Bijbelstudie: Waarom Jezus begon bij Israël (4)

Jezus is er voor Israël, Israël is er voor de wereld en zo is Jezus er voor de wereld. Dat waren de laatste woorden van de vorige overdenking. Het gaf ons duidelijkheid over de scherpe woorden van Jezus aan het adres van de Kananese vrouw. Vandaag staan we stil bij het verrassende eind van dit gedeelte: de niet-Joodse vrouw gaat gezegend naar huis, haar dochter is bevrijd en genezen!

De roeping van Israël en Jezus

Nog even op een rij. De roeping van Israël is een licht te zijn voor de wereld. Wanneer God Abraham roept en uit hem een volk gaat formeren, dan is dat niet omdat Hij zich niet interesseert in de andere volken. Het is juist andersom: God is de Schepper van álle mensen en Hij wil ook álle mensen verlossen en redden. Daarom maakt God een volk, het volk Israël, verbindt Zijn Naam aan hen – Hij noemt zichzelf de God van Israël – en gaat via die weg de wereld zegenen.

Met de komst van Jezus gaat er dus geen streep door Israël. Opnieuw juist andersom: Jezus bevestigt de weg van Israël en is juist voor hen gekomen. Hij gaat Israël voor in hun roeping om een licht te zijn voor alle volken. Want de Bijbel is eerlijk, de weg van Israël liep niet altijd vlekkeloos; vaak werd Gods Naam ontheiligd in plaats van geheiligd.

Wanneer Jezus verschijnt, draagt Hij Israël in wat zij zelf nooit volledig hebben kunnen dragen. Daarom schrijft Paulus dat Jezus Christus een Dienaar van het Joodse volk is – Hij is gekomen om Israël te dienen in haar roeping – “opdat de heidenen God zouden verheerlijken” (Romeinen 15:8-9). In dat ‘opdat’ zit de sleutel. Jezus is er voor Israël, opdát de volken via die weg bereikt worden met het Licht.

“Jezus gaat Israël voor in hun roeping om een licht te zijn voor alle volken. Daarom schrijft Paulus dat Jezus Christus een Dienaar van het Joodse volk is.”

De erkenning

Wanneer Jezus dit aan de Kananese vrouw voorhoudt, doet Hij dat met een scherpe metafoor. “Het is niet behoorlijk het brood van de kinderen te nemen en naar de hondjes te werpen” (Matteüs 15:26). Hij noemt de niet-Joodse vrouw indirect een hondje en stelt dat het niet goed is om het brood van de kinderen, dat is Israël, weg te nemen en dat aan de hondjes te geven. Maar dan volgt een prachtige, volhardende reactie van de vrouw: “Ja, Heere, maar de hondjes eten ook van de kruimels die er vallen van de tafel van hun bezitter” (vers 27).

Allereerst: zij bevestigt dit gegeven: 'Ja, Heere'. Zij erkent dat Hij er is voor Israël. Zij erkent dat Israël op de eerste plaats kind van God is. Zij erkent dat de weg naar de wereld loopt via Israël. Zij erkent dat zij zonder Israël geen zegen kan ontvangen. Dat klinkt allemaal door wanneer zij stelt dat de hondjes eten van de kruimels van het brood wat voor Israël is. Dan verandert Jezus volledig: “O vrouw, groot is uw geloof; het zal gebeuren zoals u wilt. En haar dochter was vanaf dat moment gezond” (vers 28).

De erkenning van de Kananese vrouw wordt geprezen als een groot geloof. Zij doorzag wat velen vandaag niet zien: dat de redding van de wereld loopt via de weg van Israël. Zo begint dat in Genesis en zo vindt dat zijn climax in de komst van Jezus. Hij is de Koning van Israël en via die weg is Hij een zegen en licht voor de wereld.

“De Kananese vrouw doorzag wat velen vandaag niet zien: dat de redding van de wereld loopt via de weg van Israël.”

Een feestmaal voor alle volken

Het beeld van een tafel met eten, zoals Jezus zelf gebruikt als voorbeeld, doet ons denken aan Jesaja 25. We lezen daar een prachtige profetie: “De HEERE van de legermachten zal op deze berg voor alle volken een feestmaal met uitgelezen gerechten aanrichten, een feestmaal met gerijpte wijnen, met uitgelezen gerechten vol merg, met gezuiverde gerijpte wijnen” (vers 6).

We leggen even de nadruk op het feit dat dit een feestmaal is voor álle volken. Uiteindelijk is het God hier om te doen: via Israël zegent God de wereld. Op de berg Sion – waar volgens Jesaja 2 alle volken naar toe zullen optrekken – zal God een feestmaal aanrichten voor de gehele wereld. Maar de profetie gaat verder: “En Hij zal op deze berg verslinden de sluier waarmee het gezicht van alle volken omsluierd is, en de bedekking waarmee alle naties bedekt zijn” (vers 7).

Wat is die sluier? Dat de wereld, en helaas ook een groot deel van de christelijke kerk, niet ziet dat de zegen via Israël loopt. Er is niet alleen een feestmaal voor álle volken, álle volken hebben ook een sluier die dan verslonden wordt. Pas dan zal men ten volle zien wat die Kananese vrouw al even zag. Het zal het moment zijn dat eindelijk “…God de smaad van Zijn volk zal wegnemen van heel de aarde” (vers 8).

Vervangingstheologie in nieuw jasje: gure wind waait door kerkelijk Nederland

Vorige week vond tijdens de New Wine Zomerconferentie een opvallend incident plaats. Israël-banners werden omgedraaid nadat daar onrust over was ontstaan. Dit wijst op de opkomst van een subtiele variant van de klassieke vervangingstheologie, waarbij de verbondenheid tussen kerk en...

Zegen

Hier ligt de sleutel voor Matteüs 15. De wereld moet erkennen dat Israël Gods uitverkoren volk en kanaal van zegen is. Dat is de diepste betekenis van “Ik zal zegenen wie u zegenen, maar wie u vervloekt zal Ik vervloeken”. Jezus wijst ons als niet-Joden op deze noodzaak. En als we dat zien en erkennen, dan zijn het niet alleen de kruimels meer, dan wordt het een feestmaal. “Maar Ik zeg u dat er velen zullen komen van oost en west en zij zullen aan tafel gaan met Abraham, Izak en Jakob in het Koninkrijk der hemelen” (Matteüs 8:11).