Dat is veelzeggend. Het evangelie loopt uit op de hemelvaart, als de bekroning van Jezus’ aardse bediening. Alles wat in de Thora van Mozes, in de Profeten en in de Psalmen over Hem geschreven staat, heeft Hij vervuld (Lukas 24:44) in kruis en opstanding op de derde dag. En nu moet in Zijn Naam bekering en vergeving van zonden gepredikt worden onder alle volken, te beginnen bij Jeruzalem. Dat wordt de missie van de apostelen als zij de heilige Geest ontvangen hebben, de belofte van de Vader.

En dan lezen we dat Jezus hen meenam naar buiten tot bij Bethanië, op de Olijfberg dus. En terwijl Hij hen zegende, verwijderde Hij zich van hen en werd Hij opgenomen in de hemel. En de apostelen keren terug naar Jeruzalem ‘met grote blijdschap’ en zijn dan voortdurend in de tempel om God te danken. En daar zullen we ze dan ook vinden als Lukas in Handelingen de uitstorting van de heilige Geest beschrijft.

Het Evangelie van Lukas eindigt op de avond van de dag van de opstanding, de eerste dag. De hemelvaart is het eerste teken van de nieuwe werkelijkheid die met Jezus’ opstanding is aangebroken.

In het boek Handelingen begint Lukas bij de dag ‘waarop Hij opgenomen is’. Maar dan heeft hij het over veertig dagen waarin Jezus telkens levend (staat er met nadruk bij) aan de apostelen verschijnt. En daarna beschrijft hij nog eens, maar nu met meer details, dat moment dat Jezus opgenomen wordt in de hemel.

Nu vallen twee dingen op. We weten het allemaal, maar het is goed om elkaar daar steeds weer aan te herinneren. Net voor de hemelvaart vragen de apostelen naar het herstel van het koninkrijk voor Israël. En in die veertig dagen spreekt Jezus met Zijn leerlingen over de dingen die het Koninkrijk van God betreffen. Het is een voortzetting van die avond na de opstanding, waar Hij sprak over de vervulling van de Bijbel: de Wet, de Profeten en de Geschriften (Psalmen). De vervulling daarvan is het koninkrijk van God – het herstel van het volk Israël in het land Israël, het herstel van het koningschap van David in Jeruzalem, de uitbreiding van dit Messiaanse koninkrijk naar alle volken.

En dat wordt allemaal verder uitgewerkt in het boek Handelingen, door de verkondiging van de apostelen. De vervallen hut van David wordt weer opgericht, zegt Jakobus (Handelingen 15), doordat er zich door de verkondiging van het evangelie een ‘volk uit de volken’ bij Israël voegt. Dat is de kiem van het Messiaanse rijk: Jeruzalem, Israël het midden, en daar omheen de volken ieder in hun eigen gebied, maar met de oriëntatie op Jeruzalem.

En het andere dat opvalt, is dat ze Jezus zullen zien komen zoals Hij naar de hemel gegaan is. Zo staat het er eigenlijk. Jezus, de Messias, is de Komende – vanaf toen tot nu toe in de verkondiging van het evangelie. En als die beweging voltooid is, in heerlijkheid, op de wolken, zal Hij voor altijd regeren op de troon van Zijn vader David in Jeruzalem.