Israël was voor Lynn geen thema van betekenis, totdat het dat ineens wél werd. Voor het eerst zag ze wat er altijd al stond. Israël werd een sleutel in het verstaan van de Bijbel en verdiepte haar geloof op een manier die ze eerder niet kende.
Waar stond je eerst als het ging om Israël?
“Israël had voor mij vroeger eigenlijk niet echt een diepe betekenis. Natuurlijk kende ik het als ‘het land van God’ en ik was er in 2018 samen met mijn familie geweest, maar verder hield het mij niet echt bezig. Mijn familie was er wel meer mee verbonden. Mijn oom en tante gingen bijvoorbeeld meerdere keren per jaar naar Israël om vrijwilligerswerk te doen. Mijn vader had vroeger, toen hij zijn zaak nog had, een Hebreeuwse tekst in de winkel hangen van Deuteronomium 6:4, waar staat: ‘Shema Israel, Adonai Eloheinu, Adonai Echad’ (Luister, Israël! De HEERE, onze God, de HEERE is één!). Ook kwamen er soms consulenten die Israëlproducten verkochten in de winkel. Ik kan me nog herinneren dat mijn vader regelmatig de Israëlische vlag buiten hing. Dat leverde soms boze reacties op en de vlag werd zelfs een keer gestolen.
Toch bleef mijn eigen gevoel rondom Israël vrij oppervlakkig. Ik dacht er niet echt diep over na. Ik had er geen sterke mening over, positief of negatief. Het was simpelweg geen onderwerp waar ik bewust mee bezig was.”
Was er een moment dat je anders ging kijken?
“In 2024 bracht God mij thuis, nadat ik lange tijd in de wereld had geleefd. Vanaf dat moment begon er een compleet nieuwe wandel met God. Het voelde alsof er een diepe bezinning in mijn leven kwam. Ineens dacht ik bewuster na over wat ik deed, uitsprak en hoe ik leefde. Alsof alles betekenis kreeg.
Ik leefde niet langer alleen voor mijzelf. Ik werd me bewust van een almachtige God. Van een heilige God. Ik besefte dat ik jarenlang een zondig leven had geleid en dat bracht mij tot inkeer. Het enige wat ik nog kon doen, was op mijn knieën vallen voor Zijn aangezicht en om vergeving vragen, terwijl ik wist dat ik die genade helemaal niet verdiende. De genade van onze Heer Jezus Christus gaat ons verstand te boven. Dat was voor mij de eerste bekering. Een eerste omkeer.
Vanaf dat moment wilde ik niet langer leven vanuit mijn eigen wil, gevoel of ego. Juist omdat ik jarenlang keuzes had gemaakt vanuit ‘ik’, wist ik nu één ding zeker: ik wilde niet langer leven vanuit mijzelf. Ik verlangde ernaar om geleid te worden door God. Door de Heilige Geest. Door God de Vader, onze Raadsman — Degene die zoveel beter weet wat goed voor ons is dan wijzelf en van wie je ook wilt dat Hij voor je uitgaat.
Ik woonde destijds nog in Amsterdam en werkte bij een vastgoedbedrijf van negen tot vijf. Ik voelde dat ik niet op mijn plek zat – niet in Amsterdam en niet op mijn werk. Iedere ochtend bad ik onderweg op de fiets naar mijn werk tot God: ‘Vader, help mij om te vertrekken als dat Uw wil is. Maar als ik moet blijven, maak dat dan ook duidelijk.’
Op een avond zat ik in mijn appartement in Amsterdam achter mijn laptop en kwam ik een vacature tegen van Christenen voor Israël. Geleid door de Heilige Geest schreef ik een motivatiebrief en stuurde die op. Achteraf moet ik daar nog steeds om lachen, want eerlijk gezegd had ik toen totaal geen idee waarom ik daar solliciteerde.
Ik weet nog dat ik tijdens het kennismakingsgesprek bij Christenen voor Israël mijn getuigenis begon te delen, omdat ik dacht: ‘Dat doe je als christen.’ Ik was toen net ‘thuis’ gekomen en voelde me echt nog een groentje, en dat ben ik nog steeds. Diezelfde dag nog, onderweg terug van Zwolle naar Amsterdam, werd ik gebeld door mijn aankomende collega; ik was aangenomen. Dat ging enorm snel.”
“Ik wist nu één ding zeker: ik wilde niet langer leven vanuit mijzelf. Ik verlangde ernaar om geleid te worden door God. Door de Heilige Geest.”
“De week dat ik begon bij Christenen voor Israël kwam een uitzending van BOOS online over dat Christenen voor Israël zogenaamd geld zou ophalen voor illegale nederzettingen. Ik dacht alleen maar: ‘Oh nee… wat gebeurt er nu?’ Ik begreep totaal niet wat er allemaal speelde, behalve dat ik enorm veel spanning en weerstand voelde. Vriendinnen stuurden mij die uitzending door. Zij dachten natuurlijk dat ik compleet gek geworden was. Eerst werd ik een volgeling van Jezus Christus. Toen liet ik mij dopen in een opblaaszwembad. En nu ging ik ook nog werken voor een christelijke organisatie die zich inzet voor Israël. En als ‘kers’ op de taart kwam er precies in die periode een video uit over de organisatie waar ik ging werken. Je begrijpt: voor de buitenwereld leek het compleet absurd. Maar tegelijkertijd was God juist heel duidelijk dat ik daar moest zijn.
In die eerste periode begreep ik nog steeds niet veel van Israël, maar Christenen voor Israël was voor mij een veilige plek waar ik vragen mocht stellen en mocht leren: leren door te lezen, leren door te luisteren, leren door gesprekken. Elke dag leerde ik weer nieuwe dingen over Israël. Wat eerst voor mij slechts een woord was — ‘Israël’ — begon steeds meer betekenis te krijgen. Niet alleen persoonlijk, maar vooral Bijbels. Ik begon iets te zien van Gods trouw. Van Zijn verbonden. Van Zijn beloften. Van Zijn liefde voor Zijn volk.
Ook begon ik de strijd rondom Jeruzalem anders te bekijken. Niet alleen politiek of maatschappelijk, maar geestelijk. Dan lees je ineens teksten zoals Zacharia 12:3: ‘Alle naties zullen zich verzamelen tegen Jeruzalem.’ En dan denk je: zien we dat vandaag de dag niet daadwerkelijk gebeuren? En bracht dat mij niet juist terug bij de vraag: lees ik Gods Woord werkelijk zoals het er staat? Durf ik het echt tot mij te nemen? Niet alleen vanuit mijn eigen mening of gevoel, maar vanuit een open hart tegenover God en Zijn Woord?
Juist in een wereld die zo wankel en onzeker aanvoelt, ontdekte ik dat echte houvast alleen te vinden is in God, in Zijn Woord en in het vertrouwen op Hem. Maar tegelijkertijd vraagt dat ook iets van mij: dat ik blijf bidden om waarheid, wijsheid en onderscheidingsvermogen. ‘Ja, Vader, Uw volk is mijn volk. Mogen wij Uw Woord ter harte nemen en Uw volk troosten wanneer dat nodig is. Troost, troost Mijn volk, zegt U. Daarom bid ik voor de vrede van Jeruzalem: dat het goed mag gaan met hen die U liefhebben, dat de Bewaarder van Israël niet zal sluimeren of slapen, dat U zelf Jeruzalem zult herstellen en haar duurzame vrede zult geven.’”
Mijn reis naar Israël
“In november 2025 mocht ik naar Israël met de reis ‘Voices for Israel’. Samen met 25 jongeren van over de hele wereld trokken we drie weken lang door Israël om meer te leren over verschillende thema’s.
Ik had vaker verhalen gehoord van mensen die in Israël aankwamen en het liefst nooit meer wilden vertrekken. Vaak omschreven ze het gevoel als ‘thuiskomen’. Ik kon me daar ergens wel iets bij voorstellen, juist omdat Gods aanwezigheid daar sterker ervaren kan worden. Maar tegelijkertijd bad ik ook bewust om nuchterheid en scherpte rondom de reis naar Israël. Ik wilde niet terugkomen als een soort ‘Israëlgekkie’, maar juist eerlijk blijven in wat ik voelde en ervaarde tijdens de reis. Ik was benieuwd hoe ik Israël zelf zou ervaren, zonder alleen de gevoelens, meningen en verhalen van anderen over te nemen.
Wat mij diep raakte, was hoe dicht leven en dood daar naast elkaar liggen. Verdriet en vreugde waren allebei voelbaar. De pijn, het verlies en de gebrokenheid, maar tegelijkertijd ook de kracht, hoop en veerkracht van de bevolking. Juist dat contrast maakte diepe indruk op mij. We mochten tijdens de reis de nabijheid van God sterk ervaren. En juist op dat laatste wil ik even inzoomen.
“Dit was het moment waarop God de sluier, die over mijn blik op Israël hing, wegnam. Alsof Hij mijn hart opnieuw opende. Ik noem het ook wel een tweede ‘bekering’.”
Toen we een paar uur vrije tijd hadden, besloot ik via de Jaffastraat richting de Klaagmuur te lopen. Gewoon even alleen zijn. Op een bankje zitten. Stil worden. Alles laten bezinken wat ik zag, voelde en ervaarde. En op het moment dat ik stil werd — stil in mijn gedachten, maar ook stil vanbinnen — voelde het alsof iets bevestigd werd in mijn hart. Alsof ik meer zicht kreeg op Gods karakter, weerspiegeld in Jeruzalem.
Eerlijk gezegd dacht ik van tevoren dat ik misschien een enorm geestelijk moment zou ervaren zodra ik mijn handen op de Klaagmuur zou leggen. Alsof ik dan direct een soort voelbare verbinding met God zou hebben. Maar juist daar, op dat simpele bankje, ervaarde ik een diepe stilte in mijn hart. Waarom? Omdat God Sion heeft verkozen als Zijn woonplaats. Omdat Zijn ogen voortdurend rusten op het land, van het begin van het jaar tot het einde ervan. Omdat Hij trouw blijft aan Zijn volk.
En misschien was dat juist het moment waarop ik iets belangrijks begon te begrijpen: het gaat uiteindelijk niet om hoe ík alles observeer, analyseer of mijn mening vorm vanuit de reis. Maar om stil worden. Lezen. Luisteren. En proberen te begrijpen hoe God kijkt naar Zijn volk, Zijn oogappel en Zijn land. En toen zag ik het. Zelfs nu ik dit vertel, krijg ik weer kippenvel. Dit was het moment waarop God de sluier, die over mijn blik op Israël hing, wegnam. Alsof Hij mijn hart opnieuw opende. Ik noem het ook wel een tweede ‘bekering’, een vernieuwde gezindheid. Een dieper begrijpen van Gods hart, Zijn volk en Zijn Woord.”
Wat veranderde er?
“Door de Hebreeuwse achtergrond van de Bijbel beter te leren kennen, begon ik steeds meer de wortels van ons geloof te begrijpen en te zien hoe Gods beloften door het Oude en Nieuwe Testament heen samenkomen. Wat eerst op de achtergrond bleef, kwam ineens op de voorgrond. Ik begon de Bijbel rijker te begrijpen. Ik zag meer van Gods karakter. Ik begreep de woorden van Jezus beter. En de verbinding tussen het Oude en Nieuwe Testament werd veel sterker. Dat heeft mijn geloof enorm verdiept.
Ook besefte ik hoe belangrijk het is om met de juiste hartgesteldheid te blijven zoeken. Niet vanuit trots, gelijk willen hebben of vasthouden aan eigen overtuigingen, maar met een open en leerbaar hart voor Gods Woord. Zo kreeg Israël voor mij een veel diepere betekenis. In die naam ligt het idee van worstelen, volhouden en verbonden blijven met God besloten. En eigenlijk raakt dat ook het christelijke geloofsleven. Voor mij betekent geloof soms zoeken. Worstelen. Vragen stellen. Door dieptes heen gaan en juist daarin leren dat God uiteindelijk de Enige is om je aan vast te houden.
En misschien is dat vandaag de dag wel belangrijker dan ooit. In een wereld waarin zoveel wankelt, waarheid vervaagt en zekerheden wegvallen, is verbonden blijven met God uiteindelijk het enige wat werkelijk standhoudt. ‘Zie, Ik kom spoedig. Houd vast wat u hebt, opdat niemand uw kroon zal wegnemen’ (Openbaring 3:11).”
“Wat een gemis is het als Israël je nog niet zoveel zegt. Want wauw… wat ligt daar een diepgang in verborgen.”
Wat zie je nu anders dan vroeger?
“Waar Israël vroeger voor mij vooral een land was uit Bijbelverhalen, zie ik nu veel meer de geestelijke betekenis ervan. Ik zie Gods trouw. Zijn beloften. Zijn verbonden. Zijn plan met Israël. Ook zie ik steeds meer dat de strijd rondom Israël uiteindelijk dieper gaat dan alleen politiek, media of meningen. De Bijbel spreekt over een geestelijke strijd. ‘Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten’ (Efeziërs 6:12).
Dat betekent niet dat je geen vragen mag hebben — integendeel. Maar het heeft mij wel geleerd om alles eerst terug te brengen naar God en Zijn Woord. Niet alleen afgaan op wat de wereld zegt, maar blijven zoeken naar waarheid in Hem.”
Heeft dit ook iets gedaan met je geloof?
“Ja, absoluut. Mijn geloof is hierdoor veel dieper geworden. Niet alleen mijn kijk op Israël veranderde, maar ook de manier waarop ik de Bijbel ben gaan lezen. Ik begon steeds meer te beseffen dat de Bijbel één geheel vormt en dat Gods beloften van Genesis tot Openbaring met elkaar verbonden zijn.
Door Israël begon ik meer te begrijpen van Gods verbonden, Zijn trouw en de rode draad door de hele Schrift heen. Alsof delen van de Bijbel meer samenkwamen en werkelijk tot leven begonnen te komen. Israël is voor mij daardoor niet zomaar een onderwerp geworden. Het wijst mij telkens opnieuw terug naar Gods karakter. Naar Zijn beloften. Naar Zijn trouw. En uiteindelijk ook naar Jezus — de Messias door wie Gods beloften vervuld worden.”
Wat zou je zeggen tegen iemand die denkt: ‘Israël zegt mij eigenlijk niets’?
“Dat begrijp ik heel goed, want een jaar geleden dacht ik precies hetzelfde. En ik kan daarin ook alleen spreken vanuit mijn eigen ervaring en de weg die God met mij gegaan is. Maar eerlijk? Wat een gemis is het als Israël je nog niet zoveel zegt. Want wauw… wat ligt daar een diepgang in verborgen.
En tegelijkertijd blijft het voor mijzelf ook nog steeds een enorme ontdekkingsreis. Er is nog zoveel wat ik niet begrijp. Maar misschien zit daar juist ook iets heel moois in. Want hoe dankbaar mag ik zijn dat er nog zoveel te ontdekken, te leren en dieper te begrijpen valt. Ik denk dat dat ook het mooie is van wandelen met God: dat het een voortdurende reis blijft waarin Hij ons steeds verder vormt, kneedt en onderwijst.
En ergens geeft dat ook rust. Dat ik niet vandaag alles hoef te begrijpen, maar stap voor stap mag groeien. Want als ik nu terugkijk op een jaar geleden, dacht ik precies hetzelfde als iemand die zegt: ‘Israël zegt mij eigenlijk niets.’ En juist daarom verwonder ik mij erover hoeveel God in zo’n korte tijd al heeft mogen laten zien. En ik hoop dat ik over een jaar opnieuw mag terugkijken en mag zien hoe God mij verder heeft gevormd, dichter bij Hem heeft gebracht en meer inzicht heeft gegeven in Zijn Woord.
En mijn wens is dat, ook voor jou als lezer, Israël een diepere betekenis mag krijgen. Niet alleen als land of onderwerp, maar als iets waardoor Gods Woord meer tot leven komt en de rode draad van Gods plan door de hele Bijbel heen zichtbaarder wordt.”
Als je jouw verhaal in één zin zou moeten samenvatten?
“Wat voor mij ooit slechts een woord was, Israël, werd uiteindelijk een plek waardoor God mijn ogen meer opende voor de diepte van de Bijbel. En misschien is dat uiteindelijk ook mijn gebed geworden: ‘Leer mij, HEERE, Uw weg, ik zal in Uw waarheid wandelen, maak mijn hart één om Uw Naam te vrezen’ (Psalm 86:11).”
