Matteüs 15 geeft altijd wat ongemak en onduidelijkheid. Niet alleen omdat Jezus bijzonder afkeurend lijkt te zijn richting de Kananese vrouw – Hij vergelijkt haar zelfs met een hond die slechts kruimels eet – maar ook omdat Hij zelf stelt dat Zijn roeping niet verder reikt dan “de verloren schapen van het huis van Israël”. Hoe moeten we dit alles zien? Wat is onze plaats als niet-Joden? In deze serie willen we dieper ingaan op de vraag wie Jezus is en waarom Hij zich tot Israël richt.

Laten we het gedeelte uit Matteüs 15 eerst lezen.

Matteüs 15

21. En Jezus ging vandaar weg en vertrok naar het gebied van Tyrus en Sidon. 22. En zie, een Kananese vrouw, die uit dat gebied kwam, riep naar Hem: Heere, Zoon van David, ontferm U over mij! Mijn dochter is ernstig door een demon bezeten. 23. Maar Hij antwoordde haar met geen woord. En Zijn discipelen kwamen naar Hem toe en vroegen Hem: Stuur haar weg, want zij roept ons na. 24. Hij antwoordde en zei: Ik ben alleen maar gezonden naar de verloren schapen van het huis van Israël. 25. Maar zij kwam dichterbij, knielde voor Hem neer en zei: Heere, help mij! 26. Hij antwoordde echter en zei: Het is niet behoorlijk het brood van de kinderen te nemen en naar de hondjes te werpen. 27. Zij zei: Ja, Heere, maar de hondjes eten ook van de kruimels die er vallen van de tafel van hun bezitter. 28. Toen antwoordde Jezus en zei tegen haar: O vrouw, groot is uw geloof; het zal gebeuren zoals u wilt. En haar dochter was vanaf dat moment gezond.

Roeping, Koning en zegen

Aan de hand van de volgende drie punten willen we de vraag beantwoorden waarom Jezus begon bij Israël:

• De roeping van het volk
• De Koning van het volk
• De zegen van het volk

In het volgende artikel zullen we dieper ingaan op het eerste deel: de roeping van het volk.