Sluiten

Zoeken.

De opstand van Korach en de val van de regering

Door Yoel Schukkmann - 

22 juni 2022

2021 CVI website (2)

De Israëlische premier Naftali Bennett en minister van Buitenlandse Zaken Yair Lapid houden een gezamenlijke persconferentie in het Israëlische parlement in Jeruzalem op 20 juni 2022. (Foto: Yonatan Sindel / Flash90)

Verrassend nieuws schudde de straten van Israël afgelopen maandagavond. Premier Naftali Bennett en Yair Lapid kwamen overeen om volgende week te stemmen over het ontbinden van de Knesset. Als de stemming wordt aangenomen, wordt minister van Buitenlandse Zaken Yair Lapid de waarnemend premier tot de verkiezingen op 25 oktober.

Misschien is het ook veelzeggend dat de ontbinding van de huidige regering werd besloten in de week van het Thoragedeelte waarin Joden over de hele wereld lezen over de opstand van Korach opstand tegen Mozes.

De opstand van Korach

Korach was een achterkleinzoon van Levi, de derde zoon van Jakob, en een achterneef van Mozes en Aaron. Hij was een man met veel goede eigenschappen. Maar ondanks - en dankzij - deze vele kwaliteiten, voelde hij zich in staat om op te staan tegen de leiders van het Joodse volk, wat uiteindelijk tot zijn ondergang leidde.

Korach was jaloers dat Aaron tot Kohen Gadol (hogepriester) was gekozen. Daarnaast was zijn neef Elitzafan gekozen als hoofd van de Levitische familie van Kehot, waartoe Korach behoorde. Korach vond dat hijzelf recht had op deze positie. Deze persoonlijke grieven brachten hem tot een opstand en samen met zijn volgelingen confronteerde hij Mozes. Korach beweerde dat Mozes zijn broer zelf tot hogepriester had aangesteld, dat hij daar geen opdracht van God voor had gekregen. Ze eisten verder dat ze allemaal als hogepriester mochten dienen. “We zijn allemaal apart gezet!” beweerden ze. Mozes antwoordde dat dit onmogelijk was, aangezien slechts één persoon deze heilige rol kon innemen. Deze opstand eindigde toen Korach en zijn volgelingen door de aarde werden verzwolgen.

Moderne opstand

De ‘regering van verandering’ die binnenkort wordt ontbonden, is er een die het religieus-Joodse publiek niet zal missen. Een regering waarvan de ministers openlijk hoopten dat ze de Thora-manier van leven in Israël zouden kunnen vernietigen, en hier zelfs hard aan werkten. Toen de religieus-zionistische Naftali Bennettt zich bij de openlijk anti-ultraorthodoxe Yair Lapid en Avigdor Lieberman voegde, wist iedereen al wat er gaande was.

Ze verhulden hun plannen tegen de Thora in onschuldige bewoordingen, alsof ze echt een inherente sociale onbalans probeerden te corrigeren. Tevergeefs probeerden ze de indruk te wekken dat ze om de ultraorthodox Joodse gemeenschap gaven, dat hun bezuinigingen en veranderingen gericht waren op het verbeteren van onze economische welvaart. Ze probeerden families waarvan de man in een kollel (religieus leerhuis) leert, zoals ikzelf, tot armoede te dwingen. Budgetten voor kleuterscholen, religieuze basisscholen, jesjiewot en kollelim (leerhuizen) werden verkleind. Zelfs het Israëlische rabbinaat probeerden ze te veranderen door een liberale minister van religieuze zaken, tientallen gelijkgestemde rabbijnen en rabbinale rechters door het hele land aan te stellen. Seculiere ministers besloten opeens over de normen van het bekeringsproces tot het Jodendom, Sjabbat-wetten en de Joodse spijswetten. Ze probeerden het delicate proces van het omgaan met Joodse echtscheidingen, het Joodse huwelijk en zelfs het traditionele huwelijk in het algemeen te veranderen. Ze wilden af van traditionele religieuze gebruiken, die al sinds de oprichting van de Staat in ere worden gehouden. Al die tijd moedigden hun religieuze bekrachtigers hen aan voor hun tijdelijke glorie en een grotere aanhang.

Korach’s argument

In de nacht nadat hij Mozes en Aaron had geconfronteerd, wist Korach duizenden mensen naar zijn kant te lokken. Maar in tegenstelling tot de vallende regering kunnen we de claim van Korach niet zo snel afwijzen. Korach beweerde: "iedereen is apart gezet”, dat iedereen de kans zou moeten krijgen om als priester te dienen. G-d Zelf zegt ons: "En jullie zullen voor Mij een koninkrijk van kohaniem (priesters), en een apart gezet Volk zijn." (Exodus 19:6). Dus de betere vraag zou niet zijn, wat de aanleiding was voor Korach’s stelling, maar eerder waarom hij eigenlijk verkeerd was!

Mozes antwoordde hem: "Verlang jij - Korach - om ook als priester te dienen?" In eerste instantie is dit antwoord misschien wat moeilijk te begrijpen. Natuurlijk dacht Korach dat hij de positie van hogepriester meer verdiende dan iemand anders.

Rabbijn Shmuel Bornstein (1855-1926) legt uit dat de positie van Kohen vereist dat hij ‘kadosj’ is, maar niet op de manier waarop Korach dit zich had voorgesteld. "Kadosj" wordt vaak vertaald als 'heilig', maar beter zou zijn ‘afgescheiden’ of ‘apart gezet voor een specifiek doel’. De hogepriester was 'kadosj', niet omdat hij zich afscheidde van het volk, maar omdat hij zich afscheidde van zijn eigen natuurlijke instincten en verlangens - inclusief het verlangen naar positie en privileges. Aaron verlangde niet naar de rol van hogepriester, maar hij accepteerde het. Hij verhief zich niet boven het volk, noch hield hij zich afgescheiden van hen. Hij mengde zich juist onder hen,probeerde verbroken relaties te herstellen en vrede te maken waar er ruzies waren.

Mozes argument tegen Korach was dat het hele idee van ‘verlangen naar de positie’ in tegenspraak is met de rol van een hogepriester. Iemand die overtuigd is van zijn eigen rechtschapenheid - in de mate dat hij alleen zichzelf ziet als iemand die het verdient - is er niet in geslaagd zichzelf voldoende af te scheiden van zijn eigen verlangens om de rol te verdienen waarnaar hij streeft. Korach werd enkel en alleen gemotiveerd door zijn eigen verlangen om zichzelf te dienen. Het ging hem alleen maar om zijn eigen eer, terwijl het vers zegt, "En jullie zullen voor Mij een koninkrijk van kohaniem (priesters), en een apart gezet Volk zijn." Niet voor eigen eer of glorie. Enkel en alleen omwille van G-d zelf.

De toekomst

Onder het mom van 'liefde voor de medemens' en 'het volk willen dienen' promootte de regering kandidaten voor rabbinale posities die beloofden de halachische (Joodse wet) normen uit te hollen. Net zoals Korach bespotten ze de religieuze leiders van het Joodse volk. Vooraanstaande rabbijnen die al decennialang diep zwemmen in de ‘zee van de Thora’ waren nu opeens schrille ruziemakers, terwijl zij mensen van vrede, vooruitgang en verzoening waren. Wij zouden verdeeldheidzaaiers zijn, beschuldigden ze, terwijl zij de brengers waren van optimisme, hoop en verandering. De coalitie genoot van het beeld dat hen werd geschonken door de media – een media van ruimdenkende progressieven –, terwijl volgens hen de traditionalisten de extremisten waren.

Ze zagen de groei van de Thora-houdende gemeenschappen en vreesden dat deze hen zal vervangen. Een tijdlang genoot deze coalitie tegen de Thora de ene overwinning na de andere. Maar ‘er is een oordeel, er is een Rechter’.

We hebben een jaar lang gewacht op deze dag. We hopen dat de volgende regering zal voldoen aan de verwachtingen om eerlijkheid, rechtvaardigheid en enig gevoel van loyaliteit aan de Joodse traditie terug te brengen. Onze gemeenschappen zijn zwaar gekwetst door de Bennett-Lapid regering. Maar er is optimisme in het feit dat alles wat er gebeurt deel uitmaakt van G-ds plan. Wij geloven namelijk dat er niets anders is dan G-d. En op Hem alleen stellen wij ons vertrouwen.

Ontwerp zonder titel

De auteur

Yoel Schukkmann

Yoel Schukkmann groeide op in Nederland, waar hij chassidisch werd, wat wij zouden noemen 'ultra-orthodox' Joods. Hij verhuisde daarom in zijn tienerjaren naar Israël om in een jesjiewa te leren....

Doneren
Abonneren
Agenda