Een roeping voor Israël

Die trouw en verbondenheid met Israël klinken bijna in elk woord door als ik Arjen Lont spreek over zijn vertrek als honorair consul voor de staat Israël. “Ik steun Israël al heel lang, maar een bijzondere bekering jaren geleden opende mijn ogen op een nieuwe manier voor Israël en de eindtijd. Zo had ik het nog nooit gezien.” Arjen Lont vertelt over wat hem als christen drijft: “Ik, wij, zijn schatplichtig om op te staan voor het land en volk Israël. We hebben veel laten gebeuren; we hebben laten gebeuren dat meer dan honderdduizend Joden werden vermoord. We moeten opstaan als we kwaad, als we onrecht zien. Ik kan slecht tegen onrecht.” Aan zijn manier van spreken hoor ik hoe diep dit bij hem zit. “Ik zie dat Israël onrecht wordt aangedaan. En juist dat doet me opstaan.”

Van betrokkenheid naar actie

Al voor hij honorair consul werd, was hij nauw en actief betrokken bij Israël. De molen van Montefiore in Jeruzalem is daarvan een bijzonder voorbeeld. “Ik kende de molen wel. Ik las in de krant Israël Aktueel een bericht van Gerrit Keunen die vond dat restauratie nodig was. Dus ik doneerde daarvoor. Ik was aannemer, had een eigen bedrijf, en ik weet: als je iets bouwt, staat het er honderd jaar later nog. Roger van Oordt, toen nog directeur van Christenen voor Israël, belde mij om te vragen waarom ik doneerde voor de molen. Die vraag maakte dat het idee van Gerrit Keunen en Herman Schotanus uitgroeide tot een project. Er volgden gesprekken in Israël, molenbouwer Willem Dijkstra werd aangetrokken, en zo werd de molen van binnen en van buiten weer in oorspronkelijke staat hersteld. Het had mijn hart en ik voelde me door God geroepen.”

Tien bijzondere jaren

Die betrokkenheid vormde ook de basis voor zijn latere rol als honorair consul. “God heeft mij op het juiste moment op deze plek gezet.” In al die jaren had hij één missie: “Het beeld over Israël bijstellen.” Is dat gelukt? Want er bestaan verschillende denkbeelden over Israël en het onderwerp ligt soms best gevoelig. “Ja, ik heb echt wel wat kunnen bereiken. Ik ben veel in Israël geweest, ik heb alle plekken gezien. Daardoor kun je een gesprek voeren over Israël met wie je maar tegenkomt. Ik kon de ‘andere’ kant laten zien. Dat kan op allerlei momenten. Ik heb daarvoor ook zeker de uitnodigingen en recepties benut. Het zijn kansen om het gesprek te openen.”

Dat gesprek is in de loop der jaren wel veranderd, merkt hij op. “Vooral na 7 oktober. Het gesprek over Israël is harder geworden, soms ook agressiever. Mensen nemen geen blad meer voor de mond. Maar ik ben ook van de dialoog en ik kijk met een Bijbelse bril naar wat er gebeurt, dat geef ik in de gesprekken de mensen mee. Het is goed steeds weer te beseffen dat Israël het land is waar Hij van houdt. Dit is Zijn land en volk.”

Hoogte- en dieptepunten

Wat blijft hem bij van deze bijzondere tien jaar? Zonder aarzelen zegt Lont: “Het postuum uitreiken van tientallen Yad Vashemonderscheidingen aan mensen die met gevaar voor eigen leven een Jood hebben gered tijdens de Holocaust. Een onderscheiding van de staat Israël. Ik zag mensen die tot tranen toe geroerd zijn door die erkenning. Dát is Israël.” Maar er waren nog meer momenten die de afgelopen jaren bijzonder maakten. “De viering van het 75-jarig bestaan van Israël in Madurodam, dat was mooi.

Een ander gedenkwaardig moment is de grote Chanoekia die naar Israël mocht en nu op een rotonde in Sderot staat. Dat is nog een verhaal op zich, want we bouwden die enorme kandelaar en zes jaar lang stond de kandelaar elk jaar tijdens Chanoeka in een stad in Nederland. Maar zou het niet juist zijn om de kandelaar in het zevende jaar een vaste plek in Israël te geven, juist ook vanuit een Bijbels perspectief? Zo is het gegaan.

Wat ik ook wil noemen is dat er door de jaren heen een warme relatie ontstaan is met de Joodse gemeenschap hier in het noorden van Nederland. We zijn veel dichter bij elkaar gekomen.” Naast de mooie momenten en ontwikkelingen waren er ook dieptepunten. “7 oktober was een gebeurtenis die in mijn geheugen gegrift staat. Onbeschrijfelijk wat er toen gebeurde. De ellende, het verdriet. En de coronacrisis, een tijd waarin ik niets kon doen, ik kon niemand bezoeken.”

Oproep

Dat laatste is ook de aanleiding voor een oproep van Arjen Lont. Juist in een tijd waarin zoveel gebeurt, de onrust die voelbaar is en het antisemitisme dat groeit: “Ga je niet verstoppen. Houd vol en zwijg niet! Vooral niet zwijgen. Want tijdens de bezetting gaf vijf procent steun aan de bezetter, vijf procent bood verzet, maar negentig procent zweeg. De ruime meerderheid zweeg. Er is wel iets veranderd sindsdien: er is in de afgelopen jaren samenwerking ontstaan tussen de Joodse gemeenschap, de ambassade van Israël en christenen. Dat moeten we koesteren. Ik wil iedereen meegeven: geef die verbondenheid niet op. Juist in deze tijd is dat belangrijker dan ooit.”

Deze interview verscheen eerder in onze maandkrant Israël Aktueel. Klik hier om gratis abonnee te worden!