Een paar maanden geleden werd een viool naar het Holocaustmuseum in Vinnitsa, Oekraïne, gebracht. De eigenaar ervan, Boris Goihman, werd in 1910 geboren in een klein stadje, Lityn, in de provincie Vinnitsa. In een groot gezin met vijf kinderen was hij de vierde zoon. Van kinds af aan had hij een zeer slecht gezichtsvermogen, wat later zijn leven redde: hij werd niet opgeroepen voor het leger en werd bij het uitbreken van de oorlog geëvacueerd naar Nizjni Novgorod in Rusland (toen Gorki). Helaas kwam een deel van zijn familie om in een van de massagraven in Oekraïne: zijn ouders, zijn jongere broer, de vrouw van zijn oudere broer en hun kinderen... Boris overleefde het.

Op jonge leeftijd leerde Boris zichzelf viool spelen en leerde hij zelfs de noten. Hij speelde zijn hele leven muziek, voor zijn vrienden, daarna voor zijn kinderen en vrouw, voor zijn collega's, maar sinds 1987 was het instrument stil...

Een paar maanden geleden besloten de kinderen van Boris zijn viool aan het Holocaustmuseum in Vinnitsa te schenken als gedenkteken voor degenen die omkwamen en als getuigenis voor degenen die het overleefden.

Op 27 januari, de Internationale Holocaust Herdenkingsdag, klonk de viool voor degenen die waren gekomen om de herinnering levend te houden. Vanwege de weersomstandigheden, ijzel en kou, bestond het publiek voornamelijk uit jonge mensen; studenten van de Politieacademie die uit Kharkiv waren geëvacueerd. Samen staken we zes kaarsen aan ter nagedachtenis aan de 6 miljoen Joden die tijdens de Holocaust zijn omgekomen.

Emilia Rozenfeld, wier familieleden ook de tragedie van de Holocaust hebben meegemaakt, en Eliana Carlier, de dochter van Koen en Ira, alija-veldwerkers lieten de viool klinken en speelden het thema van Schindler's List van John Williams. De viool klonk ter nagedachtenis aan de familie van Boris, ter nagedachtenis aan de velen die zijn omgekomen, maar ook als teken van hoop en toekomst. De viool van de hoop kwam weer tot leven.