De al jaren onderdrukte bevolking staat op. In grote getalen trekken ze naar de pleinen en laten ze horen dat ze het zat zijn. Ze willen de verdreven prins terug. Ze willen vrijheid om te leven zonder het juk van de islamitische wetgeving. Inmiddels zijn duizenden neergeschoten door de kogels van de Republikeinse Garde, dezelfde garde die alle aanvallen op Israël aanstuurde door zijn bondgenoten Hamas en Hezbollah, en door het bewind in Jemen. De situatie is zeer spannend. Komt er een nieuwe wind, en zullen de stukken op het schaakbord van het Midden-Oosten opnieuw geplaatst worden?

En ik verbaas me weer over de media en de politiek, over de vele vooraanstaande personen in cultuur en sport. Dit keer vanwege de oorverdovende stilte. Na een aantal dagen van protesten kwam het journaal aarzelend met berichtgeving, en werd verondersteld dat het ging over economische onrust. Politici reageerden uiterst voorzichtig, en van een aantal partijen kwam er pas een reactie nadat het reces afgelopen was. Niets over de doodscultuur die er al jaren heerst, nauwelijks iets over het gebrek aan vrijheid dat er voor het Iraanse volk is. De vele christenen in Iran kunnen eigenlijk alleen in stilte hun geloof belijden, en ook de Joodse gemeenschap houdt zich gedeisd.

Die stilte in de media is zout in de wond na de enorme ophef die er twee jaar lang is geweest over de verdediging van Israël na de walgelijke aanval van Hamas op 7 oktober 2023. Israël streed in een oorlog tegen terroristen en werd weggezet als bloeddorstig monster. De VN sprak zich uit, regeringsleiders wisten het beter, en zelfs het Nederlandse kabinet viel nogmaals, omdat er volgens velen te weinig gedaan werd aan de veroordeling van Israël. In grote rode-lijn-demonstraties verhief de massa zich. En opvallend: bij anti-Israëldemonstraties was geregeld de vlag van het regime in Iran te zien…

Toen Israël te maken kreeg met een genocidale jihad, die zijn hoogtepunt kende in de gruweldaden van 7 oktober, stroomde de Westerse wereld de straat op om tegen Israël te protesteren. Niet tegen Hamas. Niet tegen de ideologie die verkrachting verheerlijkt, kinderen ontvoert, en openlijk streeft naar de vernietiging van de Joden. Tegen Israël en het Joodse volk. En vandaag zien we dit op een extreme manier: als er geen Joden in het spel zijn, zwijgt de wereld. No Jews, no news.

De media en activisten die het afslachten van christenen in Nigeria negeren, en nu dus de Iraniërs die worden gemarteld door hun regime, vinden plotseling grenzeloze energie wanneer de Joodse staat actie onderneemt om zijn burgers te beschermen. In New York, Londen en Amsterdam worden mensen gevoed met regelrechte leugens over Israël, en worden acties gefaciliteerd om die publiekelijk te roepen.

Laten we stoppen met het volgen van de koppen van het nieuws. Laten we stoppen met het beoordelen van situaties aan de hand van de media. Laten we stoppen ons druk te maken over zaken waarvan media zeggen dat ze belangrijk of waar zijn. Laten we ons richten op de realiteit.

Israël is de Joodse staat, weliswaar seculier, maar gebaseerd op het Jodendom. Het is een land waar een hoog moraal heerst, veel goed gedaan wordt, en waar velen oprecht leven met de God van hun vaderen. In Israël is het stil op Jom Kippoer; daar is de rust van de sabbat, en daar wordt zegen gezocht voor elke bevolkingsgroep. Het is de Joodse staat die in de frontlinie vecht tegen extremisten die vrouwen tot slaaf maken, dissidenten vermoorden, en de dood aanbidden. Daarom is Israël een ergernis, en daarom wordt het gedemoniseerd. De waarheid over Iran wordt begraven, terwijl leugens over Joden worden uitvergroot.

Het grote kwaad waarmee de wereld vandaag de dag wordt geconfronteerd, is de genocidale jihad: een ideologie die zich openlijk inzet voor de verovering en vernietiging van de wereld in naam van Allah. Israël staat in de frontlinie van deze oorlog en confronteert die jihad.

We moeten trots achter de Joodse staat Israël blijven staan. We zoeken betrouwbare informatie in de wirwar van verwarring. En vandaag staan we aan de kant van het Iraanse volk, dat moedig vrijheid eist van zijn onderdrukkers, vrijheid ook voor de vele christenen onder hen.

En laten we bovenal bidden om de vervulling van Gods beloften, zoals we die kennen uit de profeten. Laten we de Bijbel bestuderen en ons laten verlichten in deze duistere wereld door Zijn heldere kompas. Want één ding weten we zeker: Jeruzalem zal de stad van de vrede zijn, als de Messias zich openbaart.