Tot 1 maart voerde dr. George Asfour zijn medische ingrepen uitsluitend uit in operatiekamers van ziekenhuizen. Het hoorde niet bij zijn werk om na een raketaanval vanuit zijn auto een snelweg op te rennen, gewonden te beoordelen, een patiënt met hoofdletsel uit een voertuig te halen en hem ter plekke te behandelen. Maar dat veranderde op een nacht in Jeruzalem, een dag nadat de Verenigde Staten en Israël een gezamenlijke militaire operatie tegen Iran waren begonnen.

Asfour (36) dacht dat zijn werkdag, die die zondag om 7.00 uur was begonnen, voorbij was nadat hij zijn rondes had gelopen, drie geplande operaties had uitgevoerd en zijn patiënten nog één keer had gecontroleerd.

De inwoner van Jeruzalem, senior chirurg in het Kaplan Medical Center in Rehovot, reed rond 22.00 uur naar huis toen hij op een hoofdweg bij de wijk Ramat Shlomo sirenes hoorde. “Ik hoorde een sirene en zag en hoorde vervolgens een raket aan de overkant van de weg ontploffen,” vertelt Asfour in een video-interview. “Ik zette mijn auto stil, controleerde of er gewonden waren, zag drie beschadigde auto’s en hoorde mensen roepen. Zonder na te denken rende ik ernaartoe, haalde een man uit de auto en hielp hem en anderen evacueren. Toen ik die auto’s zag, dacht ik alleen maar: hebben ze hulp nodig? Ik sprong uit mijn auto. Op dat moment dacht ik nergens anders aan,” voegt hij eraan toe.

Een man had verwondingen aan zijn hoofd en oog, terwijl twee anderen lichtere verwondingen hadden, herinnert hij zich. Nadat ambulances en politie waren gearriveerd en de gewonden naar het ziekenhuis hadden gebracht, reed Asfour naar huis. Thuis zette hij de televisie aan en dacht na over wat er zojuist was gebeurd. Zijn vrouw vroeg zich af waarom hij naar de plek van de explosie was gerend. Hij vertelde zijn dochter van zeven en zijn zoon van drie niets over het incident, al erkent hij dat zij de beelden uiteindelijk misschien online zullen zien.

Zelfs zijn leidinggevende, dr. Barak Bar-Zakay, directeur van de afdeling hepatopancreatobiliaire chirurgie van het Kaplan Medical Center, was verbaasd hem de volgende ochtend alweer vroeg op het werk te zien. “Hij was geschokt,” zegt Asfour. “Hij vroeg: ‘Wat doe je hier?’ en zei dat wat ik had gedaan fantastisch was.” Voor Asfour was zijn reactie echter gewoon onderdeel van zijn werk - zeker in oorlogstijd.

De in Jeruzalem geboren arts studeerde zes jaar geneeskunde in Egypte voordat hij zijn stages en specialisatie volgde in het Hadassah Medical Center in Jeruzalem en het Kaplan Medical Center in Rehovot. Oorspronkelijk zou hij op zaterdag 28 februari vrij zijn. Maar een telefoontje van Bar-Zakay veranderde zijn plannen.

Om 10.00 uur ’s ochtends hadden hij en zijn team al patiënten, apparatuur, voorraden en medicijnen van de vierde naar de veiligere eerste verdieping verplaatst. “Het was een zware dag,” herinnert Asfour zich. Hij verliet het ziekenhuis rond 21.00 uur en was de volgende ochtend om 7.00 uur alweer terug.

Na de ochtendronde rond 8.00 uur ontdekte het team dat drie patiënten geopereerd moesten worden, onder wie een patiënt met sepsis, een potentieel levensbedreigende aandoening die kan leiden tot shock en orgaanfalen. “We bereiden normaal om 9.00 uur operaties voor, maar er zijn maar een beperkt aantal operatiekamers omdat niet alle zalen beschermd zijn,” legt hij uit.

De oorlog veranderde de ziekenhuisomgeving ingrijpend, zegt hij. “Alles verandert. Het is een stressvolle plek.” Patiënten werden naar de eerste verdieping verplaatst, waar verschillende afdelingen samen in overvolle ruimtes moesten werken. “Het is niet langer je eigen afdeling met patiënten in hun eigen kamers,” zegt hij. “Het voelt als de spoedeisende hulp, met alle bedden bij elkaar. Niemand voelt zich echt op zijn gemak, omdat er steeds een andere patiënt vlak naast je ligt.”

Asfour en zijn collega’s verdeelden hun tijd tussen de spoedeisende hulp, de intensive care en de operatiekamers. Ondanks de druk functioneert het ziekenhuispersoneel volgens hem als een familie. “Alle artsen respecteren elkaar en behandelen elkaar als familie,” vertelt hij. Hij voegt eraan toe dat hij nooit anders is behandeld omdat hij een Arabische arts is. “Ik voel me hier thuis. Iedereen in het ziekenhuis houdt van elkaar.”

Alleen al daarom is hij bereid elke dag veertig minuten heen en veertig minuten terug naar het ziekenhuis te rijden. De patiënt die hij langs de weg behandelde, ligt inmiddels te herstellen in het Shaare Zedek Medical Center in Jeruzalem.

Van Philadelphia naar Be’er Sheva

In het Soroka Medical Center in Be’er Sheva zegt cardiothoracaal chirurg dr. Tiffany Schatz dat haar patiëntenzorg tot nu toe grotendeels binnen het ziekenhuis blijft. De van Philadelphia afkomstige arts, moeder van drie kinderen van 7 tot 15 jaar, voltooide haar studie geneeskunde aan de Ben-Gurion Universiteit van de Negev in Be’er Sheva en haar chirurgische opleiding in de Verenigde Staten. Na jaren praktijk in de VS maakte zij samen met haar gezin in april 2025 alija (immigratie naar Israël) en begon ze als chirurg te werken in Soroka.

Schatz (43) vertelt dat haar medische expertise ook regelmatig buiten het ziekenhuis wordt ingeroepen. “Vorige week aten we met vrienden, die vertelden over een ademhalingsprobleem dat al twee maanden aanhield,” zegt ze tegen JNS. “Ik heb hem geholpen om opgenomen te worden in Soroka.”

Sinds het begin van de huidige oorlog, die “Operatie Brullende Leeuw” wordt genoemd, zegt Schatz dat het ziekenhuis een gevoel van normaliteit weet te behouden, terwijl het zich aanpast aan de omstandigheden van oorlogstijd. Patiënten die naar huis konden, werden ontslagen en electieve operaties werden geannuleerd. Maar kankeroperaties - haar specialisme - gingen gewoon door. “Er is nog steeds veel kankerchirurgie,” zegt ze, terwijl het ziekenhuis ook routinegevallen blijft behandelen. “We behandelen iemand die van een ladder valt en zijn op alles voorbereid.”

Tijdens Poerim probeerden de verpleegkundigen de feeststemming vast te houden. “Ze droegen grappige pruiken en zorgden zoals normaal voor de patiënten,” zegt ze glimlachend. “Maar het nieuws speelde op een scherm op de hoek van het bureau, een herinnering dat het niet normaal is.” Een andere harde realiteit kwam aan het licht toen een verpleegkundige kwam melden dat een raketaanval in haar buurt de ramen van haar huis had vernield. “Er is geen tijd om te treuren,” zegt Schatz. “Israëliërs laten zien dat het leven doorgaat.”

Hoewel haar taken tot nu toe niet wezenlijk waren veranderd, zegt Schatz dat het personeel altijd klaarstaat om te worden herplaatst waar nodig. Zo werd onlangs een collega overgeplaatst naar het Yoseftal Medical Center in Eilat.

Het combineren van ziekenhuiswerk met de zorg voor haar kinderen, die vanwege de oorlog thuis waren van school, was een uitdaging. Sommige kennissen in de Verenigde Staten vroegen zich af of ze van plan was terug te keren. Maar Schatz heeft geen spijt van haar beslissing om alija te maken. “Sommige mensen denken dat we gek zijn,” zegt ze. “Maar hier horen we te zijn. De oorlog is geen reden om onze keuze te heroverwegen. Dit hoort bij de deal. Dit is onze kans om Israël draaiende te houden en deel uit te maken van de toekomst van het land.”