Op de Amsterdamse Van Baerlestraat, bij het Concertgebouw, wachtte ik op mijn zusje. We hadden besloten dat we iets moesten doen tegen die achterlijke Rode Lijn-demonstratie die onze stad zou platleggen, een manifestatie georganiseerd door lieden met Hamas banden.

Wij dachten: Hoe kan het dat duizenden mensen niet beseffen dat ze niet juist geïnformeerd zijn, dat ze in de Hamas PR-campagne zijn getrapt, dat ze niet weten dat er onlangs een rapport is uitgekomen met de uitkomst dat de Gazaanse bevolking in 2025 in omvang met 1.2 procent is gegroeid (hoezo genocide?), dat er geen honger is, dat er geen genocide wordt gepleegd en dat de cijfers die Hamas aandraagt niet kloppen (The Washington Free Beacon/ Adam Kredo, 4-11-2026).

Echter de stoet Rode Lijners was veel te enthousiast om de werkelijkheid onder ogen te zien want ze trappelden van ongeduld om hun medeleven met de Gazanen te betuigen. Je zag dat ze tot de verschillende organisaties zoals Oxfam Novib en Save the Children behoorden omdat ze emblemen en truien met opdruk droegen. Misschien leden ze wel aan het zogenaamde dader-syndroom waarover ik heb gelezen in een van de appgroepen waarvan ik deel uitmaak.

De NGO’s hebben de afgelopen twintig jaar miljoenen dollars en euro’s in Gaza geïnvesteerd, bedoeld voor het aanleggen van een haven, een strand; het maken en ontwikkelen van een economische infrastructuur; opzetten van onderwijsinstellingen en vrouwencentra waarbij ik altijd hoop dat Palestijnse vrouwen leren dat je geen twaalf kinderen hoeft te krijgen maar dat drie kinderen ook goed zijn.

Niets van dit alles is gebeurd. De miljoenen zijn besteed aan het bouwen van ondergrondse tunnels, aan wapentuig, aan het militair trainen van jongeren en aan de vette bankrekeningen van de Hamas-leiders die aan het zwembad in Quatar resideren. De NGO’s zouden nu lijden aan het daders-syndroom omdat ze deep down beseffen dat ze mede schuldig zijn aan de opkomst van Hamas (sinds 2007 is Hamas de baas in Gaza en dus mede schuldig aan de oorlog in Gaza en het lijden van Gazaanse kinderen). Dit proberen ze goed te maken met veel kabaal, Rode Lijn-acties en mensonterende portretten van Anne Frank die op zo’n demo niet thuis hoort. Ach, dit is maar een theorie. Rest het gruwelijke feit dat oud-burgemeester Job Cohen meeliep, alle linke wethouders van Amsterdam, en andere oud-politici.

Ons plan was dat mijn zusje een spandoek zou ophouden met de tekst ‘Geef Jodenhaat geen podium’ en ik zou de Israëlische vlag dragen. We zouden geen lawaai maken. Met een glimlach zouden we de boodschap uitdragen. Een man met een Arabisch uiterlijk vroeg mijn zusje wat er op haar spandoek stond. Waarschijnlijk vermoedde hij dat wij niet bij de Rode Lijners hoorden want we droegen blauwe en witte kleren. Hij leek aanvankelijk geïnteresseerd.

Mijn zusje liet het spandoek zien en hij maakte foto’s. Toen ik de Israëlische vlag uitrolde, pakte die man opeens de vlag af en rende weg. Wij renden achter hem aan, maar werden door allochtone omstanders tegengehouden. Die blokkeerden de doorgang. De dief lachte keihard en je zag de Israëlische vlag in zijn jaszak zitten. Er was een politieman bij en die zei: "Ja ik heb het wel gezien" maar hij greep niet in.

"Dat is onze vlag, wat als het onze portemonnee was", stamelde mijn zusje.

Ik rende nog een keer achter de dief aan, had hem bijna te pakken maar ik werd door omstanders naar de grond gewerkt op zo’n wijze dat ik eigenlijk nauwelijks kon opstaan. Iedereen lachte me uit. Het waren twee Hollandse Rode Lijners – ik schat van diep in de zeventig - die me hielpen met opstaan. Mijn zusje was achter me aan gerend en kon de dader nog net met een stok van het spandoek slaan. Ze werd weggesleurd door de politie.

Ik liep naar mijn zusje en de politie toen een Palestijn met een megafoon naar ons toekwam en die krijste in onze oren: ‘Babykillers, babykillers’. Ik wilde die man wegtrappen, zo boos was ik, maar de politie ging ervoor staan en sommeerde ons mee te komen. Toen we dat niet snel genoeg deden, gingen ze brullen. Nu ben ik slechts 1,66 meter hoog en mijn zusje is kleiner dan ik, dus ik vroeg waarom ze ons aanraakten, waarom ze ons als criminelen behandelden.

"Jullie moeten hier weg."

Zeven man stond om ons heen. Op de Van Baerlestraat. De politie duwde in onze rug, duwde tegen onze borsten, duwde tegen onze hoofden. Er werd gewezen naar een klein pleintje tegenover het Concertgebouw waar de historische bijbelkiosk en veel fietsen staan.

"Daar mogen jullie staan. Dat heeft de burgemeester bepaald", zei de politie terwijl ze naar de Bijbelkiosk wezen. "Hier mag je geen spandoek en Israëlische vlag laten zien."

"Wij weten niks van wat wel en niet mag. We wilden hier in stilte staan, we doen geen vlieg kwaad."

"Nee dat mag dus niet," zei een van de politiemannen.

Ik zei tegen mijn zusje: "Kom we gaan naar oom en tante." We probeerden weg te komen, richting de Johannes Vermeerstraat waar onze oom en tante altijd hebben gewoond.

"Waar gaan jullie naartoe? Hee blijf staan. We hebben jullie foto’s genomen. Als jullie terugkomen dan worden jullie aangehouden. We weten wie jullie zijn. En als je niet weg gaat kunnen we jullie veiligheid niet garanderen."

We waren in tranen.

Mijn zusje zei: "Hoe is het mogelijk? De minister van justitie Van Weel heeft begrip voor burgemeester Halsema dat ze de Hamas vlaggen op de Dam toestaat maar ze verbiedt de Israëlische vlag."

Dit artikel is met toestemming overgenomen van NieuwRechts.

Bekijk ook deze uitzending met Sivan Behr over de Holocaust en Jodenhaat: