Rabbijn Glasman, voorzitter van de Rabbinical Association of Australasia, verwelkomde mij in de St Kilda Hebrew Congregation. Een bezoek aan zijn prachtige synagoge maakt duidelijk dat veel Joden in de afgelopen twee eeuwen een belangrijke rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van het openbare leven in Australië. Aan de muren hangen foto's van beroemdheden als Sir John Monash en voormalig gouverneur-generaal Sir Zelman Cowen. Veel leden van de synagoge hebben in de Eerste en Tweede Wereldoorlog in het Australische leger gediend (proportioneel hebben meer Joden in het leger gediend dan welke andere groep dan ook).

In de steek gelaten

Sinds het begin van de protesten na 7 oktober heeft er een reeks gewelddadige aanvallen plaatsgevonden op Joodse leiders en synagogen. De Joodse gemeenschap heeft herhaaldelijk gewaarschuwd dat er nog gewelddadiger dingen zouden gebeuren als er geen actie werd ondernomen. Uit mijn gesprek met rabbijn Glasman en andere Joodse leiders bleek dat de Australische Joodse gemeenschap zich nu niet alleen fysiek onveilig voelt (net als in de meeste westerse landen zijn de veiligheidsmaatregelen rond synagogen en andere Joodse gebedshuizen in Australië verscherpt), maar ook diep in de steek gelaten en afgewezen.

Stilzwijgen

Veel Joden vinden dat de regering niet genoeg heeft gedaan om de anti-Israëlische en anti-Joodse retoriek die na 7 oktober 2023 is losgebarsten, te voorkomen. In de afgelopen twee jaar heeft premier Albanese op geen enkele manier laten blijken dat hij de omvang van het probleem begreep. Zijn stilzwijgen werd blijkbaar opgevat als een impliciete goedkeuring van de haat. Veel Joden in Australië voelen zich als gemeenschap onveilig en in de steek gelaten door de regering. Steeds meer Australische Joden overwegen om naar Israël te emigreren.

Krachtige aanpak nodig

Aan de andere kant werd mij verzekerd dat de Joodse gemeenschap nog hechter en veerkrachtiger is geworden. Ze werden enorm aangemoedigd door de krachtige steun van veel christelijke leiders. Maar Bondi laat zien dat er een diepgaand probleem is in Australië. Dit komt tot uiting in een groeiende haat tegen de Joden in bepaalde delen van de samenleving, in combinatie met onverschilligheid bij de bevolking in het algemeen en een schrikbarend gebrek aan moreel politiek leiderschap.

De hoofdoorzaak van dit probleem lijkt een combinatie te zijn van islamitisch extremisme, een recenter fenomeen, en seculiere/humanistische antiwesterse haat tegen Israël. Dit laatste is sinds de jaren zeventig steeds meer mainstream geworden in de Australische samenleving, tot het punt dat zelfs de regering doof en blind is voor wat er gebeurt. De geschiedenis van het antisemitisme leert ons dat, tenzij het krachtig wordt aangepakt, verbaal geweld tegen het Joodse volk in het openbaar onvermijdelijk leidt tot fysiek geweld tegen individuele Joden. Antisemitisme is niet alleen een ‘Joods’ probleem – geweld begint vaak bij de Joden, maar houdt daar nooit op. Antisemitisme is een ziekte die uiteindelijk onze hele samenleving infecteert en vernietigt.

Diepe wond

Na veel aarzeling heeft de federale regering eindelijk een koninklijke commissie ingesteld om de onderliggende oorzaken van het antisemitisme dat tot het bloedbad in Bondi heeft geleid, te onderzoeken. Het valt nog te bezien of deze commissie in staat zal zijn om de kern van de zaak adequaat te doorgronden. De diepe wond die de afgelopen twee jaar is geslagen, zal lang nodig hebben om te genezen – als dat al ooit zal gebeuren.

Dit artikel verscheen eerder in 'Israel & Christians Today', de Engelstalige krant van Christians for Israel International.