Boven op zolder waren tijdens de Tweede Wereldoorlog de kamertjes van de onderduikers. En achter een dubbele wand: de schuilplaats! Tegenwoordig is er een kleine tentoonstelling over het leven van vader Ten Boom. Ook zijn er foto’s te zien van de vele reizen die Corrie na de oorlog maakte om te getuigen van Gods trouw en genade voor zondaren.

Mijn oog viel op een grote koffer die daar in een hoek van de zolder stond. Deze koffer heeft Corrie vergezeld op haar vele reizen. Het is een grote koffer. Het moet een zwaar gesjouw voor Corrie geweest zijn om die op haar reizen mee te nemen! Maar ze ging op weg, vol vertrouwen op Jezus. Toen ze nog klein was, had haar vader eens tegen haar gezegd: “Als Jezus je hand vastpakt, dan houdt Hij hem heel stevig vast. En als Hij hem stevig vasthoudt, leidt Hij je ook door dit leven. Als Hij je door dit leven leidt, brengt Hij je ook veilig thuis.”

Op haar reizen moest Corrie vaak haar koffer in- en uitpakken. Dat reizen over de hele wereld was voor haar niet altijd gemakkelijk. Soms viel het haar zwaar. Ze moest dan ook telkens weer leren om alle moeilijkheden en zorgen bij God te brengen. Ze schrijft daar later over: “We mogen onze koffer met zorgen voor Hem uitpakken, en die zorgen dan ook bij Hem laten. Veel mensen pakken hun koffer weer in, en nemen hun zorgen weer op hun eigen schouders, maar dat is niet de bedoeling. Laat die koffer maar uitgepakt! Laat je zorgen maar bij God en Hij zal voor je zorgen!”

We mogen onze koffer met zorgen voor God neerleggen en tot op de bodem uitpakken. Hij kent ons en Hij weet wat het beste voor ons is. Daarbij mogen we, net als Corrie, vertrouwen op de kracht van de Heilige Geest.

Het is Pinksteren geweest, de uitstorting van de Heilige Geest. Vlak voordat Jezus naar de hemel ging, beloofde Hij Zijn leerlingen dat Hij hen niet alleen zou laten en een ‘Trooster’ zou sturen, de Heilige Geest. Deze inspireert en troost ons en geeft ons kracht en moed om Gods wil te volgen. Die Geest komt onze zwakheid te hulp, zegt Romeinen 8:26. Altijd.

Wereldwijd vierden Joden vorige week Sjawoe’ot of het Wekenfeest. Het wordt precies zeven weken na Pesach gevierd en herdenkt dat God op de berg Sinaï aan Mozes de Tien Geboden gaf. Oorspronkelijk was het een oogstfeest. Het staat daarom ook bekend als het ‘Feest van de Eerste Vruchten’. In Bijbelse tijden werden de eerste opbrengsten van de tarweoogst naar de tempel in Jeruzalem gebracht.

Als je in Israël bent, maak je altijd wel iets bijzonders mee. Het is alweer jaren geleden dat we met het Holland-Koor in een kibboets aan het Meer van Galilea waren. Het was tijdens Pinksteren. In een grote loods op de kibboets vierden we op eerste pinksterdag met gelovigen uit verschillende kerken het feest van de uitstorting van de Heilige Geest. Het was geweldig om te ervaren dat kerkmuren wegvielen en God Zijn zegen gaf aan ieder die daar aanwezig was.

In dezelfde tijd dat wij er met het Holland-Koor waren, werd in de kibboets Sjawoe’ot gevierd. De inwoners van de kibboets nodigden ons uit om samen met hen dit feest van de eerste vruchten te vieren.

Het was prachtig weer en het feest werd georganiseerd in de buitenlucht, bij het zwembad. Terwijl we rondom het zwembad zaten, kwamen de jonge gezinnen van de kibboets in een feestelijke optocht voorbij met hun baby’s die dat jaar geboren waren op de arm. Verder hadden ze jonge huisdieren bij zich en vruchten en graanproducten. Ze lieten ons zien hoe God hen gezegend had met nieuw leven en een goede oogst.

De optocht werd begeleid door muziek en er werd uit het boek Ruth gelezen. Het was een heel ‘gewone’ gebeurtenis, zomaar georganiseerd in de buitenlucht, bij het zwembad. Deze jonge bewoners van de kibboets hadden het feest georganiseerd ter ere van de God van Israël. Heel gewoon, maar juist daardoor zo bijzonder!

Het is ook bijzonder dat de God van Israël ons de Heilige Geest schenkt, als we tot geloof komen. Wij zijn nieuwe vruchten! Daarom mogen we Hem ‘Abba, Vader’ noemen. Jezus heeft het offer voor onze zonden gebracht. Maar Hij heeft ons niet als wezen achtergelaten, maar ons de Trooster geschonken om ons bij te staan. Net als Corrie ten Boom mogen we aan Zijn hand door dit leven gaan en erop vertrouwen dat Hij ons leidt en voor ons zorgt. En tenslotte veilig thuisbrengt. Altijd!