"Mijn naam is Batal Badganov, ik ben 23 jaar oud en eerstejaars bachelorstudent Gezondheidszorgmanagement. Ik woon in Holon met mijn moeder, mijn drie broers en mijn zus, en ik ben afgestudeerd aan het Neve Ofer-naschoolse programma dat in Tel Kabir was.

Ik vind het geweldig om hier vandaag te zijn en voor jullie te staan tijdens dit betekenisvolle evenement. Als er één ding is dat ik me duidelijk herinner uit mijn jeugd, dan is het wel mijn tijd bij het naschoolse programma. Ik ben er echt van overtuigd dat dit het beste is wat mijn moeder voor mij, mijn broers en mijn zusje had kunnen doen.

Voor wie het nog niet weet: ik ben het tweede kind in ons gezin. Boven mij staat mijn broer Netanel, 25, die ook in het programma is opgegroeid, als gevechtssoldaat in de Givati-brigade heeft gediend en vandaag de dag als beveiligingsbeambte bij een geheime overheidsfaciliteit werkt. Onder mij staat mijn broer Daniel, 20, die ook in het programma is opgegroeid en momenteel dienstdoet bij het Combat Engineering Corps – en twee dagen geleden een operatie heeft ondergaan na een verwonding tijdens zijn militaire dienst. En we hebben ook een zusje van 16.

Wij zijn allemaal, zonder uitzondering, opgegroeid in het naschoolse programma – en het is het beste wat ons als kinderen had kunnen overkomen.

Als kind was mijn jeugd helemaal niet eenvoudig – van de scheiding van mijn ouders tot worstelingen die zelfs tot zelfmoordgedachten leidden. Al op zeer jonge leeftijd moest ik een volwassen vrouw worden zonder dat ik daar zelf voor had gekozen.

We hadden thuis veel moeilijkheden – financieel, met betrekking tot het gezin, tussen onze ouders, op school en nog veel meer. Ik ben er sterk van overtuigd dat iemands omgeving hem of haar vormt en opbouwt, en daarom voel ik me zo gelukkig dat ik in het programma ben opgegroeid.

Ik kwam er in groep 5 bij. Ik herinner me de eerste dag nog, toen ik met mijn moeder op bezoek kwam. Er waren al vaste groepjes, en ik kwam halverwege het jaar erbij – een heel verlegen en onzeker meisje, dat diep van binnen eigenlijk energiek, levendig en heel sociaal was. Ik voel de emoties van toen nog steeds in mijn lichaam. Ik zat destijds op een Chabad-school en was bang dat de andere kinderen me anders zouden bekijken omdat ik me anders kleedde dan zij. Maar na verloop van tijd, elke dag dat ik kwam, vond ik mijn vrienden – en besefte ik dat kleding er in het programma niet toe deed. Iedereen was gelijk.

Ik zal nooit de hartverwarmende lunches vergeten die onze geweldige Shoshi klaarmaakte. Tot op de dag van vandaag word ik emotioneel als ik haar op straat zie – het is ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt. Van een klein meisje dat haar in de keuken lastigviel en hielp met dingen dragen, ben ik nu een 23-jarige vrouw op een heel andere plek.

Ik herinner me dat ik na elke schooldag uitkeek naar het programma – om te zitten en haar heerlijke maaltijden te eten, die ik nooit als vanzelfsprekend beschouwde. Niet iedereen heeft het voorrecht om thuis van zulk troostend eten te genieten. En eerlijk gezegd, als je het ons vraagt – onder ons gezegd – was iedereen in het programma er vooral voor Shoshi’s eten.

Ik herinner me al mijn begeleiders bij naam – Reut, Hani en Karmit Laiman, die in de loop der jaren directeur van het programma werd, wat de beste beslissing was die ze hadden kunnen nemen. Toen ik naar de oudere groep verhuisde, herinner ik me Neta, Karin, Noam, Hadar en Shirel – ze waren allemaal geweldig. Ik hield zo veel van ons team – de samenstelling was gewoon perfect. En ja, ik herinner me zelfs Etgar nog – de leraar van onze muziekles. We kregen lessen in darbuka, xylofoon en fluit.

Ik herinner me hoe ze ons hielpen met huiswerk, en geen van de begeleiders liet ons met rust totdat we het af hadden – en dat is zo’n zegen, want niet elk kind heeft een volwassene die bereid is tijd te investeren om hen te helpen. En soms kan huiswerk zo frustrerend zijn.

Ik herinner me de tennislessen in Jaffa – we keken er elke keer weer naar uit, en het was duidelijk dat de mensen zich met heel hun hart voor ons inzetten. Ik herinner me de vrije tijd en de creatieve, doordachte activiteiten die ze organiseerden. Ik herinner me vooral de computertijd – ik vond dat zo spannend, want ik had thuis geen computer, dus voor mij voelde het als een cadeau.

Maar bovenal herinner ik me de vakanties en zomerkampen – hoezeer we ernaar uitkeken. Er was in die tijd geen enkele dag die niet leuk was. Ze namen ons mee naar de bioscoop, naar de dierentuin, naar het pretpark – en het allerbeste was het zwembad in Neve Ofer. Want wat is er nou leuker dan dat je begeleiders je op hun rug door het zwembad dragen en je constant lastigvallen om zonnebrandcrème op te doen?

De periode die het diepst in mijn geheugen gegrift staat, is toen ik in groep 7 zat. Dat jaar zijn mijn ouders gescheiden. Halverwege het jaar moesten we verhuizen naar een opvangcentrum voor mishandelde vrouwen – mijn moeder, mijn broers en zusje en ik.

Ik herinner me dat het enige wat voor mij telde in het opvangcentrum was of ik op een dag terug zou keren naar het programma – of ze me nog zouden herinneren, en of ze me gemist hadden. Na ongeveer vier maanden herinner ik me dat ik aanbelde. Toen ze de deur openden, sprongen ze allemaal – letterlijk iedereen – opgewonden op me af. Ze huilden, waren emotioneel en bleven me vertellen hoe erg ze me gemist hadden. Dat zal ik nooit vergeten.

Ik herinner me alles van het opvangcentrum.

De prachtige jeugd die ik daar had, hoezeer het me sterker heeft gemaakt, de dingen die ik heb geleerd, de waarden die ik heb meegekregen – ik ben er bijna zeker van dat als ik daar niet was opgegroeid, ik vandaag de dag op een heel andere plek zou zijn.

Ik ben deze plek elke dag dankbaar. Ik dank God voor dit voorrecht. Ik ben dankbaar dat ik ben opgegroeid samen met geweldige kinderen – van wie sommigen tot op de dag van vandaag nog steeds mijn beste vrienden zijn. Ik ben dankbaar voor de geweldige begeleiders die ik had. Voor mij waren zij boodschappers van God, die heilig werk verrichtten met kinderen die dat echt nodig hadden.

En ik bedank ook jullie – beste donateurs en gasten. Bedankt dat jullie hier zijn en naar me luisteren. Bedankt voor jullie steun, iets wat ik niet als vanzelfsprekend beschouw. Als studente die in haar eigen onderhoud voorziet, helpt elke bijdrage me echt en geeft het me een boost.

Dus nogmaals, heel erg bedankt, en bedankt voor de eer om hier te mogen staan en met trots het programma te vertegenwoordigen waarin ik ben opgegroeid."

Het Jaffa Instituut biedt kansarme kinderen weer een kansrijke toekomst. Wilt u ook hieraan bijdragen? Maak dan uw gift over via onderstaande knop.