Als het gaat om de waarheid over het Joodse volk, in en buiten Israël, lijkt de situatie echter hopeloos. Om enkele recente voorbeelden te noemen:

• De “prestigieuze” Pulitzerprijs voor de beste journalistieke foto werd toegekend aan de Gazaan Saher Alghorra voor een foto in The New York Times, die ook in vele Nederlandse nieuwsmedia verscheen. De foto toont een uitgemergelde jongen in de armen van zijn moeder, genomen in Gaza. Het onderschrift luidde: moeder met haar gewonde, uitgemergelde zoon op weg naar het ziekenhuis, nadat hij probeerde voedsel te bemachtigen. De werkelijkheid was echter dat deze jongen leed aan een erfelijke ziekte, maar moest dienen als bewijs van de vermeende genocide door Israël in Gaza.
• Burgemeesters van Amsterdam en Utrecht die meedoen aan de herdenking van de “Arabische Nakba” (letterlijk: catastrofe). Zij leggen kransen bij nationale monumenten om het aan Israël toegeschreven leed van Palestijnen sinds 1948 te gedenken. Daarbij lijken zij te vergeten dat één op de vijf inwoners van de staat Israël van Arabische afkomst is. Deze Arabische Israëli’s hebben dezelfde rechten als Joodse inwoners. Zij hoeven niet in het leger, maar kunnen wel hun eigen bestuurders, burgemeesters en volksvertegenwoordigers kiezen — rechten die Arabieren in geen enkel ander moslimland hebben. De gevluchte Arabieren uit 1948 hebben in veel Arabische landen, zoals Libanon, Egypte, Jordanië en Syrië, nauwelijks rechten gekregen. Zij leven vaak in vluchtelingenkampen met beperkte vrijheden. Daarentegen werden meer dan 800.000 Joden uit Arabische landen en Iran — na het achterlaten van al hun bezittingen — opgenomen in Israël.
• Onze “kwaliteitsmedia”, zoals NRC, Trouw en de NOS, weigeren tot op heden aandacht te besteden aan het[SvO1] recent verschenen rapport over seksueel en ander geweld van 7 oktober 2023, gebaseerd op meer dan 1800 uur videomateriaal, 10.000 foto’s en 430 interviews. Tegelijkertijd hebben zij in de afgelopen jaren, feitelijk sinds 2007, vaak zonder kritische toetsing, berichten van de terreurorganisatie Hamas overgenomen, waardoor het Joodse volk beschuldigd kon worden van genocide, etnische zuivering en kolonisatie. Oude beschuldigingen waarbij het slachtoffer tot dader wordt gemaakt. Jodenhaat waaronder het Joodse volk al meer dan 3500 jaar gebukt gaat.
• Trouw publiceerde op de voorpagina een foto van een Israëlische militair met een vlag op een portie hummus, met als bijschrift: “Hoe Israël zich hummus toe-eigende.” De boodschap die bij de lezer moet worden ingeprent: Joden willen zich niet alleen land met geweld toe-eigenen, maar zelfs de hummus van Arabieren afpakken. Het geweld tegen de Joodse staat, met als doel het Joodse volk de Middellandse Zee in te drijven, blijft daarbij onbenoemd. Evenmin wordt vermeld dat ongeveer de helft van de bevolking van Israël van Sefardische afkomst is — rechtstreeks of via landen rond de Middellandse Zee gevlucht uit moslimlanden.
• Het cordon dat is ontstaan rond iedereen die iets positiefs zegt over Israël — laat staan over Netanyahu of over plaatsen als Jeruzalem, Judea en Samaria. Wie zich niet publiekelijk distantieert, wordt buitengesloten. Dezelfde methode van uitsluiting wordt toegepast op universiteiten, binnen de overheid en in het bedrijfsleven op medewerkers die anders denken over Israël. Wat mij daarbij het meest intrigeert, is de enorme haat die erachter schuilgaat. Als het gaat over landen als Soedan, Congo, Nigeria, Noord-Korea of China, zie ik nauwelijks emotie. Maar wanneer het Joodse volk zich niet gewillig naar de slachtbank laat leiden, leidt dat tot boosheid en bitterheid.
• Soms horen we mooie woorden van overheidsdienaren bij herdenkingen van de Holocaust en de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Toch proberen sommigen een verband te leggen met de vermeende genocide door Israël in Gaza. Met als ondertoon: dat is de Holocaust van nu, de slachtoffers van toen zijn nu daders geworden. Zo walgelijk.
• Veel Joden in Nederland voelen zich onveilig en opnieuw afgewezen in een land waar hun voorouders zich vierhonderd jaar geleden vestigden. Zij denken na over vertrek. Niet naar een ander Europees of overzees land, want de opnieuw opgelaaide Jodenhaat is geen exclusief Nederlands verschijnsel, maar wereldwijd zichtbaar.

Wat kan ons dan nog hoop geven in deze wereld van leugen en bedrog? Alleen Gods Woord, zoals opgetekend door de profeten van Israël. Bijvoorbeeld in Zacharia 12, waar wordt gesproken over de verlossing van Israël en Gods afrekening met de volken die Israël hebben beschimpt en vernederd. God zal Jeruzalem maken tot een steen die alle naties moeten optillen, maar zij zullen zich eraan vertillen en zichzelf verwonden. Hij maakt Jeruzalem tot een schaal van bedwelming voor alle volken. Zij raken in verwarring, kunnen niet meer helder denken en komen ten val door hun houding tegenover Gods volk. Het Joodse volk zal uitredding en genoegdoening ontvangen. Maar wee degene die het nageslacht van Abraham, Izaäk en Jakob schade toebrengt.

En dan geeft het hoop dat er nog altijd veel mensen zijn die de leugen niet geloven, die naast het Joodse volk blijven staan, wat er ook gebeurt. Professoren en lectoren, journalisten, onderwijzers, medici, predikanten en voorgangers, organisaties én gewone mensen zoals jij en ik, die het goede nieuws blijven delen over Israël en het wonder van de terugkeer en het herstel van het Joodse volk na bijna tweeduizend jaar verstrooiing.

En dan nog dit: zoals God zegt in Jesaja 55:8-9: “Want Mijn gedachten zijn niet jullie gedachten, en jullie wegen zijn niet Mijn wegen. Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan jullie wegen, en Mijn gedachten dan jullie gedachten.”

En dat geeft hoop.