Genesis 15:12-16

12 En het gebeurde, toen de zon bijna onderging, dat er een diepe slaap op Abram viel. En zie, een grote, schrikwekkende duisternis viel op hem.

13 Toen zei God tegen Abram: Weet wel dat uw nakomelingen vreemdelingen zullen zijn in een land dat niet van hen is; zij zullen hen dienen en men zal hen vierhonderd jaar onderdrukken.

14 Maar ook zal Ik over het volk dat zij zullen dienen, rechtspreken en daarna zullen zij met veel bezittingen wegtrekken.

15 Maar ú zult in vrede tot uw vaderen heengaan; u zult in goede ouderdom begraven worden.

16 De vierde generatie zal hier terugkeren, want de maat van de ongerechtigheid van de Amorieten is tot nu toe niet vol.

17 En het gebeurde dat de zon onderging en het donker werd; en zie, er was een rokende oven en een brandende fakkel, die tussen die stukken doorging.

Overdenking

De komende dagen belichten we een aantal hoofdpersonen uit het Oude Testament om te zien welke beloften God door hen geeft. We beginnen met Abram.

We lazen vandaag een stukje uit een bijzondere geschiedenis. God heeft aan Abram een volk en een land voor dat volk beloofd. Om die belofte in een verbond te bevestigen moet Abram een aangrijpend ritueel voorbereiden. Maar God zal het zelf alleen uitvoeren. Intussen is Abram in een diepe, comateuze slaap gevallen waarin hij een angstaanjagende duisternis ervaart. Een Joodse uitleg zegt dat dit een aanduiding is van het ongeluk en de duisternis van de ballingschappen die Israël zullen overkomen.

Daar gaat het ook over in de dingen die God dan tegen Abram zegt. Zijn nakomelingen zullen vierhonderd jaar in ballingschap in Egypte zijn, en ze zullen het daar steeds zwaarder hebben. Maar uiteindelijk zal Israël bevrijd worden en zelfs met veel rijkdom weggaan uit Egypte. Waarom die periode van vierhonderd jaar? Dat heeft merkwaardig genoeg te maken met de volken die nu nog in het beloofde land wonen. Pas als de maat van hun zonde vol is zal Israël het land op hen kunnen veroveren. Met andere woorden, het verblijf van Israël in Egypte geeft die volken dus nog vierhonderd jaar de gelegenheid om zich te bekeren!

De duisternis die Abram overviel doet denken aan de duisternis op Golgotha, toen Jezus aan het kruis hing. Ook daarin is Hij verbonden met Zijn volk. De duisternis heeft niet het laatste woord. Het laatste woord is de belofte van God voor Israël. Israël zal veilig wonen in het land dat God belooft. En vanuit Israël zal het Messiaanse rijk zich uitstrekken naar alle volken. Om die beloften te bevestigen, zegt Paulus, is Christus gekomen.

Om over na te denken: De terugkeer van het Joodse volk nu is een oproep aan de wereld om zich te bekeren tot de God van Israël.

Meer overdenkingen lezen of luisteren? Klik hier om naar het overzicht te gaan.

Elke dag een melding krijgen via WhatsApp? Abonneer u op ons speciale 40-dagen kanaal! Klik hier.