Op pad in Samaria

Elk Joods dorp in Samaria wordt beveiligd. Soms mogen we in de bunker meekijken naar de veiligheidscamera’s en leidt het veiligheidsteam ons rond in het dorp. Bij de poort van een de dorpen worden we staande gehouden door de beveiliger. ‘Wat we komen doen?’

Als hij de tulpenbollen ziet, roept hij blij ‘Kennen jullie het Pinto huis in Amsterdam? Dat is mijn familie.’ Nederlands spreekt hij niet meer, maar de tulpen brengen warme herinneringen boven.

Hij neemt ons mee naar een uitzichtpunt in het dorp. Het is helder weer, we zien Tel Aviv, de Middellandse zee, Netanya en Herzliya. Hier, op wat media de WestBank noemen, is pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar de steden van Israel zijn.

De tol om te overleven

Tijdens onze reis door Samaria wordt duidelijk welke tol Israël betaalt in de strijd om te overleven. Iedereen kent wel iemand, een vader, een moeder, zoon, dochter, neef die omgekomen is of ernstig gewond.

Israel heeft een volksleger, iedereen in dit land is burger en militair en iedereen draagt zijn deel bij om het land te verdedigen. Maar die strijd wordt niet alleen aan het front gestreden. Het speelt zich af in elk huis. In elk dorp

Sterke mannen én vrouwen

Van de 150 gezinnen in het dorp Chatot Yair, zijn er 120 mannen, vaders opgeroepen voor reservedienst. Het is te zien op de gezichten van de vrouwen die we ontmoeten. De oorlog duurt lang, en het draaiend houden van het dorp en het gezinsleven drukt op hun schouders.

Maar klagen doen ze niet. ‘Onze mannen hebben sterke vrouwen nodig, om vol te houden.’ We worden steeds herinnert aan die sterke vrouwen uit de Bijbel: Deborah, Ruth, ze lopen hier gewoon nog rond.

Een voorbeeld van zo'n sterke vrouw is Naomi uit Migdaliem. Ze is moeder van vijf kinderen, waarvan de jongste nog geen jaar oud is. Haar man is sinds 7 oktober 2023 al 320 dagen in reservedienst. Ze vertelt hoe de gemeenschap elkaar steunt. Voor elkaar kookt als het nodig is, op de kinderen past en activiteiten organiseert.