Want Pinksteren is niet het laatste feest. Met Pasen gedenkt Israël de uittocht uit Egypte. Hoe God omzag naar Zijn volk en hoe de machten van dat grote rijk moesten buigen voor de God van Abraham, Isaak en Jakob. Maar op Pesach denkt het Joodse volk ook aan het Paaslam, daar is het feest zelfs naar genoemd. De engel sloeg in de laatste nacht de huizen waaraan het bloed van het lam kleefde over. Niet dat het Joodse volk zonder zonde was, maar het bloed bedekte dat. Bij die exodus zou het niet blijven. Telkens opnieuw zou er na de zonde van Israël en de gevolgen daarvan een nieuwe exodus komen en zou God de zonde bedekken. Jesaja spreekt over een nieuwe uittocht en de profeet Zacharia zelfs over de laatste, als voorbereiding op het grote feest van Loofhutten.

Verwachting

In de kerk denken we met Pasen aan het offer van Christus, het Lam van God dat de zonden van de wereld wegneemt en aan de opstanding, de bevrijding uit de angst en de slavernij van de dood (Hebreeën 2:15). Jezus heeft de sleutels van de dood en van het dodenrijk. Maar als volgelingen van Jezus moeten we ook leren dat onze Meester de overste van de wereld overwonnen heeft en daarmee de terugkeer van de kinderen van Israël mogelijk maakt en het herstel van het Koninkrijk van Israël. We lezen dat in het Evangelie van Johannes (11:52, 12:31). Paulus schrijft dat Jezus aan het kruis de machten ontwapend heeft (Kolossenzen 2:15). Pasen wekt dus de verwachting van nog meer bevrijding. Jezus is de Levende, de Overste van de koningen van de aarde. Hij is de Alfa, maar ook de Omega.

Vieren

Pinksteren was nodig. Als het volk van God bevrijd is uit de macht van de farao, moet het leren hoe te leven in het Beloofde Land. Het is ook verlost om de Heere te dienen. Hoe vaak had Mozes dat niet gezegd. Bij de Sinaï spreekt God tot Zijn volk. Hij noemt het een heilig priestervolk en Hij geeft het Zijn verbond en geboden. Het feest van Pinksteren viert dat. Israël geniet van de Thora en heeft de woorden van God lief.

Geboden

De kerk doet dat ook. Het viert dat de Heere door Zijn Geest de geboden in ons hart legt. Johannes laat dat zien. Hij schrijft dat wie in God blijft Zijn geboden moet doen, dat die geboden niet nieuw zijn en dat zijn lezers ze kennen, maar dat nu de Geest van God ons te hulp komt en onze relatie met God bewaakt (1 Johannes 2:7 en 4:13). Johannes spreekt ook over de verzoening en dat het niet alleen voor Israël, voor ‘ons’ is, maar voor de gehele wereld. Hij schrijft voor Joden, maar laat merken dat het ook voor de gelovigen uit de volken is. En dat vieren we ook op Pinksteren. Weliswaar is de eerste niet-Jood Cornelius en we leren hem kennen in Handelingen 10, maar op het Pinksterfeest zijn ook Jodengenoten. Dat staat er niet voor niets in Handelingen 2:10.

Loofhuttenfeest

Je zou kunnen zeggen dat met de twee hoge feesten, Pasen en Pinksteren, de gaven van het Nieuwe Verbond dat de Heere sluit met Juda en Israël zichtbaar worden: met Pasen de verzoening en met Pinksteren de Geest die de wet in het hart legt. Dat is niet minder dan een voorbereiding op het derde feest, het feest van de voleinding: Loofhuttenfeest. Pasen en Pinksteren roepen de verwachting wakker van de komst van Gods Koninkrijk, de ultieme verlossing. Pasen en Pinksteren staan in zekere zin in dienst van wat nog komen moet. Als de Messias komen zal en Zijn voeten zullen staan op de Olijfberg. Als de twaalf leerlingen als koningen zullen regeren over de twaalf stammen van Israël, die dus teruggekeerd zijn uit den vreemde. En als de volkeren zullen optrekken naar Jeruzalem om hun wapens van de hand te doen, om de Thora te leren die uitgaat van Sion, en om de Heere te aanbidden op het hoge feest van Loofhutten, een feest waarop de blijdschap om wat God geeft het grote gebod is.

Deze overdenking verscheen eerder in onze maandkrant Israël Aktueel. Klik hier om gratis abonnee te worden!