Deze week ziet de achterkant van het borduurwerk eruit als een puinhoop. De VN hebben de nalatenschap van Durban gevierd, terwijl meer dan veertig landen niet aanwezig waren. Twaalf landen leggen sancties op aan goederen uit de nederzettingen in Judea en Samaria en de Golanhoogten. De onderhandelingen over de Straat van Hormuz zijn vastgelopen. De Palestijnse Autoriteit vertelt de VN dat ze hervormingen heeft doorgevoerd terwijl de feiten het tegendeel aantonen, en Israël gaat op 27 oktober onder dreiging naar de stembus. Het lijkt allemaal niet op een ontwerp.

De bovenkant van het borduurwerk toont Gods patroon. Het Joodse volk viert het Loofhuttenfeest. Joden over de hele wereld zitten nu in kwetsbare bouwsels (soekot), die hen eraan herinneren dat God hun voorouders in de woestijn beschutting bood toen niets anders dat deed. Dit herinnert ons eraan dat God, die beloofde dat Israël zou blijven bestaan zolang de zon en de maan bestaan (Jeremia 31:35-37), de draden niet heeft losgelaten. “Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel, maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht” (1 Korintiërs 13:12).

Durban 25 jaar: een conferentie vieren die antiracisme als wapen tegen de Joden heeft ingezet

Op 28 september hield de Algemene Vergadering van de VN een bijeenkomst op hoog niveau in New York ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van de Verklaring en het Actieprogramma van Durban uit 2001. Het thema, ‘Mobiliseren van wereldwijde publieke steun voor de volledige en effectieve uitvoering’ van de tekst van Durban, en een politieke verklaring waarin de oorspronkelijke tekst werd herbevestigd, maakten duidelijk dat de VN Durban niet aan een herziening onderwierpen, maar juist vierden.

Meer dan veertig landen bleven weg, een stijging ten opzichte van de 38 landen die bij de twintigste verjaardag in 2021 afwezig waren. De Israëlische VN-ambassadeur Danny Danon vatte hun boodschap als volgt samen: “Antisemitisme mag niet worden gevierd, en haat tegen Israël mag niet worden gelegitimeerd onder het mom van de strijd tegen racisme.”

Waarom een document tegen racisme boycotten? In Dispatches from the Ship of the Wise schrijft Gregory Lafitte, tijdens de Dagen van Ontzag, over de oorsprong van dit antwoord in het jaar 1975, toen Algemene Vergadering-resolutie 3379 het zionisme bestempelde als een vorm van racisme. Vanuit elk continent kwamen waarschuwingen. Groot-Brittannië zei dat het het risico liep “deze hele organisatie in diskrediet te brengen”; Ethiopië noemde de gelijkstelling “onvoorstelbaar”; Zambia vreesde dat het de strijd tegen apartheid zou ondermijnen.

De Amerikaan Daniel Patrick Moynihan zag het grootste gevaar: het corrumperen van de taal van de mensenrechten, “de enige taal waarmee de kleinen kunnen worden verdedigd”, waardoor de kwetsbaren hun middel om in beroep te gaan zouden verliezen. De resolutie werd in 1991 ingetrokken, maar, zoals Lafitte het stelt: “Intrekking is geen herstel.”

Durban is de plaats waar het gif opnieuw opdook. Israëlische en Joodse ngo’s werden buitengesloten van de voorbereidende bijeenkomst in Teheran, en vroege versies van de teksten spraken over “holocausts” (meervoud) en vergeleken het Israëlische beleid met het nazisme. Het parallelle ngo-forum bestempelde Israël als een “racistische apartheidsstaat” die schuldig zou zijn aan “daden van genocide”, eiste de herinvoering van Resolutie 3379 en riep op tot een isolatie van de Joodse staat naar Zuid-Afrikaans voorbeeld.

Jonge Joodse activisten merkten dat zij uit de antiracistische beweging werden geduwd vanwege hun verbondenheid met Israël. De Verenigde Staten en Israël verlieten de conferentie. De uiteindelijke regeringsverklaring nam een gematigder standpunt in: zij herdenkt de Holocaust en veroordeelt antisemitisme. Toch werd het kader waarin Israël als het enige conflict werd aangewezen nooit volledig verwijderd, en de ngo-verklaring werd nooit officieel verworpen.

Daarom is een herbevestiging in feite een goedkeuring. Het Durban-draaiboek, waarbij woorden als ‘apartheid’ en ‘genocide’ zo ver worden opgerekt totdat ze de gewenste veroordeling opleveren, werd 22 jaar vóór 7 oktober 2023 geschreven en wordt vandaag de dag opnieuw afgespeeld.

Nu de zaak van Zuid-Afrika tegen Israël nog steeds bij het Internationaal Gerechtshof in behandeling is, heeft Ierland het Hof gevraagd om “zijn interpretatie van genocide te verruimen”, wat Lafitte “een herhaling van 1975 in juridische vorm” noemt. Durban herbevestigen zonder hiermee rekening te houden, komt neer op het goedkeuren van de methode die antiracisme tot een wapen tegen de Joodse waardigheid heeft gemaakt.

Lafitte vraagt de wereld niet om de strijd tegen racisme op te geven. Hij vraagt om een nieuwe verklaring die “racisme in al zijn vormen aanpakt en antisemitisme ondubbelzinnig afwijst”. Hij doet ook een rechtstreeks beroep op Afrikaanse en Caribische landen: “Antisemitisme mag nooit in jullie naam worden gepropageerd.”

De Dagen van Ontzag leren teshuva (inkeer), en Maimonides definieert ware berouw als het opnieuw geconfronteerd worden met dezelfde situatie en een andere keuze maken. Op 28 september stonden de VN opnieuw voor de keuze inzake Durban. Zij kozen voor herhaling.

Zeven dagen om Hormuz te heropenen: Trump zegt nee

Zeven maanden na het uitbreken van de oorlog met Iran blijft de Straat van Hormuz het scharnierpunt van het conflict. Tijdens de Algemene Vergadering van de VN vorige week onthulde de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi, die op 23 september via bemiddeling van Qatar een ontmoeting had met de Amerikaanse gezanten Steve Witkoff en Jared Kushner, een zeven-dagenplan.

Als Washington zou instemmen met een staakt-het-vuren op alle fronten, inclusief Libanon, de zeeblokkade van Iraanse havens zou opheffen, de oliesancties zou intrekken en bevroren tegoeden zou vrijgeven, zou Iran de zeestraat “aan het einde van de zevende dag” heropenen en zouden de vredesbesprekingen worden hervat, gevolgd door nucleaire besprekingen.

President Trump verwierp het voorstel de volgende dag. “Ik zou ook graag een akkoord sluiten”, zei hij op 26 september tegen verslaggevers buiten het Witte Huis. “Maar dat akkoord zou onaanvaardbaar zijn.” Later ontkende hij dat hij Teheran enige verlichting van de sancties had aangeboden: “Ik heb hen NIETS aangeboden!” Het knelpunt is de volgorde. Iran wil dat de druk eerst wordt opgeheven en dat de nucleaire kwestie voor later wordt bewaard, terwijl Washington erop staat dat elk akkoord het nucleaire programma moet aanpakken. Trump zegt dat Iran “erg tekortschiet” en dat “Iran geen kernwapen zal hebben”.

Teheran geeft geen krimp. Parlementsvoorzitter Mohammad Bagher Ghalibaf waarschuwde dat “in een regio waar wij geen olie verkopen, niemand olie zal verkopen, en als onze veiligheid niet gewaarborgd is, geen enkele infrastructuur veilig zal zijn”. De Revolutionaire Garde sprak van een “onomkeerbare Iraanse orde” boven de zeestraat. Op 28 september werd een schip tijdens het passeren ervan geraakt door een vermoedelijk projectiel, en op 29 september legde het Amerikaanse ministerie van Financiën sancties op aan nog tien leveranciers van het Iraanse leger. De Iraanse rial is gedaald tot ruim 2,5 miljoen per dollar.

De indirecte gesprekken gaan door, en een Amerikaanse functionaris omschreef ze als “positief en constructief”. Voor Israël, waar op 27 oktober verkiezingen worden gehouden, staat veel op het spel. Premier Netanyahu zegt dat er “aanwijzingen” zijn dat vijanden vóór de verkiezingen aanslagen zullen plegen.

‘Hervormingen zijn voltooid’: kunnen de VN Abbas op zijn woord geloven?

In zijn toespraak voor de Algemene Vergadering van de VN op 24 september zei Mahmoud Abbas, president van de Palestijnse Autoriteit, dat zijn regering “het nationale hervormingsprogramma had voltooid”. Hij sprak van meer “transparantie, verantwoordingsplicht, de strijd tegen corruptie en de rechtsstaat”, een socialezekerheidsstelsel “op basis van behoefte”, scholen die zijn hervormd “in overeenstemming met internationale normen” en een krachtige afwijzing van terrorisme. Zoals Khaled Abu Toameh voor Gatestone aantoont, wijst het bewijs echter op iets anders.

Neem bijvoorbeeld ‘pay-for-slay’. De PA zegt dat zij de uitkeringen aan terroristen en hun families heeft vervangen door inkomensafhankelijke sociale bijstand. Toch schatte het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken de uitkeringen voor 2025 op 156 miljoen dollar.

In april 2026 constateerde het ministerie van Buitenlandse Zaken dat de PA nog steeds “een compensatiesysteem ter ondersteuning van terrorisme via nieuwe mechanismen en onder een andere naam” hanteert, en de Europese Commissie erkende in november 2025 dat de uitkeringen niet waren gestopt. Volgens Bassam Tawil heeft de televisiezender van de PA zelf toegegeven dat het gezondheidszorgstelsel “op instorten staat”. Toch wordt er geld gevonden voor terroristen.

Scholen en de rechtsstaat vertellen hetzelfde verhaal. IMPACT-se constateerde dat Palestijnse schoolboeken “in wezen ongewijzigd” zijn gebleven, nog steeds “jihad en martelaarschap” en de “verheerlijking van terrorisme” bevorderen en vredesinspanningen afwijzen. De waarnemingsgroep Lawyers for Justice registreerde in 2025 219 schendingen door troepen van de PA, waaronder 26 gevallen van marteling en willekeurige arrestaties van journalisten, leraren en activisten.

Dan is er nog de belofte van een Palestijnse staat met “één wapen en zonder milities”. In de aanloop naar de parlementsverkiezingen die voor 28 november zijn gepland, streeft Abbas naar verzoening met Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad, groeperingen die deze voorwaarden openlijk afwijzen. Tawil stelt dat de verkiezingen vooral een gebaar zijn naar westerse donoren.

Regeringen die nu een Palestijnse staat erkennen, vertrouwen op deze toezeggingen. Uit het verleden van de PA blijkt dat bij de VN de woorden veranderen, terwijl het gedrag hetzelfde blijft.

Wat betekent dit voor christenen?

De Bijbel laat christenen niet neutraal staan ten opzichte van Gods volk Israël. Paulus waarschuwt gelovigen uit de heidenen: “Beroem u dan niet tegenover de takken. En als u zich beroemt: U draagt de wortel niet, maar de wortel u”, “want de genadegaven en de roeping van God zijn onberouwelijk” (Romeinen 11:18,29). Gods verbond met Israël zal net zo lang standhouden als de zon, de maan en de sterren (Jeremia 31:35-37). Hoe we het Joodse volk behandelen, is van belang: “Ik zal zegenen wie u zegenen” (Genesis 12:3). En Jezus berispte degenen die “de tekenen van de tijden” niet konden duiden (Matteüs 16:3). Net als de mannen van Issachar moet de Kerk “inzicht in de tijden” hebben (1 Kronieken 12:32).

Als we naar de onderkant van het borduurwerk kijken, zien we de moderne staat Israël die in 1948 werd gesticht. Het is een seculiere staat, met zowel Joodse als niet-Joodse burgers. Vanuit werelds perspectief is de geschiedenis van de moderne staat Israël rommelig en verwarrend.

Maar als we naar de bovenkant van het borduurwerk kijken, zien we Gods bedoelingen met de wereld door bijbelse (geestelijke) ogen. ‘Israël’ verwijst in de Bijbel naar de nakomelingen van Jakob (die ‘Israël’ werd genoemd nadat hij met God had geworsteld: Genesis 32:28). Tegenwoordig noemen we hen doorgaans ‘het Joodse volk’ (het woord ‘Jood’ is afgeleid van ‘Juda’, een van Jakobs zonen, en de term die wordt gebruikt om te verwijzen naar de twee stammen Juda en Benjamin). God brengt Zijn volk naar huis, als een teken en een waarschuwing voor de volken.

Het punt is dat we verder moeten kijken dan de seculiere wereld om de geestelijke realiteit te begrijpen van Gods eeuwige omgang met Zijn verbondsvolk.

Het is niet onze taak om elke draad te begrijpen, maar om te blijven bidden, om Israël trouw terzijde te staan en om op de Wever te vertrouwen.

Gebed

Bid voor Israël en haar leiders, opdat zij in een week vol verwarde draden voorbij de knopen van diplomatie, sancties en oorlog zouden kijken naar de God die Zijn verbond nakomt.

Bid dat de Heere Zijn volk met wijsheid zal leiden nu de verkiezingen van 27 oktober in Israël naderen.

Bid voor de vijanden van het Joodse volk, van de zalen van de VN tot de heersers in Teheran, opdat de duistere draden die zij weven door Gods hand worden omgebogen naar bekering en vrede.

Bid voor de vrede van Jeruzalem, zowel voor Israëli’s als voor Palestijnen, en voor allen die moe zijn van een patroon dat zij niet kunnen doorgronden.

En bid voor de spoedige komst van de Messias van Abraham, Isaak en Jakob, wanneer de Wever het doek zal omdraaien en zal blijken dat elke draad zijn plaats had.