In de uitzending vertelt Ali over zijn jeugd in het vluchtelingenkamp. Hij vergelijkt het leven er met wonen “in een blik sardientjes”. De huizen, straten en scholen zijn volgens hem overvol. Als kind miste hij vooral ruimte om te spelen. Op de UNRWA-scholen waar hij onderwijs volgde en die hij later voor zijn werk bezocht, zaten soms 55 tot 60 leerlingen in één klas.

Op de ochtend van 7 oktober zag Ali beelden van de aanvallen van Hamas op sociale media. “Het was zo verdrietig om zulke verschrikkelijke beelden te zien, het was ongelooflijk”, zegt hij. “Ze waren trots op wat ze deden, terwijl ze onschuldige mensen vermoordden.” De reacties in zijn omgeving waren volgens hem verschillend. Een deel van de Palestijnen zag de aanval als een overwinning, terwijl anderen vooral bezorgd waren over de gevolgen. “De meesten maakten zich druk om hun inkomen”, vertelt Ali. Tegelijkertijd zegt hij dat er mensen waren die snoep uitdeelden en de aanval vierden.

Sinds 7 oktober 2023 is zijn dagelijks leven veranderd. Er zijn volgens Ali meer checkpoints en Israëlische militaire operaties op de Westelijke Jordaanoever. Daarnaast verloren veel Palestijnen die voorheen in Israël werkten hun inkomen, zo ook Ali zelf. “Er werkten 200.000 Palestijnen in Israël. Zij voorzagen een miljoen mensen aan inkomen, maar zijn nu hun baan kwijt. Stel je dat eens voor.”

Contact met Joodse inwoners

Ali spreekt in de uitzending ook over geweld van extremistische Joodse kolonisten. Volgens hem nam dat geweld na 7 oktober toe, vooral in bepaalde gebieden in het noorden van de Westelijke Jordaanoever. Hij benadrukt echter dat zijn eigen ervaringen met Joodse inwoners van nederzettingen niet uitsluitend negatief zijn.

“Ik had een goede relatie met kolonisten, een vriendschap. We bouwden dingen samen”, vertelt hij. Ook tijdens de oorlog bleven zij contact houden en vroegen ze hoe het met elkaar ging. Ali gebruikt zelf liever niet het woord kolonisten voor de mensen die hij kent. “Ik noem ze geen kolonisten. Het zijn mensen, net als ik.”

Volgens hem verschillen de verhoudingen per gebied. In sommige plaatsen bestaan goede contacten tussen Palestijnen en Joodse inwoners. Hij vertelt dat Palestijnse dorpen bevriende Israëli’s soms om hulp vroegen wanneer zij werden bedreigd door extremisten.

“Sommige Palestijnse dorpen belden hun vrienden, kolonisten, met de vraag om hen te beschermen tegen andere kolonisten. En dat gebeurde ook”, zegt Ali. Zelf was hij naar eigen zeggen bij meerdere van zulke situaties betrokken.

Kritiek op Palestijnse leiders

Ali beperkt zijn kritiek niet tot Hamas. Hij spreekt ook over de Palestijnse Autoriteit, UNRWA en de positie van Palestijnse vluchtelingen. Volgens hem hebben internationale hulporganisaties niet alleen voorzieningen geleverd, maar ook bijgedragen aan het in stand houden van een vluchtelingenidentiteit.

Daarnaast plaatst hij vraagtekens bij demonstraties voor Palestina in Europa en de Verenigde Staten. Hij vraagt zich af hoeveel demonstranten weten over het dagelijks leven van Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever. “Kennen ze mij? Kennen ze mijn strijd? Wat weten ze eigenlijk echt?”, vraagt hij. „Mensen die ons willen helpen, zijn soms juist onze vijand, omdat ze ons niet kennen.”

In de volledige uitzending vertelt Ali over zijn familiegeschiedenis, het leven in het vluchtelingenkamp, de gevolgen van 7 oktober en zijn contacten met Palestijnen en Israëli’s. Ondanks de risico’s. “Ik wil niet blijven hangen in het verleden, maar de realiteit onder ogen komen. Denkend aan en hopend op een betere toekomst voor Palestijnen en Israëli’s.”

Bekijk de volledige uitzending met Ali Salim: