Wie is verdorvener – Hamas of Israël?

Op 12 mei 2026 publiceerde de “Burgercommissie inzake de misdaden van Hamas op 7 oktober” haar rapport, het resultaat van tweeënhalf jaar onderzoek naar de misdaden die Hamas beging tijdens en na de aanslagen van 7 oktober 2023. Op basis van zo'n 10.000 foto's en video's, tientallen interviews met slachtoffers en getuigen, en forensisch bewijs, toont het rapport de systematische aard van het geweld op 7 oktober aan.

“De belangrijkste bevinding die naar voren kwam, is dat het seksuele geweld op 7 oktober en tegen gijzelaars in gevangenschap een bewuste strategie van Hamas was,” aldus hoofdauteur Elkayam-Levy. Het rapport documenteert niet alleen tot in de kleinste details de meest gruwelijke seksuele misdaden, maar toont ook duidelijk aan dat verkrachting, verminking en vernedering systematisch werden ingezet als oorlogswapens. Het rapport bevat getuigenissen van gruwelijke misdaden, zoals ouders die voor de ogen van hun kinderen werden verkracht, het afsnijden van geslachtsdelen en het misbruik van lijken.

Ironisch genoeg is Hamas zelf een van de belangrijkste getuigen voor dit rapport. De terroristen die de gruweldaden begingen, legden hun misdaden met eigen hand vast en verspreidden de beelden online, zodat de hele wereld kon zien welk lot Joden verdienen in de ogen van deze barbaarse terroristische beweging.

De bevindingen staan in schril contrast met de conclusies van zowel de Verenigde Naties als diverse mensenrechtenorganisaties, die op zijn best met tegenzin erkennen dat er op 7 oktober “aanwijzingen” waren voor georganiseerd seksueel geweld. Ze staan ook in contrast met de berichtgeving in de traditionele media, die Israël afschilderen als een gruwelijke, amorele samenleving die ontmanteld moet worden. Hamas, zo wordt betoogd, is niet slechter dan Israël.

Het meest recente voorbeeld hiervan is het opiniestuk dat op 11 mei in de New York Times is gepubliceerd. In zijn artikel citeert opiniestukschrijver en Pulitzerprijswinnaar Nicholas Kristof Palestijnen die Israël beschuldigen van “wijdverbreid Israëlisch seksueel geweld tegen mannen, vrouwen en zelfs kinderen”. Kristof geeft zelfs geloofwaardigheid aan de beweringen (die in de diepe online krochten van anti-Israëlische complottheorieën circuleren) dat Israël honden traint om Palestijnse gevangenen seksueel te misbruiken. Kristof baseert zijn artikelen op onbevestigde verklaringen van onbekende bronnen, die zijn hergebruikt door anti-Israëlische ngo's zoals de Euro-Mediterranean Human Rights Monitor.

De timing van dit stuk kan nauwelijks toeval zijn. Waarschijnlijk had de NYT het concept van het Israëlische rapport al in handen en wilde het een stuk publiceren vóór de publicatie van het rapport. Kristof stelt inderdaad openlijk dat zijn doel bij het onthullen van deze 'Israëlische wreedheden' is om een tegenwicht te bieden tegen de wreedheden van Hamas – om te laten zien dat Israël net zo verdorven is als Hamas. Velen zullen het NYT-artikel als overtuigend beschouwen. En toch kan het contrast tussen het rapport van de commissie en de opiniestuk in de NYT dat de dag ervoor werd gepubliceerd niet groter zijn. Het rapport van de Israëlische commissie is gebaseerd op een grondige analyse en onderzoek van primair bewijsmateriaal. Het opiniestuk van Kristof in de NYT is gebaseerd op geruchten die grotendeels afkomstig zijn van ideologisch gedreven ngo's (niet-gouvernementele organisaties) wier agenda niet is om Israël te bekritiseren met het oog op het verbeteren van de Israëlische samenleving, maar om het bestaansrecht van het land in het algemeen te ondermijnen.

Zoals de ervaren journalist Matti Friedman onlangs in een interview zei, moet er aandacht worden besteed aan legitieme zorgen over mishandeling van Palestijnen in Israëlische gevangenissen. Maar we moeten beschuldigingen van extreme wreedheid die niet kunnen worden geverifieerd of die zijn gebaseerd op uitspraken van personen of organisaties die bekend staan om hun haat tegen Joden of hun afwijzing van het bestaansrecht van Israël als Joodse staat, niet serieus nemen of erover in discussie gaan.

President Trump in China

President Trump was vorige week in China voor ontmoetingen met de Chinese president Xi Jinping. Een van de gespreksonderwerpen was de strijd tegen het revolutionaire regime in Iran. Bij zijn vertrek uit de VS om zich bij de delegatie in Peking te voegen, verklaarde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio dat het in het belang van China is om Iran te overtuigen “af te zien van wat ze nu doen en proberen te doen in de Perzische Golf”.

“We hebben dit argument aan de Chinezen voorgelegd, en ik hoop dat het overtuigend is. En ze krijgen later deze week de kans om hier iets aan te doen bij de Verenigde Naties. De Chinese economie is exportgedreven, wat betekent dat hun economie niet wordt aangedreven door wat ze binnenlands consumeren, maar door wat ze produceren en aan andere landen verkopen. Economieën storten in vanwege deze crisis in de Straat van Hormuz. Ze gaan minder Chinese producten kopen, en de Chinese export zal sterk dalen."

China speelt waarschijnlijk een sleutelrol in de ontwikkelingen in het Midden-Oosten. Onlangs dreigde president Donald Trump Iran nog van de kaart te vegen. Nu spreekt hij van “vooruitgang” in de richting van een akkoord dat bevestigt wat hij en zijn assistenten, waaronder minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio en minister van Oorlog Pete Hegseth, presenteren als het einde van de militaire betrokkenheid. De Straat van Hormuz blijft het belangrijkste conflictpunt. Vorige week hebben gewapende mannen een commercieel schip in beslag genomen nabij de kust van de Verenigde Arabische Emiraten en de haven van Fujairah, ongeveer 80 mijl buiten de Straat van Hormuz, en zijn ze begonnen het schip naar de Iraanse territoriale wateren te sturen, zo meldde het United Kingdom Maritime Trade Operations (UKMTO)-systeem donderdag.

Vorige week beschreef Amir Taheri het belang van China in de huidige situatie als volgt: “Verschillende nieuwe ontwikkelingen hebben mogelijk bijgedragen aan deze nieuwe optimistische visie. De eerste is dat Israël is uitgesloten van het proces om het einde van de oorlog vorm te geven. Dat geeft de VS de vrije hand bij het zoeken naar een akkoord. Trump wilde de Amerikaanse militaire spierballen laten zien en iedereen laten zien wat zijn gigantische oorlogsmachine duizenden kilometers van huis kan doen.…

Het tweede dat heeft bijgedragen aan wat een verandering van stemming lijkt te zijn, is het besef dat de blokkade die aan Iran is opgelegd wellicht effectiever is dan het bombarderen ervan, vooral wanneer men geen serieuze doelen meer heeft. Het derde dat gebeurde was het mislukken van het project om schepen die vastzaten door de sluiting van de Straat van Hormuz onder Amerikaanse militaire begeleiding naar de Golf van Oman te loodsen. Als er twee schepen per dag worden vrijgemaakt, zou het ruim honderd dagen duren om alle vastzittende schepen te evacueren, en dat zou te dicht bij de tussentijdse verkiezingen liggen, die voor Trump onzeker lijken.

Het vierde punt dat mogelijk heeft bijgedragen aan wat Hegseth “een pauze” noemt, is het verstrijken van de termijn van 60 dagen waarna de president goedkeuring van het Congres nodig heeft om militaire acties voort te zetten. Theoretisch zou het door Trump aangekondigde en door Teheran aanvaarde staakt-het-vuren voor onbepaalde tijd kunnen worden gepresenteerd als het einde van de aanvankelijke vijandelijkheden. Volgens bronnen in Washington, Teheran, Islamabad en Peking zou een “routekaart” vorm kunnen krijgen op basis van een Iraans voorstel van 15 punten en een Amerikaans tegenvoorstel van 10 punten. Beide voorstellen zijn maximalistische openingszetten die geen van beide partijen in hun huidige vorm kan aanvaarden. Zoals in een eerdere column werd vermeld, lijkt China zich op te maken om als bemiddelaar op te treden door tijdens Trumps topontmoeting met de Chinese president Xi Jinping in Peking op 14 en 15 mei een compromisformule aan te bieden."

Palestijnen blijven het bestaan van Israël afwijzen

Op 11 en 12 mei organiseerde de Palestijnse Autoriteit massale bijeenkomsten in de hele Westelijke Jordaanoever ter herdenking van de “Nakba” (“catastrofe”) – de term die Palestijnen en hun bondgenoten gebruiken om de oprichting van de staat Israël in 1948 te beschrijven. Honderden Palestijnen trokken door de straten van Ramallah, de feitelijke hoofdstad van de Palestijnen, zwaaiend met vlaggen, met ‘sleutels van terugkeer’ in de hand, en leuzen roepend zoals: ‘Wij beleven elke dag een nieuwe Nakba’ en ‘Wij zullen het recht op terugkeer nooit vergeten.’ De herdenking wordt overal ter wereld herhaald. In feite stellen deze herdenkingen het bestaansrecht van de Joodse staat Israël ter discussie en eisen ze de vervanging ervan door een Palestijnse staat “van de rivier tot de zee”.

Volgens de ervaren historicus Benny Morris – algemeen beschouwd als de meest evenwichtige en gezaghebbende historicus van het Israëlisch-Palestijnse conflict – weerspiegelen dergelijke Nakba-evenementen het feit dat de meeste mensen weinig begrip hebben van de complexiteit en nuances van het conflict. In zijn uitgebreide studies van het conflict gedurende vele decennia heeft Morris gedocumenteerd dat er weliswaar geen masterplan voor verdrijving bestond, maar dat in 1948 ongeveer 700.000 Palestijnen zijn gevlucht of verdreven, waarbij velen werden gedreven door angst na gebeurtenissen zoals het bloedbad van Deir Yassin.

In zijn recente geschriften beschouwt Morris de huidige, aanhoudende oorlog die op 7 oktober 2023 begon, als een “voortzetting” van het Palestijnse/Arabische afwijzingsbeleid dat het conflict van 1948 veroorzaakte. In eerdere commentaren heeft Morris begrip getoond voor de Palestijnse wrok over hun vluchtelingenstatus, terwijl hij volhield dat de ontheemding een direct gevolg was van de afwijzing van de nieuwe Joodse staat en de daaropvolgende oorlog die door de Arabieren tegen Israël werd ontketend.

Laten we bidden tegen de Bedrieger, de auteur van alle leugens. Bid dat de kerk van Christus geestelijke ogen zal hebben om de waarheid te zien en oren om de waarheid te horen – dat christenen zich zullen realiseren dat er een opzettelijke campagne gaande is om het Joodse volk te demoniseren en te delegitimeren, en dat zij alle nodige maatregelen zullen nemen om misleiding, leugens en desinformatie tegen te gaan.