in de vrije wereld zijn bang om de vrijheid te verdedigen.

Ik vraag hen: wat zal deze toekomst, wat zal dit gedrag, wat zal de wereld voor jullie in petto hebben?

De broederschap van democratieën of de Moslimbroederschap?

Hoe lang duurt het nog voordat jullie inzien dat deze fanatieke jihadisten jullie waterwegen, jullie energievoorziening, jullie economische levensader verstikken?

Ik kan jullie verzekeren, dames en heren, dat wij in Israël niet wachten tot anderen ontwaken uit hun morele sluimer.

Wij gaan door. Wij grijpen de toekomst aan. Wij zijn pioniers in ongelooflijke ontwikkelingen op het gebied van gezondheidszorg, landbouw en kunstmatige intelligentie – 'superieure intelligentie'. En wij brengen deze verbazingwekkende innovaties naar de hele mensheid.

Israël is nog nooit zo sterk geweest.

Wij zijn niet bang, maar ik zal u vertellen wie er wel bang is.

De tirannen van Teheran. Dat zijn ze.

Weet u waar zij het meest bang voor zijn? Hun eigen volk.

Het dappere Iraanse volk dat al zo lang zoveel heeft opgeofferd.

Het Iraanse regime is vooral bang wanneer hun volk dit in handen heeft. Dit is een communicatieapparaat, Starlink, waarmee mensen toegang krijgen tot de waarheid, keuzes kunnen maken en hun vrijheid van denken en vrijheid van meningsuiting kunnen uitoefenen.

Daarom geeft het Iraanse regime miljarden dollars uit aan internetcensuur.

Mijnheer de voorzitter, ik laat dit apparaat bij u achter, zodat u het aan de Iraanse delegatie kunt geven; wanneer zij onvermijdelijk overlopen, zullen ook zij hun verhaal vrijelijk op sociale media kunnen vertellen.

Aan de demonstranten buiten, aan de hypocriete afgevaardigden die deze zaal hebben verlaten, vraag ik:

Waar waren jullie toen de Iraanse tirannen tienduizenden ongewapende Iraanse burgers afslachtten en verminkten? Toen ze duizenden van hun eigen volk afslachtten en verminkten? Waar waren jullie?

Hebben jullie massale demonstraties georganiseerd? Hongerstakingen?

Hebben jullie geprotesteerd voor de Iraanse missie bij de VN?

Hebben jullie je trouwens wel eens uitgesproken voor christenen die in Iran en in het hele Midden-Oosten worden vervolgd?

Nee, dat hebben jullie niet gedaan. Omdat jullie neppe mensenrechtenactivisten zijn.

Wat christenen betreft: jullie weten dat hun aantal overal in het Midden-Oosten, waar ze worden vervolgd en opgejaagd, sterk daalt, behalve op één plek: mijn land, Israël, waar de christelijke gemeenschap groeit, bloeit en succesvol is.

Sterker nog, jullie hebben niet geprotesteerd toen wij Bethlehem verlieten. Toen het onder onze controle stond, was 80-90 procent van de bevolking christelijk, en wij hebben het aan de Palestijnse Autoriteit overgedragen. En vandaag de dag is 80-90 procent moslim. Iedereen, de christenen zijn eruit gedreven. Hebben jullie daar tegen geprotesteerd? Hebben jullie daar iets over gezegd? Niets. Nada.

En jullie hebben zojuist niets over Iran gezegd. Jullie hebben niets over Iran gezegd.

Maar ik wil jullie het goede nieuws brengen.

Ondanks jullie stilzwijgen, ondanks jullie hypocrisie, is het slechts een kwestie van tijd voordat er in Iran iets ongelooflijks zal gebeuren. De macht van het volk zal de machthebbers overwinnen.

Ik wil dat jullie goed naar mijn woorden luisteren: op een dag, en die dag is misschien niet ver meer, zal het Iraanse volk vrij zijn. Hun moorddadige regime zal ten val worden gebracht door zijn leugens, door zijn corruptie, door zijn wreedheid.

Dit kwaadaardige regime zal vallen, en we zullen die dag allemaal vieren.

Dames en heren,

De geschiedenis van mijn volk, het Joodse volk, gaat ruim 3.000 jaar terug.

We spreken vandaag dezelfde taal als toen.

We wonen in hetzelfde land waar onze voorouders destijds woonden: David, Salomo, Jesaja en Jeremia. Dat is ons land.

Het land Israël.

Onze profeten, ons doel en ons volk zijn uniek in de geschiedenis.

Onze waarden inspireren de mensheid al millennia lang.

Het geloof in één God. De heiligheid van het leven. De rechtsstaat. Onze eeuwige zoektocht naar vrede. Onze eeuwige zoektocht naar gerechtigheid.

Het zijn deze heilige waarden die ons door de eeuwen heen hebben gedreven. Het zijn deze heilige waarden die ons hebben geholpen de tegenslagen van de geschiedenis te overwinnen.

De grote Amerikaanse schrijver Mark Twain verwoordde het 125 jaar geleden het beste. Hij zei het ruim vóór de wedergeboorte van de moderne Joodse staat, ruim vóór de grote overwinningen van de Israëlische soldaten.

Dit is wat hij zei: 'De Jood heeft in deze wereld, door de eeuwen heen, een wonderbaarlijke strijd geleverd, en dat met zijn handen op zijn rug gebonden…

De Egyptenaren, de Babyloniërs en de Perzen rezen op, vulden de planeet met geluid en pracht, vervaagden vervolgens tot droombeeld en verdwenen… andere volkeren zijn opgekomen en hebben hun fakkel een tijdlang hoog gehouden, maar die brandde uit, en zij zitten nu in de schemering…

De Jood heeft ze allemaal gezien, heeft ze allemaal verslagen, en is nu wat hij altijd was: zonder tekenen van verval, zonder ouderdomskwalen, zonder verzwakking van zijn geest, zonder dat zijn energie afneemt…'

Dames en heren,

Door de eeuwen heen zijn de tirannieën die ons probeerden te vernietigen keer op keer mislukt.

Als God het wil, zullen ze blijven falen.

Als we onze moed verzamelen, als we onze vastberadenheid versterken, zullen we blijven winnen.

Zoals de Bijbel zegt: netzach Yisrael lo yeshaker, de eeuwigheid van Israël zal niet wankelen.

En de reden is simpel.

We hebben geen andere keuze.

Ik dank u allen.

Chag Sameach le’Am Yisrael.”