Foto: Israëlische veiligheids- en reddingsdiensten zijn ter plaatse waar een ballistische raket, afgevuurd vanuit Iran, Beit Shemesh in centraal Israël heeft geraakt, met uitgebreide verwoesting tot gevolg en waarbij minstens acht mensen zijn omgekomen, 1 maart 2026. Foto door Yonatan Sindel/Flash90.

Margriet ten Kortenaar woont op zo’n zes kilometer afstand van Bet Shemesh, in het midden van Israël. Vanuit haar huis volgt ze de ontwikkelingen op de voet.

Hoe is de situatie bij jullie op dit moment?

“Op zich verandert er niets,” zegt ze. “Je bent hier zoveel gewend. Alarmen en raketten horen bij het leven. Maar sinds zaterdag is de onrust toegenomen door raketten die vanuit Iran op ons worden afgevuurd.”

Is er sinds de oorlog met Iran begon zaterdag veel veranderd?

“Zaterdag dachten we nog: als dit het is, dan valt het mee,” vertelt ze. “In vergelijking met eerdere escalaties was het aantal raketten lager, het was niet te vergelijken met de aantallen van juni vorig jaar. Dat gaf ook het gevoel dat dat regime niet meer is wat het geweest is.” Tegelijk plaatst ze een kanttekening: “Het spel dat ze spelen is anders dit keer.”

Wat maakte de inslag van gisteren zo anders?

“Toen afgelopen zondag een ballistische raket insloeg in een woonwijk in Bet Shemesh en negen mensen om het leven kwamen, voelde ik de dreun in ons huis,” zegt ze. “Je hoort zo’n enorme klap en dan weet je gewoon: dit is niet goed, dit is een inslag.” Vooral bij ballistische raketten zijn de knallen volgens haar “gigantisch”: “Dan trillen je ramen. Dat zijn dreunen die echt binnenkomen.”

Wat doet zoiets met je?

“De beelden van de slachtoffers maken het extra aangrijpend,” vertelt ze. “Dan komt het emotioneel dichterbij. We zijn hier gewend aan alarmen en raketten, hoe gek dat ook klinkt. Maar zodra er directe inslagen zijn, verandert er mentaal iets.” Ze noemt het een wake-upcall. “Een paar kilometer verderop en het kan jouw huis zijn. Dan neem je de schuilkelder toch een stuk serieuzer.”

Voel je je nog veilig?

“Ik voel me op zich wel veilig,” zegt Margriet. “We hebben een schuilkelder in ons eigen huis en meestal is daar internet. Dan pak je meteen je telefoon om te kijken wat er is gebeurd.” Maar de recente inslag in Bet Shemesh heeft haar ook aan het denken gezet. “Sommige van de slachtoffers zaten in een schuilkelder. Dan besef je: wat is veilig? Je bent dus ook niet compleet veilig in een schuilkelder.”

Waar haal je je rust vandaan?

“Je weet dat je leven in Gods hand is,” antwoordt ze. “Dat stijgt hier ver bovenuit en dat geeft een diepe rust.” Veiligheid, zegt ze, is daardoor een ruimer begrip geworden.

Wat raakt je het meest in deze situatie?

“De kinderen,” zegt ze zonder aarzeling. “Ze groeien hier in Israël op met raketten. Soms kijk je naar buiten en denk je: moet je die raket zien. Maar het is gewoon een moordwapen.” Ze vindt het moeilijk dat gesprekken over dood en geweld normaal dreigen te worden. “Dat is niet oké. Het mag niet gewoon worden.”

Wat zou je mensen willen meegeven?

“Wijsheid voor de leiders die op de knoppen drukken,” zegt ze. “En bescherming en rust voor de kinderen.”